Woordje

Er zijn van die woorden, waarvan de betekenis devalueert waar je bij staat. Met de kwalificatie “geweldig” of “ fantastisch” hoef je bijvoorbeeld niet meer aan te komen, want het heeft nog maar weinig impact. Tenzij je een tegelhandel hebt en je moet een partijtje overjarige plavuizen kwijt, in de kleuren bruin en oranje of zo, iets dat in de jaren zeventig modern was. Dan kan je het in je folder hebben over je “ fantastische” uitverkoop, zodat iedereen het krantje, samen met de andere snail spam gewoon kan negeren en het zo snel mogelijk bij het oud papier kan gooien.
Je hebt ook woorden en uitdrukkingen die opeens gepromoveerd zijn naar de eredivisie, die plotseling een sterkere gevoelswaarde hebben gekregen. Zo zat ik laatst op mijn campingstoeltje achter in onze tuin, bij de sloot voorbijgangers af te luisteren. Eigenlijk kon ik het niet goed horen en ving ik alleen maar flarden van zinnen op. Een jonge vrouw, die samen met wat familie of vrienden, via de voordeur van het huis aan de overkant van de straat naar buiten kwam lopen, kondigde met een veelbetekenende blik op haar gezicht aan dat ze een “nieuwtje” had.
Nu was een nieuwtje in het verleden volgens mij nog gewoon een nietszeggend feitje. Een onbetekenende roddel over de vriend van een achterneef, en daar dan weer de zus van. Die had dan Marco Borsato een hand gegeven of zoiets. Een mededeling dus, die meteen in het mentale vierkante archief kon. Delete en daarna de prullenbak legen.
Tegenwoordig schrik ik altijd een beetje als er iemand met een “nieuwtje” komt en zeker als de persoon in kwestie daarbij even nadrukkelijk plaats neemt op de dichtstbijzijnde stoel. Want wat volgt is dan meestal geen mededeling over de stofwisseling van prins Willem Alexander, of de verstandskiezen van Danny de Munck die er uit moeten. Nee, meestal is het zo belangrijk, iets dat zo stevig de knuppel in het hoenderhok gooit, dat er de verdere dag over gepraat zal worden. Iemand wil bijvoorbeeld graag even kwijt dat ze zwanger is, of gaat trouwen, of (de favoriet bij ons op het werk, want inmiddels al 6 keer gebeurd) dat ze een andere baan heeft gevonden en het bedrijf zal gaan verlaten.
Het begrip “ nieuwtje”, een verkleinwoord dat iets onbetekenends impliceert, dekt dus niet helemaal meer de lading. Ik stel dus voor dat we voor dit soort mededelingen een ander woord verzinnen. Heeft er iemand een idee?

50 channels...

Sinds kort hebben we het op ons werk: internetradio!
Nakker was zo slim geweest om zijn oude luidspreker boxjes mee naar het werk te nemen. Dat, gecombineerd met het feit dat I.T.-collega H. beweerde dat we op de nieuwe zwarte terminal kastjes prima internet radio zouden moeten kunnen ontvangen, zorgde er voor dat we besloten dat we ons audio gewijs maar eens moesten upgraden naar de eenentwintigste eeuw.
Enig geklungel met kabeltjes later klonk er inderdaad het heldere geluid van digitale radio door de boxen. Verbazing alom en een lichte euforie maakte zich van ons meester. Een gevoel dat meteen weer wat getemperd werd toen het duidelijk werd dat mijn activiteiten op de computer, zoals hard werken, duidelijk invloed hadden op de weergave van het geluid. Elke keer als ik een bewerking uitvoerde in het onvolprezen SAP systeem leek het alsof het hart van de radio even oversloeg. Alsof de betreffende zanger of zangeres even last had van de hik.
Nu bleek dat ik vaker hard werkte dan ik zelf dacht. Op een gegeven moment zat het tempo er zo in dat collega M. me verzocht daar even mee op te houden, met dat hard werken. Het verpestte de ontvangst nogal.
Naast het haperende geluid was er nog een ander probleem. Het aanbod van zenders was opeens zo overweldigend, dat we moeilijk een keuze konden maken. Gingen we voor de gebruikelijke kanalen, radio 3, 538, of Q? Of gingen we voor een meer gespecialiseerd kanaal, radio 10 Eighties hits, Arrow Jazz, of City FM voor al uw favoriete classic rock nummers? Of moesten we maar een schema opstellen, een soort menu dat we per dagdeel zouden kunnen vaststellen?
Na een weekje luisteren naar verschillende zenders viel het eigenlijk op dat het bij de meeste kanalen vooral om de hits gaat. Uitgekauwde liedjes, recent of uit het verleden waar dankzij teveel draaien geen smaak meer aan zit. Wanneer komt er eens een zender waar een leuk, interessant en geïnspireerd persoon met verstand van muziek nou gewoon eens draait wat hij of zij zelf leuk vind? Een radiostation waar je eens een keer wat nieuws hoort. Een beetje zoals Hans Dulfer vroeger s’nachts na twaalven wel eens deed voor de VPRO radio. Radio die er niet in de eerste plaats op is gericht om platen te verkopen.
Ik kreeg nu wel heel erg het gevoel dat Bruce Springsteen ooit eens treffend verwoordde: “50 channels en nothing on”.

Uitgeprikt

“Better the devil you know than the devil you don’t know” luidt het welbekende oud Hollandse spreekwoord. Nu lijken er inderdaad een hoop nietsontziende duivels aan het werk in leidinggevende functies. Dat verzin ik niet, daar is zelfs onderzoek naar gedaan. Twintig procent van de managers zou zelfs dringend op zoek moeten gaan naar een psychiater. Meestal doen ze dat niet maar vallen in plaats daarvan zonder enig last van hun geweten hun personeel lastig. Doen moeilijk over de vrijheden die het voetvolk zich permitteert, zoals loonpauzes of het gebruik van het internet voor privé doeleinden, maar rijden zelf in een dikke auto van de zaak die ze niet nodig hebben en dat zijn dan nog de minst erge.
De gehoornde vriend die sinds een jaar of zeven de scepter over onze afdeling zwaait valt dan eigenlijk best mee. Okay, hij prikt af en toe met zijn drietand, maar eigenlijk alleen naar boven en dat doet ie dan voornamelijk om zijn weloverwogen standpunten kracht bij te zetten. Als mensen hem niet geloven als ie zegt dat er toch echt nog miljoenen valt te bezuinigen in onze organisatie, of als ze gewoon niet mee willen werken omdat hun eigen afdeling gewoon een hogere prioriteit heeft dan de organisatie in zijn geheel.
Een aantal weken geleden kondigde hij dan ook aan dat ie uitgeprikt was. In het begin had ie er nog wel lol aan gehad en kon ie er best wel van genieten als ie de vork weer eens diep in het vlees had gezet. Want een anarchist, dat was ie toch wel een beetje. Met de kont tegen de krib voelde hij zich in zijn element, maar alleen omdat hij er van overtuigd was dat we er uiteindelijk allemaal van zouden kunnen profiteren. Goed inkopen, geld verdienen voor de organisatie, dat was toch waar ie voor was aangenomen en de rest van het bedrijf zou toch wel eens een keer wakker worden van die vork in hun kont?
Maar zo leek het allemaal niet te werken. Niemand werd wakker, de meesten sliepen lekker verder en af en toe werd er zelfs eentje boos als ie geprikt werd. Dus hing hij een paar weken geleden zijn drietand maar aan de wilgen en dat is jammer. Vooral voor ons, het voetvolk, dat zich bezig houdt met het operationele proces. Want wie krijgen we er straks voor terug? Okay, hij had natuurlijk best zijn foutjes. Zo drukte hij wel eens (of eigenlijk altijd) zijn snor als er gespeecht moest worden en vertelde hij wel eens een sterk verhaal voor de tweede keer, maar daarnaast was ie ook echt de people manager die hij wilde zijn. Luisteren deed hij zonder aanzien des persoons en dat merkte je vooral bij de koffie, of de vrijdagmiddag borrel. Waar anderen nog wel eens alleen luisteren naar de hoogste in rang, had hij aandacht voor iedereen, van inkoper tot schoonmaker. Gaat de volgende duivel dat ook doen? Of is dat zo’n alpha mannetje dat naar boven likt en naar beneden prikt? Gaat deze persoon zich straks bemoeien met onze roosters, onze werktijden en onze koffiepauzes?
Laten we hopen van niet.

Puur

“Echte chocoladeliefhebbers houden van puur”, beweerde een collega laatst, terwijl hij zich tegoed deed aan het door een van onze leveranciers gedoneerde kerstsnoepgoed. Aangezien ik zelf eigenlijk meer van de melk variant houd, vroeg ik me af of ik dan inderdaad geen echte chocoladeliefhebber ben. Daarbij; waar komt deze hang naar puurheid eigenlijk vandaan, want de betreffende collega is niet de enige die zijn producten graag in onvermengde vorm tot zich neemt. Zo heeft VOF de Kunst het in hun bekende ode aan de koffie het over “het pure spul, dus zonder de suiker”. Niet te zuipen volgens mij. Maar ik ben dan ook waarschijnlijk geen “echte koffieliefhebber”. Op het ogenblik drink ik koffie met de smaak Hazelnoot, van het Albert Heijn merk “Perla”, of oploskoffie uit Amerika van het merk General Food (verkrijgbaar in verschillende smaakvarianten en het zit in een leuk vierkant blikje). Iets wat waarschijnlijk vloeken in de kerk is voor de koffie purist.
Eerlijk gezegd vind ik puristen nogal fantasieloos en conservatief. Mensen die onder het genot van zwarte koffie en een stukje pure chocolade naar blues luisteren, dan wel in de pure vorm van Robert Johnson of zo. Boring! Daarbij zijn ze ook nog inconsequent. Als je een echte purist ben dan kauw je rauwe koffie en cacaobonen, eet je boterhammen met tevredenheid en aardappelen bij voorkeur ongekookt. Eet smakelijk, echte liefhebbers!
Nee, voor het echte avontuur moet je zijn bij de mensen die ingrediënten durven samen te voegen, die jazz combineren met balkanmuziek, of chocola met kerrie (écht geproefd, bij een van de beroemdste chocolatiers in Frankrijk). Uit dit soort experimenten onstaan de meest fantastische smaaksensaties. Negeer de smaakpuristen. Mens, durf te proeven!
(Zo, ik heb gezegd)

Zwarte vriend

Tijdens mijn lunchwandeling met Nakker door de Diezerpromenade viel ik van de ene verbazing in de andere.
De ene verbazing was een meisje in een witte overal met een nogal curieus aanbod: “Heren zou u met deze zwarte stift een klacht op mijn kleren willen zetten?”. Om te illustreren dat daarbij geen enkele plek op haar lichaam taboe was hief ze daarbij haar armen vol overgave in de lucht. Nogal geïntimideerd door deze vrijmoedigheid mompelden we een snel verzonnen excuus en liepen verder, de andere verbazing tegemoet. Dat was een Antilliaans jongetje in een Zwarte Pieten pak dat gezellig met zijn moeder liep te winkelen. Het duurde enkele minuten voordat ik dat beeld een plaats kon geven. Was het namelijk niet zo dat Zwarte Piet altijd beschouwd werd als een politiek incorrecte figuur en was de discussie daarover in het verleden niet al ettelijke keren gevoerd? Waren er niet al een keer blauwe en groene Pieten geïntroduceerd om juist onze Surinaamse en Antilliaanse medelanders niet voor het hoofd te stoten? En nu liep er gewoon een Antilliaans Zwarte Pietje door de Zwolse binnenstad!
Dit kon dan maar twee dingen betekenen. Of de integratie van onze koffiekleurige landgenoten had een verbazingwekkend nieuw niveau bereikt. Een ander tijdperk was aangebroken waarin de verschillende bevolkingsgroepen, ondanks ruziezoekers als Geert Wilders, eindelijk konden lachen om de idiote kanten van elkaars culturen. Want die roti is eigenlijk best lekker en Zwarte Piet, die moet je gewoon niet zo serieus nemen. Dat is geen onderdrukte knecht van de goedheiligman, maar meer een grappige vriend en als het puntje bij paaltje komt, houden kinderen meer van déze grappige krullenbol, dan van de altijd serieuze Turkse bisschop.
Dus wat maakt het dan uit als Surinaamse en Antilliaanse jongetjes rondhuppelen in een Zwarte Pieten pakje?
Een andere mogelijkheid is dat dit specifieke jongetje mentaal zo murw gebeukt was door de Bart Smit en Intertoys speelgoedfolders, dat ie geen andere keuze had dan zich vol overgave in het Sinterklaas feest te storten en dat de ouders toen maar een Zwarte Pieten pakje voor hem hebben gekocht, onder het motto van “if you cant beat them, join them”.
Maar wat ook de reden was, het Antilliaanse Zwarte Pietje zag er in ieder geval erg gelukkig uit in zijn speciale outfit.

Hee Suzie!

Voor ons stukje voor de afscheidsreceptie van collega S. koos Nakker een lied van bolle trucker Henk Wijngaard. Deze gezellige vrachtwagenchauffeur vond het na de driehonderdvijftigste keer met de vlam in de pijp door de Brennerpas, maar eens tijd worden om eens iets minder geestdodends te doen en besloot daarom maar om bekende countryliedjes te vertalen in het Nederlands. Een daarvan was “Hee Suzie de bui is over”, een lied met een refrein dat je maar voor de helft hoeft te horen om het vlekkeloos mee te kunnen zingen. Perfect om er een lied van te fabriceren dat we straks op de receptie een beetje voor ons uit zouden kunnen brallen. Dus bleef Nakker een nacht op en bewerkte de pennenvrucht van Henk Wijngaard tot een mooi afscheidslied. Een lied met een refrein dat bij de eerste repetitie inderdaad luidkeels kon worden meegezongen, maar dat eveneens beschikte over een bitch van een couplet. Na 5 keer oefenen zong iedereen nog steeds alle kanten op en was het subtiele verschil tussen de melodie van het refrein en het couplet nog steeds niet duidelijk. Een voor een dropen de collega’s af. De een had een afspraak en de ander moest opeens erg nodig naar de w.c. Nakker bleef enigszins teleurgesteld achter. Al die moeite voor niets! Wat moest er straks terecht komen van onze voorstelling?
Wat nog restte was een paardenmiddel. We zouden het lied net zo lang moeten afdraaien op onze supersonische mp3 installatie met Blokker boxjes, totdat we het couplet uit ons hoofd zouden kennen. Na een halve middag naar “Hee Suzie” te hebben geluisterd, voelde ik me enigszins aangerand. Ik kende het lied, maar alleen omdat het er met geweld was ingeramd.
De volgende morgen werd ik zelfs wakker met het verdoemde lied in mijn hoofd. Alsof er de hele nacht een kapotte grammofoonplaat had lopen draaien. Henk Wijngaard had zich voorgoed genesteld in mijn grijze massa en zal zich waarschijnlijk te pas en te onpas gaan manifesteren als ik mijn laatste dagen nog eens dementerend zal moeten doorbrengen ( “Hee zuster, de bui is over!).
Gelukkig ging onze voorstelling wel goed. Maar de prijs die we er voor hebben moeten betalen….

Pitbull

Tijdens onze dagelijkse lunchwandeling zijn Bureaumaatje en ik getuige van het volgende tafereeltje. Een stoer gekleed meisje met lang krullend haar kan haar grofgebouwde pitbull nog maar amper in controle houden. Het beest lijkt buiten zinnen. Reden voor het opgefokte gedrag van het beest is een andere hond, type kuitenbijtertje, dat het lef heeft gehad om zich binnen de gevarenzone van de vechthond te begeven. De pitbull hapt in het kleine mormel alsof het een broodje kroket is. Het meisje raakt daarvan in paniek en roept om zich heen: “Kan iemand deze hond weghalen?”. Verderop heeft een jongen zijn scooter stil gezet en kijkt achterom. Pitbullmeisje krijgt hem in de smiezen en wordt boos. Ze moet al haar kracht gebruiken om haar hond er van te weerhouden zijn prooi naar de andere wereld te helpen. Als ze enigszins de controle terug heeft begint ze te schreeuwen. Scooterboy heeft het gedaan, hij is zwaar de lul, al is het nog steeds niet helemaal duidelijk of hij het baasje is van het worstebroodje. “Ben je gek of zo?”, roept ze, terwijl haar ogen vuur spuwen. “Wil je je hond soms dood hebben? Waarom houd je je hond niet bij je?”. Bureaumaatje kan zich niet meer inhouden en roept vanaf de zijlijn: “Waarom houd jíj je hond niet bij je”, per slot van rekening is de pitbull degene die zijn tanden in een andere hond zet.
Verder lopend, discussiëren we over de vraag wie er hier fout zat. Het meisje met de krullen had haar hond aangelijnd en Scooterboy niet. Dus wat dat betreft zat zij goed en was hij fout. Maar zij heeft een hond die graag andere honden eet. Wat is eigenlijk de motivatie van mensen om zo’n vechthond aan te schaffen? Willen ze hiermee een statement maken, of schaffen ze hem aan omdat ie zo gezellig is, of zo lief met kinderen? Maar waarom dan geen Golden Retreiver, een tekkel, of een andere hond waarmee je wat minder gevaar loopt dat ie een van je ledematen er af scheurt?
Was het meisje misschien alleen al schuldig omdat ze op een bepaald moment in haar leven de beslissing nam om het verkeerde type hond te kopen?
Of is dat misschien weer wat te kort door de bocht?

Bedrijfsuitjes (leuk of niet leuk?)

Zijn bedrijfsuitjes leuk?

Een aantal jaren geleden hadden we er eentje, samen met een andere afdeling. Met een boot zou er een tochtje op de rivier gemaakt worden naar een activiteiten pretparkje aan de andere kant van de rivier waar we ons konden bezig houden met verschillende outdoor activiteiten. Op de boot was na 10 minuten het bier al op, waarop er nog maar even ergens werd aangemeerd om nog meer drank in te slaan. Eenmaal aan de overkant hadden de feestgangers zich al spontaan opgedeeld in: het laveloze deel dat zich onderweg al een, heel creatief een groepsyell had aangemeten (“Hang die piemel er in!”) en een gedeelte dat zich opzichtig stond de generen. De gedachtenwolkjes boven hun hoofd waren bijna leesbaar. (“wanneer mag ik naar huis?”). Naar huis gaan kon helaas pas na een tenenkrommend steengrill diner, waarin het dienstdoende personeel werd beledigd en er uit bloemenvaasjes werd gedronken.
Was ik een goodie-two-shoes? Misschien wel, want ik schaamde me dood en concludeerde hierna: “Bedrijfuitjes zijn niet leuk”.

Is bowlen leuk?

De bowlingbedrijven vonden het een aantal jaren geleden nodig om de sport de eenentwintigste eeuw in te helpen. Het stoffige imago moest worden getransformeerd naar hip en eigentijds. Daarom combineerden ze het spel met harde muziek en een lichtshow. De naam die ze er aan gaven: “discobowling” gaf al aan dat ze deze sport nou niet meteen de volgende eeuw in hadden geholpen, hoogstens naar de jaren 70. Als ze echt de jeugd aan willen spreken hadden ze met iets anders moeten komen. Iets dat écht aansloot op de hun hobbies: “bier-bowling”, of “wiet-bowling” misschien.
Nee, bowling moet je niet hip proberen te maken. Volgens mij moet het lekker oubollig blijven. Gewoon met een biertje langs de kant je collega’s zien gooien. Kijken wie er in uitblinkt en wie niet. Kijken wie er fanatiek zijn en wie er gewoon meedoen voor de lol. Collega B. die na 34 jaar trouwe dienst maar eens met pensioen ging, had het goed bekeken toen hij ons uitnodigde voor een avondje ballen gooien. Bowling is gewoon de RTL4 van de bedrijfsuitjes, het is gemaakt voor grootste gemene deler en deelde de groep daardoor niet op. Dit keer had iedereen lol. Ook collega B. genoot, hield nog een kleine toespraak en liet ons allemaal achter met het gevoel dat we op een erg leuke afdeling werken.
Misschien, heel misschien zijn bedrijfuitjes toch wel leuk.

Het circus is in de stad!

Nakkers keiharde onderhandelingen voor een circuskaartje:

Nakker: “Hoeveel kost een kaartje?”
Ticketman: “20 euro”
Nakker: “Ja, maar ik hoorde dat je 50% korting kon krijgen”
Ticketman: “Klopt. Die kortingsbonnen liggen bij de supermarkt”
Nakker: “Welke supermarkt?”
Ticketman: “Weet ik niet, maar je kunt ook naar onze website gaan”
Nakker: “De website?”
Ticketman: “Ja, daar vind je een kortingsbon en die kan je uitprinten”
Nakker: “Hmm”
Ticketman: “Je kan me ook het nummer van je mobieltje geven. Dan essemmessen we de korting naar je toe. Moet je wel even aan me laten zien dan”
Nakker: “Maar ik heb mijn mobieltje niet bij me”
Ticketman: “…”
Nakker: “Kan ik die korting dan niet gewoon krijgen, zonder kortingsbon of essemmesje?”
Ticketman: ”….”
Ticketman: “Okay. Maar alleen voor deze keer dan”

Stokpaardje

Ik heb een stokpaardje. Het heeft te maken met consumeren en het milieu en zo. Vervlakking in de maatschappij, het verlies van idealen, de macht van het geld, het gefocust zijn op het verzamelen van spullen om de leegte in je leven mee te vullen, de egoïsme van het geld, het gebrek aan solidariteit met anderen en vooral de onverschilligheid ten opzichte van onze omgeving die, omwille van het consumeren maar even naar de kloten helpen.
Eigenlijk zou ik hier een coherent verhaal over moeten schrijven, een pamflet dat ik uit kan delen als iemand naar mijn mening vraagt over dit soort zaken. Een stokpaardje, een uitgesproken mening ergens over maakt je namelijk kwetsbaar. Zo wijst de praktijk uit dat ik in de discussies hierover, die anderen voeren om zichzelf tijdens de werkweek wat mee ter vermaken, me iets teveel bij het onderwerp betrokken voel. Zo erg dat ik me een beetje ga opwinden en mijn punt niet helemaal meer goed kan overbrengen. Mijn bloed begon laatst al een beetje te borrelen toen iemand, naar aanleiding van een of andere KRO documentaire, de opwarming van de aarde een beetje begon te bagatelliseren, op de manier van: “Jaaaa, ik weetnie hoor, de ene keer zeggen ze dit en de andere keer zeggen ze dat. Ik maak me er niet zo druk over”.
Bureaumaatje, er altijd voor in om iemand eens lekker te jennen, zag mijn reactie (stoom uit mijn oren) en kon het niet laten om de rest van de dag met een stok in dat gevoelige plekje te prikken; “Zeg Ary, over dat milieu he…volgens mij valt het allemaal wel mee hoor!”
Op dat moment was ik, eerlijk is eerlijk, uit positie geluld. Bureaumaatje had de lachers op zijn hand en een serieus gesprek was niet meer mogelijk. Ik probeerde hem, voor straf, even tot aan zijn knieën in het water voor te stellen, of op het dak van zijn huis in Wapenveld, op de vlucht voor het wassende water, maar dat zette eigenlijk niet veel zoden aan de dijk.
Daarom heb ik voor al die Bureaumaatjes even een documentaire dieet opgesteld. Kijk achtereenvolgens "The Corporation”, “An Inconvenient Truth”(schande dat je die nog niet hebt gezien) en als toetje “Surplus” (nieuw in mijn collectie IDFA documentaires).
Dan hoef ik tenminste dat coherente verhaal-slash-pamflet niet te schrijven en weet je meteen waarom ik me zo opwind.

Istiebraafdan?

Hoezeer ik ook van dieren hou, het oprichten van de Partij voor de Dieren is een belachelijk idee geweest. Het is gewoon te hoog gegrepen voor onze soort. Wij mensen, zijn nog niet eens in staat om voor onszelf te zorgen. We maken elkaar af en zorgen meteen nog even dat onze leefomgeving (die nog niet eens van ons alleen is) naar de mallemoer geholpen wordt. Toch denken we echt dat we iets voor de dieren kunnen betekenen. Wie denken we eigenlijk wel dat we zijn?
Als we dan toch iets voor de dieren willen doen, laten dan in ieder geval onze communicatie met ze verbeteren. Afgelopen dagen, op het kantoor, viel het me namelijk op dat die verre van optimaal is.
De honden die deze week op onze werkvloer aanwezig waren werden namelijk benaderd als kleuters, terwijl ze (in hondenjaren) toch al een respectabele leeftijd hebben bereikt.
Ik wil mezelf daarbij niet vrijpleiten, want ook ik benaderde deze viervoeters als een volslagen idioot: “Kom eens dan! Ja hij is braaf he?” (krabbel hond daarbij speels over de kop) “Ja, dat vindt ie leuk he? Moet je kwispelen? Moet JIJ kwispelen?!”
Ook andere collega’s behandelden de hond alsof het een kind van 3 was en ik moet toegeven dat het gekwispel en gekwijl van de hond ook niet echt reden gaf tot een meer volwassen benadering. Iets als: “Hoe laat zou je uitgelaten willen worden? Is drie uur goed en wil je dan nog even in het park rondrennen?”, of “Zullen we afspreken dat je na het eten van je brokken even je mond even omspoelt met water zodat je daarna niet zo ongelooflijk uit je muil stinkt?”
Je moet er namelijk toch niet aan denken dat we zelf eens gehouden zullen worden als huisdier en dat kan natuurlijk zomaar gebeuren. De aarde hoeft alleen maar geannexeerd worden door buitenaardse wezens met een herseninhoud die het onze met een factor tien overtreft. Dan worden ook wij de rest van ons leven onder de kin gekrabbeld en aangesproken met “Poekie, poekie, istie braaf dan?“
Na vijf minuten gaat dat echt vervelen, dat geef ik je op een briefje.

Ravitaillering

Bij de klanken van Radio Tour de France op mijn werk moet ik onwillekeurig terug denken aan al die keren dat ik in de zomervakantie ergens op een strand of aan een plas ingespannen naar een radiootje lag te luisteren, benieuwd of er weer een landgenoot zou winnen. Vooral als de toeterende trompet tune de apotheose inzette en het opgewonden commentaar afgewisseld werd met het geluid van de gebroeders Brouwer (of welke koperblazers dan ook) ging mijn hart sneller kloppen.
Ook waren dit de enige weken in het jaar dat je vrijwillig naar Franse chansons luisterde en woorden als “ravitaillering” hoorde langskomen. Prachtig vond ik het en vind ik het eigenlijk nog steeds, hoewel het wielrennen zelf me elk jaar wat minder gaat boeien.
Vandaag vertelde de commentator wat een moeilijke onderneming die ravitaillering eigenlijk is. Een soort chaotisch punt in de koers. Renners moeten oppassen dat ze elkaar niet in de wielen rijden en sommigen grijpen zelfs mis en laten het tasje met brood en banaan (?) al vloekend op het hete asfalt vallen.
Iets wat mij vorige week gelukkig niet overkwam. Op de fiets naar mijn werk werd ook ik namelijk geravitailleerd. Volkomen onverwacht zelfs. Vanaf een afstandje zag ik de soigneur al staan, naast zijn auto in de berm. Niet met een lunchpakketje, maar met een krant. Deze krant.
Als een volleerde renner greep ik hem uit de lucht en bedankte de man voor de moeite.
Misschien dat er de volgende keer ook een mannetje met een beker warme koffie kan staan?
Een betere start van de dag kan ik me niet voorstellen.

Trofee

Afgelopen donderdag won onze afdeling de orginaliteitsprijs met Zeskamp. Dit evenement wordt jaarlijks georganiseerd, waarschijnlijk om mensen de kans te geven om eens wat andere collega’s uit het ziekenhuis te ontmoeten. Die rennen daar vervolgens rond in de meest vreemde uitdossingen, iets wat mij altijd wat verontrust. Ik stel me dan het moment voor dat ik een keer op de operatietafel beland en geopereerd ga worden door de man die de dag daarvoor nog rondliep in een roze rokje en konijnenoren..
Ik deed overigens niet mee. Het thema van dit jaar was “stout”. De kans was dus groot dat ik de hele dag zou moeten rondlopen met een opblaasbare dildo op mijn hoofd. Dus beantwoordde ik de vraag of ik mee wilde doen net zo lang met “misschien” dat men zich uit pure wanhoop maar wendde tot een paar sportieve mensen van het ICT bedrijf dat bij ons al een aantal maanden bezig was met de implementatie van nieuwe software.
Uiteindelijk had men zelf ook weinig trek om onder lul te lopen, dus maakte collega S. voor alle deelnemers een kilt en kreeg iedereen een t-shirt met een reclame voor extra “stout” Engels bier. Deze draai aan het thema werd door (o.a.) Marjanne Sint (die in de jury zat) zo leuk gevonden dat mijn collega’s de dag daarop trots door het kantoor paradeerden met de spuuglelijke troffee. Dat ik hem spuuglelijk vind is natuurlijk alleen maar kinnesinne en heimelijk had ik wel in de victorie willen delen. Nu, een paar dagen later, staat de beker boven op de kast stof te vergaren, iets wat me even in gedachten deed verzinken. Ik vroeg me af waarom de prijs altijd zo’n blingbling beker moet zijn. Wat heb je er aan? Het enige leuke wat je ermee kan doen is elkaar nat gooien bij het douchen achteraf. Extra leuk bij het korfballen (gemengd douchen!), maar verder kan ik me geen enkel nut bedenken van zo’n beker. Daarom pleit ik, ook in het kader van het milieu (want wat hebben we er aan om nutteloze producten te produceren) voor een andere prijs. Een leuke staafmixer met een gedenkplaatje er op, of een Senseo. Misschien met de handtekening van alle leden van de raad van bestuur? Iemand nog andere ideeën?

Bubble

Toen collega M. met zijn hond Bubble op z’n werk verscheen werd hij eerst smakelijk uitgelachen door zijn collega’s. Die wilden wel eens weten waar hij de moed vandaan haalde om zich met zo’n blafhamster in het openbaar te vertonen. Maar naarmate de dag verstreek en Bubble, rondzwervend over de afdeling, alle harten een voor een liet smelten begreep iedereen opeens wat voor een uitwerking de grote vochtige Chihuahua ogen op een mensenziel kunnen hebben.
Zelfs ik, poezenliefhebber pur sang, bezweek voor het mormel en mailde enthousiast naar K. om te vertellen wat voor een lief hondje er bij ons op het kantoor rond liep.
Dat had ik dus beter niet kunnen doen. Thuis gekomen liet K. weten wat haar verjaardagswens was voor komende Augustus: een lief Chihuahua hondje. “En dan noem ik hem Coco”, zei ze er nog achteraan.
Het lijkt er op dat ik een week geleden, zonder het te weten, in het huwelijk ben getreden met Paris Hilton.

De leukste

Drinken, veel drinken is een gave, een techniek die ik nooit goed onder de knie heb gekregen. Het vereist ook een lichaam, met een maag die bereid is om het bier razendsnel via de nieren naar de blaas te transporteren. “Jeetje, ik moet alweer plassen”, zei Nakker gisteravond dan ook om de vijf minuten, waarop ik steevast reageerde met: “Alweer? Je lijkt wel een wijf!”. Stoer maar jaloers omdat ik de Amsterdammertjes niet in hetzelfde tempo als hem kon wegtikken.
Samen met een selecte groep collega’s zaten we na het werk nog even in “The Livingroom”, een ruime kroeg die volgens collega B. (alias Rockbitch) later nog wel vol zou stromen. Iets dat gelukkig niet gebeurde, zodat de conversatie goed te volgen bleef. Het gesprek, dat aanvankelijk stroefjes op gang kwam ontwikkelde zich, onder de invloed van het bier, al na een uurtje tot een levendig gesprek waarin serieuze onderwerpen werden afgewisseld met anekdotes die zo hilarisch waren dat ik de tranen van mijn wangen moest vegen.
Uiteindelijk, na veel bier, was het zo gezellig dat de overmoed toesloeg. “Wij hebben gewoon de gezelligste afdeling” begon er een. “Zo gezellig, dat andere afdelingen er waarschijnlijk jaloers op zijn”. Ik kon dat alleen maar beamen. Ik keek om me heen en kon me niet anders voorstellen dan dat dit de mensen waren, waar ik de rest van mijn werkende leven mee zou willen doorbrengen. Maar natuurlijk wist ik dat we al gauw door de realiteit zouden worden ingehaald. Mensen komen en mensen gaan en soms gebeurt dat al snel. Voor een iemand misschien al heel snel (ja jij, ik bedoel jou en ik zal je missen).
Dus speelde ik maar even advocaat van de duivel, om iedereen weer even met beide benen op de grond te zetten en zei: “Natuurlijk vinden wij onszelf de beste en de leukste, maar misschien vind elke afdeling dat wel van zichzelf” Ik probeerde me even een andere willekeurige groep collega’s in de zelfde (benevelde) toestand voor te stellen en wist meteen dat ik deze poging tot realiteitszin maar moest staken. “We zijn gewoon de leukste”, bedacht ik me. Kinderen en dronkaards spreken de waarheid.
Tevreden en enigszins misselijk stapte ik op de fiets naar huis.

Een wonder

Met ontzetting keek ik vrijdagmiddag naar de handen van collega R. Hij had zich blijkbaar iets teveel verdiept in de betekenis van het Paasfeest, want op zijn handen tekenden zich zichtbaar bloederige stigmata af. Nu ben ik zelf niet Rooms Katholiek opgevoed, maar met het Mariabeeld dat een aantal jaren geleden in Limburg dikke krokodillentranen huilde in gedachten, leek een telefoontje naar de Stentor me hier toch wel op z’n plaats.
Totdat R. , terwijl hij gebiologeerd naar de wond in zijn linkerhandpalm keek, met een nuchtere opmerking (“Ik heb gisteren iets te hard in mijn tuin lopen spitten”) de zeepbel uiteen deed spatten.
Ik vroeg me meteen af, hoeveel zogenaamde wonderen in het verleden misschien in retrospect zijn toe te schrijven aan huishoudelijke werkzaamheden.

Harmonie

In de middagpauze, toen Bureaumaatje en ik even een frisse neus ging halen voelde ik me opeens uit balans. Niet emotioneel, maar op een soort Feng Shui achtige manier. Ik voelde me niet helemaal in harmonie met de omgeving en wist even niet waar dat aan lag.
Halverwege het kerkbrugje wist ik het opeens. Ik liep aan de rechterkant en Bureaumaatje liep links. Het ongemakkelijke gevoel waarmee dit gepaard ging was niet te negeren. Het was alsof er een vlieg om mijn hoofd cirkelde of een steentje in mijn schoen zat. Iets dat redelijk makkelijk te verhelpen valt, maar waar je dan toch de hele tijd mee doorwandelt.
Dus vroeg ik Bureaumaatje maar even om aan de andere kant te lopen, iets wat bij hem een lichte achterdocht wekte. “We hoeven toch niet hand in hand te lopen?”, zei hij. Ik stelde hem gerust, ook al was dat waarschijnlijk wel de reden waarom ik ooit ben begonnen met links lopen, omdat ik K. dan aan mijn rechterhand kan hebben.
Als die gewoonte er eenmaal ingebakken zit, merk ik dat je hem maar weer moeilijk kwijt raakt. Zo slaap ik altijd rechts, fiets ik links en als iemand zich daar niet aan houdt, zorg ik er zelf voor dat de zaak weer Feng Shui wordt , waarbij “Feng Shui” natuurlijk gewoon een mooi woord is voor “dwangneurose”.