Rondje cultuur – Vakantie editie (the sequel)

Titel: Smak
Schrijver: Nick Hornby
Het gaat: hierover
Iets voor de herfstvakantie?: Jawel hoor. Als je iets makkelijks te lezen wil hebben.
Opmerkingen: Ik ben altijd wel een Nick Hornby fan geweest. High Fidelity en How to be Good, staan nog steeds in mijn geheugen gegrifd. Maar waar die boeken gingen over 30+ mannen in een identiteitscrisis, gaat dit boek over een 15 jarige skater die per ongeluk zijn vriendinnetje zwanger heeft gemaakt. Iets minder dicht bij huis dus. De schrijver geeft in dit boek blijk van een goed inlevingsvermogen, maar uiteindelijk was het me toch allemaal net iets te makkelijk. Alsof ik een boek voor de oudere jeugd aan het lezen was, zoiets als Adrian Mole of zo.



Titel: Aan Chesil Beach
Schrijver: Ian McEwan
Het gaat:hierover
Iets voor de wintersport?: Nee, niet mee wachten tot aan een vakantie, meteen lezen.
Opmerkingen: Een beschrijving van een huwelijksnacht, het moment waarop de relatie eindelijk “geconsumeerd” kan worden en dat dan in een tijd, ergens voor de sexuele revolutie. Hij heeft er zin in, zij niet. Ze snapt het niet zo, sex en vind het allemaal maar een onsmakelijk gebeuren. Typisch geval van: “misschien ben jij er nog niet helemaal aan toe”, maar praten erover, dat doet men nog niet echt in het Groot Brittanië van voor de Tweede Wereldoorlog. Dat is dus alsof je moet gaan typen met een stel wanten aan.
Dat het allemaal een grote mislukking wordt, zie je al van verre aankomen, maar wat wordt het fantastisch beschreven door deze schrijver. Elke zin is raak.



Titel: Drie Dollar
Schrijver: Elliot Perlman
Het gaat:hierover
Iets voor in de trein naar het werk?: Als je nog even snel een half uurtje extra slaap wil pakken, dan wel.
Opmerkingen: Bij het lezen van dit boek echoode regelmatig die Theo en Thea catchfrase door mijn hoofd: “Wie, wat, waar gaat het eigenlijk over?!”. Waar ik ooit heb gelezen dat dit een goed boek zou zijn weet ik niet meer, maar het feit dat er sowieso mensen zijn die enige vreugde aan dit boek beleefd hebben verbaast me ten zeerste. Toch heeft de schrijver een prijs gewonnen met dit werkje en is het zelfs verfilmd. Ik worstelde me tevergeefs naar het eind in de hoop dat het ergens nog interessant ging worden en dat terwijl ik me een tijdje geleden had voorgenomen om een boek gewoon weg te leggen als het me na vijftig pagina’s niet interesseert. Ik ga het me gewoon weer voornemen. Misschien lukt het me de volgende keer wel.



Titel: Vernon God Little
Schrijver: DBC Pierre
Het gaat:hierover
Iets voor in de tuin?: Mwah, ik ben er nog niet helemaal over uit.
Opmerkingen: Is dit een goed boek? Ik weet het nog steeds niet. Het verhaal en het taalgebruik is nogal tegendraads. Iets dat erg goed kan werken, maar op een bepaalde manier sloeg het niet aan bij mij. Waarom weet ik niet. Als een verhaal in straattaal is geschreven moet het ook een functie hebben, het moet makkelijk in het gehoor liggen en misschien op een bepaalde manier shockeren, maar ik merkte dat het er alleen maar voor zorgde dat ik me beter moest concentreren. Ik werd er door afgeleid en dat kan niet de bedoeling zijn.
Tegen het eind van het boek (spoiler alarm) als Vernon voorgeleid wordt en het er naar uit ziet dat hij ter dood veroordeeld gaat worden, wordt het verhaal interessant en genietbaar. Maar daarvoor moet je wel eerst even door de zure appel heen bijten.



Titel: Besluiteloos
Schrijver: Benjamin Kunkel
Het gaat:hierover
Iets voor s’avonds in bed?: Ja hoor. Wat mij betreft wel een aanrader.
Opmerkingen: Ik hou van boeken met een goed uitgangspunt, een leuk idee, iets waar over is nagedacht. Dat heeft “Besluiteloos”. Dwight, de hoofdpersoon uit het boek, heeft een leventje waar hij niet echt tevreden over kan zijn. Hij is gestopt met studeren, heeft een vriendin waar hij niet echt van houdt en een makkelijk helpdeskbaantje waar hij niet echt carrière mee gaat maken. Een vriend die bij hem in het studentenhuis woont stelt de diagnose voor Dwight: Abulia, chronische besluiteloosheid en daar wil hij hem van af helpen met een potje pillen. Net voordat Dwight afreist naar Zuid Amerika om daar een oude schoolvriendin te ontmoeten neemt hij ze in, in de hoop dat hij daar eindelijk een paar knopen kan gaan doorhakken. Maar het loopt allemaal wat anders dan hij verwacht.
Leuke cliffhanger heb ik hier gecreëerd he? Nu moet je het boek wel gaan lezen om te weten hoe het afloopt (of je googlet het gewoon even op het internet natuurlijk)



Titel: Hollands Welvaren
Schrijver: Joost Zwagerman
Het gaat:hierover
Iets voor tijdens “Een vandaag?”: Ligt er aan of Joost Zwagerman aan de tafel zit. In dat geval eerst even afkijken en daarna nog een paar bladzijden uit zijn boek.
Opmerkingen: Sinds Nakker en ik naar The Office kijken (Amerikaanse versie) citeren we regelmatig “Andy”. In een bepaalde aflevering van de show waar hij een bruine arm wil halen bij baas Michael valt hij hem, na een ongepaste grap, toch regelmatig bij met een welgemeend: “nailed it!”, “de spijker op z’n kop!”
Nu hoef ik niks van Joost en om hem persoonlijk een pluim in z’n reet te steken, zou ik waarschijnlijk naar een van zijn, voornamelijk door huisvrouwen bezochte lezingen moeten gaan en dat heb ik er niet voor over. Maar bij het lezen van zijn gebundelde columns over het Nederland na Pim en Theo en de verkrampte houding daarna van de gevestigde orde, had ik regelmatig zin om hardop “nailed it!” te roepen.
Chapeau, wat een scherpe analyses.



Titel: As it is in Heaven
Regisseur: Kay Pollack
Het gaat: hierover
Iets voor een regenachtige zondagmiddag?: Echt wel!
Opmerkingen: Ken je die scene uit de film “The Champ”, waar Jon Voigt als the Champ, na een bokswedstrijd ligt dood te gaan en Ricky Schroeder er naast staat te schreeuwen en huilen? Uiteindelijk kon ik daar met veel slikken naar kijken zonder in snikken uit te barsten. Dat vergde wel veel training.
Bij deze film “As it is in Heaven” lukt me dat nog niet. Ik weet het: een man mag niet huilen maar zelfs bij de tweede keer kijken (omdat K. hem nog niet had gezien) gingen de sluizen weer open en liepen de tranen me over de wangen. Wat een mooie film en wat een mooie muziek. De film doet er alles voor om je recht in je hart te raken en ik kan maar een ding zeggen: “mission accomplished”

Rondje Cultuur - Vakantie editie

Voor diegenen die straks op vakantie gaan en die nog wat te lezen willen meenemen bespreek ik nog snel even wat boeken.

Titel: After dark (waarom de titel niet vertaald is in het Nederlands? Don’t ask me!)
Schrijver: Haruki Murakami
Het gaat: hierover
Meenemen?: Ik zou het niet doen, of je moet lekker weg willen dutten op het strand.
Opmerkingen: Mijn aanvankelijke Murakami verslaving verdween bij dit boek als sneeuw voor de zon, of als coke van de spiegel. Redelijke dialogen werden afgewisseld met voor mij totaal onbegrijpelijke intermezzo’s over een slapend meisje in een donkere kamer. Gaap!

Titel: Paradiso.
Schrijver: Kees van Beijnum
Het gaat: hierover
Meenemen?:Makkelijk en onderhoudend leesvoer, maar ik kan me betere boeken bedenken.
Opmerkingen: Altijd leuk als een boek actuele nieuwsthema’s gebruikt zoals een plotselinge dijkdoorbraak die hier lijkt te dienen als metafoor voor het op drift geraakte huwelijk van de hoofdpersoon. Toch kwam ik nooit lekker in het boek en ergerde ik me aan de lamzakkerigheid van de persoon in kwestie. Ik vroeg me bij het happy end op van het boek vooral af hoe de opzij gezette minnares zich gevoeld moest hebben.

Titel: De steniging
Schrijver: Frenk van der Linden
Het gaat: hierover
Meenemen?: Doe maar niet.
Opmerkingen: Ik was van plan om dit boek erg goed te gaan vinden, want Frenk van der Linden is in mijn optiek de beste interviewer van dit moment. Maar zijn eerst poging tot literatuur lijdt aan hetzelfde euvel als het vorige boek in dit stukje (Paradiso). Een goed idee voor een boek met een aardig plot wordt om zeep geholpen door de stijl van schrijven. Frenk vd Linden gebruikt om de sfeer te scheppen erg hippe taal, die net de plank lijkt mis te slaan. Ik las dat de schrijver iedereen die het boek niet goed vond zijn geld terug zou geven. Maar daar moest je dan achteraf wel naar een van zijn optredens in het land komen. Beetje flauw (als dit gerucht tenminste waar is).
Gelukkig leende ik het van de bieb.

Titel: De geschiedenis van de liefde
Schrijver: Nicole Krauss
Het gaat: hierover
Meenemen?: Vooruit, stop maar in die koffer.
Opmerkingen: Een goed verhaal, geschreven in een vlotte stijl, met een stevige dosis humor. Toch kostte me het enige tijd om goed in het verhaal te komen, vooral door het feit dat er verschillende verhaallijnen door elkaar lopen en je je bij elk nieuw hoofdstuk weer moet afvragen hoe het ook alweer in elkaar zat. Ik heb dan ook diverse malen terug gebladerd. Uiteindelijk kreeg ik bij het laatste hoofdstuk toch een warm gevoel van binnen en dat is toch waar het om gaat. Ik werd geraakt.
Ik vraag me alleen wel af of Nicole Krauss en haar levensgezel Jonathan Saffran Foer niet stiekem dezelfde persoon zijn. Hun stijl van schrijven lijkt wel erg op elkaar.

Titel: Kaas
Schrijver: Willem Elsschot
Illustrator: Dick Matena
Het gaat:hierover
Meenemen?: Zeker! Als het in je koffer past tenminste.
Opmerkingen: Het leuke van dit soort verstripte klassiekers is dat je nog eens boeken leest die je anders niet zo gauw uit de kast zou trekken. Naast de zeer fraaie tekeningen van Matena werd ik nog het meest verrast door het verhaal van de antiheld Laarmans, die zo graag een kwartje wil zijn in plaats van een dubbeltje. Daarvoor stort hij zich in een carrière die eigenlijk niet bij hem past en hoopt daardoor respect af te dwingen bij een aantal notabelen waarmee hij een wekelijks borreluurtje heeft.
Het gevoel dat ik kreeg bij het lezen leek een beetje op de plaatsvervangende schaamte die ik had bij het kijken van the Office (UK).

Titel: Elementaire deeltjes.
Schrijver: Michel Houellebecq
Het gaat:hierover
Meenemen?: Als je van treurige seks afgewisseld met saaie wetenschappelijke verhandelingen houdt: dan wel.
Opmerkingen: Het eerste boek, na een saai boek van John Grisham van een paar maanden geleden, dat ik halverwege heb weggelegd. Na Tirza van Arnon Grunberg had ik wel even genoeg van de treurige seks en de cynische kijk van Houellebecq op onze westerse samenleving kon me ook niet boeien. Na een paar hoofdstukken wist ik wel dat de mens eigenlijk precies hetzelfde is als de baviaan op de omslag van het boek en dat seks zijn enige drijfveer is. Daarbij gingen de wetenschappelijk verhandelingen over broer Michel me grotendeels boven de pet.
Iemand nog een tip voor een boek met vrolijke erotische verhalen?

Titel: Het kan altijd erger.
Schrijver: Joey Goebel
Het gaat over:hierover
Meenemen?: Ja. Perfect boek voor op het strand of op de camping.
Opmerkingen: De ideeën van de schrijver over de amusementsindustrie, over het gebrek aan kwaliteit en originaliteit in muziek, films en t.v. series, zijn me uit het hard gegrepen. Om het leven van een kind, een schrijver in de dop, dan een beetje te gaan verpesten, met het idee dat het lijden de perfecte voedingsbodem is voor kunst, dat gaat natuurlijk wel ver. Maar het is een goed uitgangspunt voor een verhaal en het werd in dit geval beter uitgewerkt dan Paradiso en de Steniging.
Ik las het in ieder geval in een ruk uit.

Titel: Hu.man Holiday #6, Vakantie Doe Boek
Schrijver: Hans Ubbink
Het gaat over: hierover
Meenemen?: Natuurlijk, wat is een vakantie zonder doeboek.
Opmerkingen: Als altijd weer erg leuk om door te bladeren het Hu.man Holidays Vakantie Doeboek. De artikelen en columns mogen wat mij betreft nog wel wat spannender, maar de foto’s zijn prachtig en de spelletjes en puzzels van tijd tot tijd erg grappig. Het enige vervelende is dat het boek zo mooi is dat ik er nooit in zou knippen of schrijven en daar zet het boek toch veelvuldig toe aan.

Wij zijn de beste (deel 2)

Hij heeft gelijk, maar ik vind het moeilijk om toe te geven. Z’n kop staat me namelijk niet aan. Die irritante grijns op zijn gezicht, dat betweterige toontje, z’n vervelende stukjes in de VPRO gids en dan die pogingen om z’n misantrope boodschap door m’n strot te duwen. Daar hou ik niet zo van. Dus na “Blauwe Maandagen” vermeed ik hem maar een beetje. Totdat ie met Tirza een aantal belangrijke prijzen in de wacht sleepte. Toen werd ik toch weer benieuwd. Dus kocht ik het boek van de bebrilde krullenbol voor een paar euro’s bij de Wehkamp (!) en las het in een paar avonden uit. Een goed verhaal, concludeerde ik, dat ook nog eens goed is geschreven. De mens in deze westerse samenleving komt er alleen niet zo goed vanaf. Onder het dunne laagje beschaving, waar ie zich krampachtig aan vast probeert te houden, is hij eigenlijk niet meer dan een beest.
Dat Arnon Grunberg daarin gelijk heeft, daar kwam ik gisteravond weer achter.Van het idee van de wereld als klein dorp, waarin je nationaliteit eigenlijk geen rol van betekenis meer speelt en waar ik twee stukjes geleden nog helemaal enthousiast over kon worden, daar bleef, toen ik me eenmaal voor de t.v. had verschanst, weinig meer van over. Zonder enige terughoudendheid, wierp ik het laatste restje beschaving van me af en brulde mijn nationale voetbalteam (“Schiet hem er in, nu!!!) naar de overwinning. “Doe toch eens even normaal”, probeerde K. die voor het eerst kennis maakte met de Nederlandsche leeuw in mij, er af en toe tussendoor. Maar mijn nationalisme was blijkbaar toch sterker dan mijn mededogen voor de trommelvliezen van mijn partner.
Was ik achter die beschaafde façade dus eigenlijk niets meer dan een nationalistisch beest? Is de mens van nature echt zo slecht? Is Arnon Grunberg eigenlijk een Calvinist?
Maar toen ik vandaag langs het huis van onze Vietnamese buurman reed en de oranje vlaggetjes zag, die hij in zijn tuin had opgehangen kreeg ik eventjes een warm gevoel van binnen. Het waakvlammetje van de hoop op beter, van het geloof in de goede bedoelingen van sommigen onder ons, werd weer even aangewakkerd. Misschien gaat die multiculturele samenwerking dan toch werken. Nieuwe Nederlanders die samen met ons, bleekscheten, het nationale team aanmoedigen. Dat geeft hoop op een betere wereld.
Misschien is het wel gezonder om in Toon Hermans te geloven dan in Arnon Grunberg.

Rondje Cultuur

Is er nog iemand die zijn blog bijhoudt deze dagen? Ik dus niet. Het is veel te mooi weer. Daarom lees ik. In een hangmat, op een schommelbank, of in een campingstoeltje bij de sloot. Erg relaxed. In een week las ik zomaar vier boeken.

Ken Kalfus - Een vreemdsoortig onheil.

Je huwelijk is gestrand en je haat elkaar. Toch woon je om financiële redenen nog bij elkaar, in een te klein huis. Daar moet je ook nog eens samen een kind opvoeden. Moeilijk, zeker als de enige communicatie die je hebt via de wederzijdse advocaten loopt. Als je op een zekere Septembermorgen (de elfde) naar je werk gaat, in het WTC gebouw en je vrouw heeft een ticket voor het vliegtuig dat er later die dag in zal vliegen, dan krullen bij jou en je vrouw, bij het aanschouwen van de verschrikkelijke beelden de mondhoeken naar boven. Eindelijk verlost van die ellende. Totdat blijkt dat je het beiden overleeft hebt. Dan zit er niets anders op dan elkaar daarna het leven écht zuur te maken. Dan wordt het oorlog.
Leuk idee voor een boek. Dacht ik ook toen het zag staan in de bieb. Toch hield ik er een beetje een kater aan over. De zwarte humor kon ik op zich nog wel waarderen, maar veel diepgang zat er verder niet in. Eigenlijk was het een beetje een high brow versie van de film: “The War of The Roses”, je weet wel, die film met Danny de Vito, waarin de echtelieden elkaar ook de oorlog verklaren. Lachen en verder pretentieloos vermaak. Van de hoofdpersoon in het boek verwachtte eigenlijk iets meer zelfreflectie, maar de hoop op een beter leven, met zijn (ex)vrouw of iemand anders lijkt ver weg. Het enige wat Marshall zich op een gegeven moment realiseert is dat hij zo diep in het conflict zit dat hij eigenlijk geen idee meer heeft waarom hij zijn vrouw Joyce nou zo haat.

Arjan Lubach - Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend.

Moeilijk te plaatsen, sommige mensen. Die Arjan Lubach bijvoorbeeld die op t.v. met wat flauwe grappen de inmiddels mislukte Daily Show ripoff; De Nieuwste Show probeerde los te trekken. Dat is dezelfde jongen die een aantal jaren daarvoor onder het pseudoniem Slimme Schemer een hit had met een parodie op het liedje Stan van Eminem. Grappig. Vervolgens gaat hij voor radio en t.v. werken en schrijft een boek: “Mensen die ik ken..” dat nogal gehypet wordt. Hoe, weet ik niet goed. Daar zal zijn uitgever wel voor gezorgd hebben. Het boek wordt in ieder geval opeens overal genoemd.
Ik ben van de generatie waarbij de tip van Public Enemy (“don’t believe the hype!”) nog ergens in zijn achterhoofd na echoot, dus ik denk in eerste instantie: “Niet lezen”. Maar aangezien het lezen van andere hypes (Joe Speedboot en de Vliegeraar) me eigenlijk wel goed bevallen was, nam ik het boek toch maar even mee van de bieb.
En daar heb ik geen spijt van gekregen. Zijn melancholieke stijl en onderkoelde humor sprak me in eerste instantie wel aan en zorgde van tijd tot tijd voor een glimlach en af en toe zelfs een brede grijns, tot ongeveer halverwege het boek, toen ik me er een beetje aan begon te irriteren. Maar precies op dat moment, goede timing moet ik zeggen, werd het duidelijk waar het verhaal naar toe zou gaan. “The plot thickened” zogezegd op het juiste moment en zorgde ervoor dat het een verhaal werd met kop en staart, dat uiteindelijk zelfs ontroerde.
Een voorzichtige aanrader dus. Het is per slot van rekening nog geen Joe Speedboot.

Chuck Palahniuk - Dagboek, een roman.

Duffe titel zeg, voor een boek! Dan klinkt “Fight club” (zijn beroemdsteboek, fantastisch verfilmd) toch een stuk beter. K. duwde me het boek in de handen, toen we laatst in de bieb waren. Nu had ik al eerder een boek van hem proberen te lezen: Wiegelied en dat verveelde me na een paar hoofdstukken zo erg, dat ik het uiteindelijk maar weg heb gelegd. Veel verwachtte ik er dus niet van, van dit boek. Mijn scepsis leek de eerste pagina’s van het boek bevestigd te worden. Ik kon niet echt goed wennen aan de vorm van het boek (een dagboek) en de personen en de setting van het verhaal konden me niet echt boeien. Totdat ik gaandeweg doorkreeg wat er aan de hand was en het boek me in de kraag greep. Vanaf dat moment kon ik het niet meer weg leggen. “Een fantastisch, hedendaags, nihilistisch horrorverhaal” staat er op de cover van het boek. Een quote uit een recensie van Annelies Verbeke, die ik overigens niet ken. Maar eigenlijk vind ik het meer een erg intelligent geschreven thriller, een combinatie die je zelden treft en ik kan het weten. Ik won vorig jaar een doos met negen thrillers en de titels die ik daarvan las waren qua plot wel aardig om te lezen, maar qua stijl vaak vlak en voorspelbaar. Chuck trapt niet in die valkuil. Die schrijft fris, modern en intelligent.
Van de vier boeken die ik afgelopen week las, was dit eigenlijk wel de beste.

Leon Verdonschot - Hart tegen hart.

En toen pakte ik, na deze bibliotheekboeken, ook nog maar even een boek uit mijn eigen kast. Gewonnen bij een prijsvraag van de Nieuwe Revu. Nog bedankt overigens, Nieuwe Revu. Leuk trouwens, om af en toe een bundel interviews te lezen. Die andere bundel, van Frenk van der Linden, las ook al zo lekker weg.
De interviews in dit boek, Rock & Roll ontmoetingen met Nederlandse artiesten, bewijzen in ieder geval, dat zelfs in een kneuterig landje de muzikanten zich braaf houden aan de sex, drugs en rock & roll regels die gelden als je serieus genomen wil worden als rock artiest. Zo wordt er vol overgave gesnoven (Peter Pan Speedrock), geblowd (Jules Deelder), gespoten (Michael de Jong), gezopen (iedereen, behalve Frans Bauer) en geneukt, veel geneukt (DJ Jean, met alles waar platgezegd, maar een gat in zit). Dat er ondanks deze slechte gewoonten nog goede muziek wordt gemaakt mag een wonder heten.

By the way, als je echt wil weten waar de boeken over gaan (ik ben namelijk te lui om het hele verhaal na te vertellen, zoals je weet), klik dan even op de titel.

Valentino Achak Deng

Elke oorlog, elk conflict dat levens kost heeft z’n Anne Frank nodig. Een willekeurig slachtoffer van de wreedheden die de moed en de creativiteit heeft om zijn of haar verhaal te vertellen. Die je kan laten voelen dat het jou ook had kunnen overkomen, als je zogezegd op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats was.
Ik had natuurlijk wel gehoord van Soedan en Darfur, maar eerlijk gezegd was het voor mij een van die vele conflicten die zover van mijn bed plaats vonden en daarbij ook nog eens moeilijk waren uit te leggen. De oorlog in Darfur leek een complexe mix van stammentwisten, religieuze onenigheden en er scheen daar ook nog eens olie in de grond te zitten. Een oplossing leek daardoor ver weg. Vele bekende gezichten leken daarbij ook nog eens hun tanden stuk te bijten op de problematiek daar: George Clooney, minister Pronk.
Waren die mensen daar, in Soedan en Darfur er eigenlijk wel aan toe, om hun problemen op te lossen, bedacht ik me. Maar wat wist ik eigenlijk van deze oorlog. Eigenlijk niet meer dan de koppen in de krant me vertelden.
Na het lezen van het boek: "Wat is de wat?” van Dave Eggers is er een gezicht, een Anne Frank voor deze oorlog. Zijn naam is Valentino Achak Deng. Iemand die, samen met vele anderen uit zijn geboorteplaats in Zuid Soedan moest vluchten. Hij werd een van de zogenaamde “Lost Boys”. Jongens die moesten rennen voor hun leven, nadat hun familie door de Murahaleen was afgeslacht. Op hun vlucht worden ze belaagd door ziektes, wilde dieren en soldaten van allerlei pluimage. Uiteindelijk belandt Valentino in de Verenigde Staten, die een aantal van deze Lost Boys wel wilden toelaten. Vanuit dat land organiseert hij hulp, door middel van zijn eigen stichting.
Dit boek, het hartverscheurende verhaal van Valentino, onder woorden gebracht door mijn favoriete auteur Dave Eggers, opende mijn ogen voor de verschrikkingen van deze oorlog, voor de totale willekeur waarmee mensen daar zijn afgeslacht. Voor de zoveelste keer leerde ik dat mensen in een totaal andere cultuur, zoals die van Zuid Soedan, toch niet zoveel anders zijn als ik. Ze hebben dezelfde verlangens, dezelfde dromen en voor de zoveelste keer bedacht ik me dat ik God op mijn blote knieën mag danken dat ik in mijn leven geen oorlog heb meegemaakt en dat mijn problemen in het niets vallen vergeleken met een 10 jarige jongen, die aan het eind van de twintigste eeuw geboren wordt in Darfur.

Rondje cultuur

Op aanraden van Marius las ik “de Hondenkoning” van Walter van den Berg. Bij voorbaat interessant omdat dit een boek is van een weblogger, wiens blog ik al vaak ergens doorgelinkt zag. Ik was eigenlijk wel benieuwd of ie er mee weg zou komen. Velen van ons kunnen namelijk best een leuk stukje schrijven, maar een boek schrijven en dat vervolgens aanbieden bij een grote uitgeverij, dat is natuurlijk van een geheel andere orde. Nu kan ik zelf geen boeken schrijven en al helemaal geen recensie, dus of het wat was? Het boek las in ieder geval als een trein, ook al zat het vol met de trieste leegte van Eug, een sociaal onhandige computernerd die zijn dagen slijt op een saai kantoor waar hij meestal weinig te doen heeft. De enige dingen die hem echt interesseren zijn z’n computerspel en vrouwen, in de vorm van zijn bijdehandte, maar minderjarige buurmeisje, een onbereikbare collega en een meisje dat hij ergens ontmoet en hem belooft een keer met hem uit te gaan. Helaas lopen al deze contacten op niets uit zodat er niets anders op zit dan zich maar over te geven aan eindeloze ruksessies, thuis, op het toilet op z’n werk, over het bureau van een collega, getver! Je zou er bijna een doekje van over je bureau halen. Just in case.
De enige mensen die wel belangstelling in hem hebben, zoals zijn “vriend” Danny, iemand die hij beschouwt al een nog grotere loser laat ie overigens glashard vallen. Het principe van de pikorde dat ook al eens goed werd weergegeven in de briljante film “Welcome to the Dollhouse” waar de op school gepeste Dawn Wiener thuis vervolgens even hard haar vriendje de grond in trapt.
Maar goed, geen slecht debuut dus. Naast de uitzichtloze leegte passeren er ook geregeld hilarische situaties de revue. Heb af en toe hardop zitten lachen of misschien was het wel grinniken, ik weet het niet meer. Leuk was het wel.

Over Haruki Murakami wordt wel eens gezegd dat als je eenmaal begint aan zijn boeken, dat je er dan verslaafd aan kan raken. Nu was het voor mij een drug waar ik nogal moeilijk aan kon komen. Voornamelijk omdat ik zijn naam maar steeds niet kon onthouden. “Het was iets met een u en met –aki”, bedacht ik me steeds. Maar dat hielp me weinig. Toen ik zijn naam maar een keer op had geschreven en zocht in de database van de bibliotheek, bleken de meeste van z’n boeken uitgeleend. Aan andere junks waarschijnlijk. Daarom nam ik “de jacht op het verloren schaap” maar mee. Veel keuze had ik niet. Toch had het boek het effect van een bolletje wit/ bolletje bruin en dan heb ik het niet over brood. Binnen een week had ik het uit. Het boek, over de absurde jacht op een schaap met een ster op zijn rug, moet je zelf maar eens lezen. Waar het over gaat staat hier (Ik word altijd zo moe van het navertellen van een boek). Als het je wat lijkt moet je het maar eens lezen. Dit advies geldt trouwens niet voor Nakker, die altijd nogal ontmoedigd wordt door mijn lees en luister tips. Een fenomeen waar ik trouwens erg bekend mee ben. Hoe meer iets wordt aangeprezen hoe minder zin ik heb om er aan te beginnen.
Na het lezen van het boek kreeg ik trouwens zelf een soort absurde Murakami droom waarin K. en ik ondanks het gebrek aan kinderwens, blijkbaar toch een kind hadden geadopteerd. K. had het kind in haar armen. Ik keek er eens naar en veegde de haren van het kind wat opzij. “Kijk, zei ik, zo lijkt ie een beetje op Hitler”, een opmerking die een vreemde uitwerking had op de koter, die in een soort Pavlov reactie met de rechterarm begon te “Sieg-heilen” en daar niet mee leek op te kunnen houden.

Verder bekeek ik Ober, van Alex van Warmerdam en BenX, een Belgische film over een autistische jongen die gepest wordt op school. Op zich niet zo’n bijzonder thema, maar het verhaal wordt op zo’n originele manier uitgewerkt dat het op punten wint van Abel. (Shit, het lijkt we een aflevering van Tien voor Taal). BenX (Ben niks) heeft door het pesten en nogal minderwaardig beeld van zichzelf en kan meisjes alleen benaderen door middel van roleplaying in zijn computerspel. Maar in tegenstelling tot Eug besluit hij niet tot het veelvuldig gebruik maken van de handkar, maar slaat hij meedogenloos terug. Op een manier die misschien wat vergezocht is, maar wel ontroerde op een bepaalde manier.
Gewoon maar eens huren, de volgende keer als je in de videotheek staat. (Geldt weer niet voor jou Nakker)

Zuur

“Zuur! U wordt toch niet zuur?” reageerde mijn eigen luis in de pels: Piet, a.k.a. Gitaarman op een van mijn vorige stukjes. Nu hield ik vroeger zó van augurken, dat ik van mijn ouders in het verleden al eens een pot van deze groene rakkers voor mijn verjaardag kreeg (waar gebeurd!). Dus moest ik deze opmerking opvatten als compliment, of was dit gewoon de dagelijkse sneer die mijn grote vriend al sinds jaar en dag met veel liefde uitdeelt?
Meestal moppert de Drentse krullenbol maar een eind voor het vaderland weg, maar dit keer voelde ik me aangesproken. Niet meteen, maar wel een paar dagen later toen ik ontdekte dat mijn klaagzang over de radio geheel onterecht was geweest. Ik had voor mijn beurt gezeurd.
Teleurgesteld over het feit dat elk radiostation een vervloekte playlist met uitgekauwde hits leek te hanteren, vergat ik één kanaal dat manmoedig standhield tegen het geweld van de commercie. Ik had er al eens over gelezen, maar het feit dat KX Radio een initiatief was geweest van mopperkont Rob Stenders, had ervoor gezorgd dat ik niet eens de moeite had genomen om er al eens een keer op af te stemmen. Volkomen onterecht bleek later, want toen ik afgelopen week het KX logo een keer aanklikte en er door onze internet radio boxen het frisse onafhankelijke geluid klonk, was ik blij verrast. Niet dat elke plaat meteen raak was, maar het feit dat er liedjes werden gespeeld die ik nog nooit had gehoord, was een ervaring op zich.
Nakker was niet onder de indruk. Met de kwalificatie“ouwe lullen muziek” serveerde hij dit bewonderenswaardige initiatief genadeloos af.
Maar voor mij is KX Radio een blijvertje. Per slot van rekening ben ik de veertig al gepasseerd.

Overtollige informatie

Waldemar Torenstra. Twee weken geleden had ik nog nooit van die gast gehoord en nu weet ik zelfs wat voor tandpasta hij gebruikt. Zat ik daar op te wachten? Nou nee. Ik wil best wel een stukje lezen over zijn nieuwe film (Zomerhitte), maar informatie over zijn hobbies (kitesurfen) of een klaagzang over het juk van zijn BN-nerschap (dankzij zijn Spuiten en Slikken vriendin weet heel Nederland nu dat hij drie keer per jaar toegang krijgt tot de achterdeur van Sophie Hillebrand), daar zit ik niet echt op te wachten. Natuurlijk kan ik de t.v. op een ander kanaal zetten of de pagina van het magazine omslaan, maar de kans is groot dat ik dan stuit op een andere bekende Nederlander op zijn promotieronde.
“Hee, kijk eens, dezelfde man op twee verschillende magazinecovers”, merkte K. vanochtend al op bij het verzamelen van het oud papier. De sympathieke borstelkop van de schrijver van het Boekenweekgeschenk was de afgelopen weken niet te vermijden. Meneer Bernlef leek op te duiken in elk zichzelf respecterend t.v. programma en tijdschrift. Z’n uitgever had grof geschut aangewend om mijn interesse voor zijn boeken aan te wakkeren. Of dat gelukt is weet ik niet (het gratis boekje ligt nog onaangeroerd op de koffietafel), maar ik moet wel steeds aan de Supersmoker denken als ik zijn hoofd op t.v. zie.
Misschien moeten we de t.v. maar afschaffen of overstappen op themakanalen en DVD boxen. Het helpt namelijk niet als je weg zapt bij de reclameblokken. Ook bij normale programma’s als “De wereld draait door”, van de publieke omroep nota bene, heb ik zeer regelmatig het gevoel dat ik naar een reclamespot zit te kijken die ik in een ander programma ook al gezien heb. Een spotje dat vaak meer gaat over de persoon zelf dan over de film of boek dat ze willen promoten. Kan die overtollige persoonlijk informatie over de makers niet een keertje op de grond blijven liggen in de editing room?
Of bestaan er echt mensen die daar dag in, dag uit over geïnformeerd willen worden?
Voor die mensen: Waldemars favoriete aftershave is: Nivea.

"Who are you wearing?"

Natuurlijk keek ik afgelopen zondag (Oscar night) mee naar de "Live from the red carpet" show van “E!”. Met een half oog weliswaar, want zo interessant als K. zal ik die flanerende filmsterren wel nooit gaan vinden. Daarbij waren de presentatrices dit jaar erg irritant. De toon was al gauw gezet toen een van hen, de over het paard getilde (ex)vrouw van rap producer Russell Simmons eerst naar haar miljoen dollar kostende haarspeld wees en vervolgens naar het gebrek aan juwelen in de outfit van haar co-presentatrice.
Nog geen vijf minuten later, toen de eerste beroemdheid voor de camera gesleept werd klonk de beruchte zin, de vier woorden die me altijd met afschuw vervullen: “Who are you wearing?”. Een vraag die mijn gedachten onwillekeurig in de richting van films als “The silence of the Lambs” sturen. Had de filmster in kwestie inderdaad het skelet uit de beroemde mode ontwerper verwijderd en was ie vervolgens zelf in het velletje gekropen? De koppen zouden de volgende dag vet zijn in de roddelbladen en de presentatrices van “E!” zouden hun schande uitspreken. Maar vooral over het feit dat de outfit in kwestie dan te origineel en gewaagd zou zijn.
Wát je draagt doet er namelijk niet toe op de rode loper. Het gaat er om dat er op het labeltje achter in de jurk een beroemde naam staat. Een Valentino, een Dolce & Gabbana of desnoods Calvin Klein. Als stramme robots lopen de acteurs en actrices over het lange stuk tapijt, reclame te maken voor de mode giganten, het groot kapitaal. De mannen steevast in een zwarte tux en de vrouwen dit jaar bijna allemaal in een rode jurk.
En die enkele keer dat er iemand wat raars probeert te doen, zoals Bjork een aantal jaren terug in haar zwanenjurk, barsten mensen in lachen uit, of worden zelf kwaad over het feit dat iemand het lef heeft gehad om af te wijken en zelf iets te bedenken. Zo creatief en origineel als deze mensen in hun films kunnen zijn, zo conformistisch, conservatief en gedwee zijn ze op de rode loper. Hier heb ik maar een woord voor over: “Bah!”
Volgend jaar kijkt het halve oog gewoon met het andere mee, in een boek of zo.

Le Scaphandre et le Papillon

Het is weer zover: Oscar night. Straks moet ik nog even het stemformulier invullen dat K. al dagen geleden voor ons heeft uitgeprint op haar werk. Dat doet ze altijd met veel enthousiasme. De reden daarvoor is niet moeilijk te raden. Jaar na jaar word ik namelijk meedogenloos door haar in de pan gehakt. Iets waar ze altijd met volle teugen geniet en waar ze zich nu waarschijnlijk al weer op verheugt. Geen idee hoe ze dat doet overigens. Maar elke keer heeft ze weer in meer categorieën de juiste film of acteur aangekruist. Waarschijnlijk leest ze meer Amerikaanse tijdschriften dan ik, maar hoe ze dan beter kan raden wie er als beste uit de bus komt bij “Best Cinematography, of Best Costume Design”, ik zou het niet weten. Ook het raden van de beste film, beste acteurs en actrices is geen koekje/eitje aangezien meeste films nog niet eens uitgekomen zijn in Nederland, laat staan dat ze hier de videotheek hebben gehaald. Het voorspellen van de uitslag is dus geen kwestie van kennis, maar meer van een zesde zintuig. Misschien dat K. dus een goede kandidaat zou zijn voor de uitverkiezing van de nieuwe Uri Geller, of voor dat nieuwe programma van de sympathieke en tegelijkertijd onuitstaanbare corpsbal Beau.
Toch was er in ieder geval 1 uitverkoren film die al wel in de schappen stond bij Filmclub en dat was Le Scaphandre et le Papillon, een indrukwekkende film over een (blijkbaar) bekende hoofdredacteur van Elle die na een beroerte alleen nog maar kan communiceren via zijn linkeroog (1 keer knipperen is ja, 2 keer knipperen is nee) en het zo voor elkaar weet te krijgen om nog een heel boek te schrijven. Klinkt als de woensdagavond film van de week, maar dat is het beslist niet. Een groot gedeelte van de film wordt als het ware vanuit zijn handicap geschoten. Alsof jezelf gevangen zit in zijn lichaam en je alleen maar zijn linkeroog kan kijken. Dat ik na driekwart van de film een kwartiertje in slaap sukkelde had dan ook meer te maken met de hectische week op mijn werk dan met de kwaliteit van de film.
Ik weet nu in ieder geval wat ik ga invullen bij “Beste Regie”.

Tacky christmas yards

Voor iedereen die nog even in de kerstsfeer wil blijven, klik hier.
Misschien doe je nog wat ideetjes op voor volgend jaar.

Zwarte vriend

Tijdens mijn lunchwandeling met Nakker door de Diezerpromenade viel ik van de ene verbazing in de andere.
De ene verbazing was een meisje in een witte overal met een nogal curieus aanbod: “Heren zou u met deze zwarte stift een klacht op mijn kleren willen zetten?”. Om te illustreren dat daarbij geen enkele plek op haar lichaam taboe was hief ze daarbij haar armen vol overgave in de lucht. Nogal geïntimideerd door deze vrijmoedigheid mompelden we een snel verzonnen excuus en liepen verder, de andere verbazing tegemoet. Dat was een Antilliaans jongetje in een Zwarte Pieten pak dat gezellig met zijn moeder liep te winkelen. Het duurde enkele minuten voordat ik dat beeld een plaats kon geven. Was het namelijk niet zo dat Zwarte Piet altijd beschouwd werd als een politiek incorrecte figuur en was de discussie daarover in het verleden niet al ettelijke keren gevoerd? Waren er niet al een keer blauwe en groene Pieten geïntroduceerd om juist onze Surinaamse en Antilliaanse medelanders niet voor het hoofd te stoten? En nu liep er gewoon een Antilliaans Zwarte Pietje door de Zwolse binnenstad!
Dit kon dan maar twee dingen betekenen. Of de integratie van onze koffiekleurige landgenoten had een verbazingwekkend nieuw niveau bereikt. Een ander tijdperk was aangebroken waarin de verschillende bevolkingsgroepen, ondanks ruziezoekers als Geert Wilders, eindelijk konden lachen om de idiote kanten van elkaars culturen. Want die roti is eigenlijk best lekker en Zwarte Piet, die moet je gewoon niet zo serieus nemen. Dat is geen onderdrukte knecht van de goedheiligman, maar meer een grappige vriend en als het puntje bij paaltje komt, houden kinderen meer van déze grappige krullenbol, dan van de altijd serieuze Turkse bisschop.
Dus wat maakt het dan uit als Surinaamse en Antilliaanse jongetjes rondhuppelen in een Zwarte Pieten pakje?
Een andere mogelijkheid is dat dit specifieke jongetje mentaal zo murw gebeukt was door de Bart Smit en Intertoys speelgoedfolders, dat ie geen andere keuze had dan zich vol overgave in het Sinterklaas feest te storten en dat de ouders toen maar een Zwarte Pieten pakje voor hem hebben gekocht, onder het motto van “if you cant beat them, join them”.
Maar wat ook de reden was, het Antilliaanse Zwarte Pietje zag er in ieder geval erg gelukkig uit in zijn speciale outfit.

Kostbaar vinyl

Wat moet je als je bijna 41 jarige bent en je belandt met een aanzienlijke stapel elpees in de eenentwintigste eeuw? Een tijdperk waarin de Sony walkman geen cassette speler meer is maar een minuscuul MP3 spelertje waarvoor je liedjes moet downloaden. Het zorgvuldig verzamelde vinyl lijkt met deze geluidsdragers voorgoed buitenspel gezet. Of toch niet? De firma ION lijkt medelijden te hebben met oudere jongeren als ik en brengt een platenspeler met USB aansluiting op de markt. Zo gezeurd en zo eentje voor mijn verjaardag gekregen. Een heuglijk feit dat pas over acht dagen plaatsvindt maar dat ik dit jaar alleen met mijn nieuwe USB platenspeler ga vieren. Ik sluit me op met mijn nieuwe speledingetje en ga een hele dag door mijn platenverzameling bladeren op zoek naar liedjes die de tand des tijds hebben doorstaan en die ik mooi kan omzetten naar MP 3-tjes.
Vanavond vond ik al zo’n pareltje terug. Een plaat van de groep Squeeze. In de jaren 80 beroemd geworden met “Cool for Cats”, een nummer dat bij mij het ene oor in ging en het andere oor weer uit. Deze groep had niet bepaald de X-faktor, vond ik destijds en plakte er meteen het etiket: “te vermijden niets-aan-de-hand-muziek” op. Totdat ze uitkwamen met “Cosi Fan Tutti Frutti”, een plaat die ondanks de melige titel (want verwijzend naar deze opera) vol stond met nummers die de huid op de bovenkant van mijn armen deed veranderden in het vel van een kip. Dit was een plaat zonder slechte nummers. Alle dertien goed! Dat zoiets bestond! Het kon niet anders dan dat dit meesterwerk binnen zou komen op nummer 1 in de hitlijsten en minstens dubbel platina zou halen, maar blijkbaar kon niet iedereen de melodramatische bombast waarderen, die er bij mij inging als een preek in een ouderling. De groep zakte af naar de vergetelheid, terwijl de songwriters van de band, Tilbrook en Difford aanvankelijk nog werden gezien als New Wave’s antwoord op de Beatles.
Gelukkig kan ik er nu, met behulp van mijn ION, weer van genieten en drijf ik onwillekeurig met de gedachten weer af naar de Sociale Academie tijd met z’n vaardigheidsoefeningen in een hutje op de hei, die meer weer weg hadden van ellenlange therapie sessies waar geen eind aan kwam. Het opgerakelde leed moest vervolgens dezelfde avond nog worden weggespoeld met grote glazen Beerenburg. Squeeze was erbij.
"Ach, wat word ik toch een sentimentele oude zak", denk ik en blader vervolgens nog wat verder op zoek naar een andere parel.

Kaarsje

Die Geert Mak! Schrijf je een handvol bestsellers en krijg je het voor elkaar dat half Nederland op de camping een boek over de geschiedenis van Europa zit te lezen, word je verweten dat je werk onwetenschappelijk is omdat je geen geschiedenis hebt gestudeerd.
Benieuwd tot welk naar incestueus wereldje deze criticaster behoorde, maar aan zijn opmerking hangt het nare luchtje van jaloezie.
Petje af voor degene die van het droge geschiedenis brood een lekkere tosti kan maken. Ik bekeek gisteren de eerste aflevering van de documentaire reeks “In Europa” en het smaakte meteen naar meer. Wie was bijvoorbeeld die Gavrilo Princip en hoe kreeg hij het in vredesnaam voor elkaar om een hele wereldoorlog te veroorzaken? Ik baalde er bijna van dat het niet verder ging en dat we alleen maar een overzicht kregen van de afleveringen die er komen gingen. Ik kan me van vroeger maar weinig leraren herinneren die me deden uitkijken naar de volgende les. Die leraar wiskunde op de middelbare school bijvoorbeeld, die mijn eerste wiskundeles ooit begon met de vraag: “wat is een verzameling?” sloeg de plank volkomen mis. “Geen idee”, dacht ik “maar waarom zou ik een antwoord willen hebben op de meest oninteressante vraag die er ooit in mijn leven gesteld is?” Ik bleef me in die drie jaar dat ik dit vak had constant afvragen waar ik het voor nodig had en waar ik het eventueel voor zou kunnen gebruiken. Ik ben ervan overtuigd dat de leraren van tegenwoordig betere manieren hebben om het vlammetje in hun leerlingen aan te wakkeren, maar deze wiskundeleraar, die vast heel veel gestudeerd had, blies mijn kaarsje meteen uit. In die eerste klas van de HAVO had ik zeker een paar mensen als Geert Mak kunnen gebruiken. Al was het alleen maar om de voortdurende verveling te verdrijven.

Plugger

Ik heb het hier wel eens vaker gehad over die vervelende neiging van mezelf om mijn muziek bij vrienden en familie te pluggen. Vandaag de dag kan ik maat houden, maar vroeger kon ik dat zeker niet. De eerste keer dat ik me bewust werd van het feit dat mensen niet altijd even open staan voor het muziek evangelie van Ary was op de zolder bij vriend G. Allebei voor het eerst op kamers genoten we van onze vrijheid en van het feit dat we non stop muziek konden draaien zonder daarbij te worden lastig gevallen. Vervelend karaktertrekje van mezelf was dat ik niet alleen op mijn eigen kamer mijn eigen muziek wilde draaien, maar dat ik ook op bezoek bij G. de muziek probeerde te verzorgen. Zo trok ik bij voorkeur de platen uit zijn kast die ikzelf ook had en legde ze op zijn draaitafel. Iets wat G. op den duur niet echt op prijs stelde. Hoe hij me dat toen duidelijk heeft gemaakt weet ik niet meer, maar we zaten op de Sociale Academie. Een zekere dosis assertiviteit zal hij daar zeker bij gebruikt hebben.
Dat niet alle plug projecten zijn mislukt bleek vandaag. Tot mijn stomme verbazing eigenlijk. Oud klasgenote M. stuurde me een krabbel (ja, ook ik zit op Hyves) waarin ze me vroeg of ik nog wel eens naar de groep Barclay James Harvest luisterde. Om eerlijk te zijn was ik deze groep, met een naam alsof ze indertijd een aantal A-merken op een hoop hebben geharkt, al een beetje vergeten. Dit was nog uit de tijd dat ik naar Symfonische Rock luisterde. M. beweerde dat ik haar vroeger fan had gemaakt van deze groep. “Ik stuur je wel even een mp 3-tje” krabbelde ze later en zo geschiedde met als gevolg dat ik nu naar een heel mooi liedje te luisteren. “Goed geplugd Ary”, denk ik tevreden, “zelfs toen had je echt smaak”. (U mag nu een teiltje pakken)

Halloween 2007

De traditie wil dat we ons rond Halloween een weekendje volproppen met enge films, snoep/snacks en zoete likeur. Dus kochten we een grote doos Celebrations, een zak Balsamico Light Chips (who do you think you’re fooling) en een fles Kuipers Butterscotch.
Vol goede moed begonnen we aan de stapel willekeurig uitgezochte griezelfilms die stuk voor stuk als middelmatig of zelfs als slecht bestempeld kunnen worden. Daarom geef ik meteen maar even de clou weg. Hoef je de film tenminste zelf niet te huren.

Child of Mine

T.V. film over Engels stel dat 2 Canadese kinderen van een alleenstaande moeder adopteert, die eerder bij een inbraak is vermoord. Tenminste dat beweren de sherrif en de bemiddelaar van het adoptiebureau (Snuf en Snuitje). Het oudste meisje dat er volgens K. een beetje uitziet als haar nichtje (dezelfde depressieve blik in de ogen), ontpopt zich in Engeland tot een onhandelbaar kind. Als het monster vervolgens met een schaar bijna een jongetje vermoord, dat op visite is, besluit pleegmoeder, die tevens gediplomeerd psychologe is, dat het maar eens tijd wordt om samen met de boosdoener terug te gaan naar Canada, om met behulp van een soort regressietherapie te kijken wat het kind destijds heeft veranderd in het satansgebroed wat ze nu is. Daar blijkt al gauw dat de sherrif en de bemiddelaar van het adoptiebureau onder één hoedje opereren en dat mister bemiddelaar destijds de moeder maar naar de andere wereld heeft geholpen om de kinderen vervolgens voor een leuk zakcentje te verkopen.

Oordeel: Best wel slecht. Je ziet meteen dat dit prul voor t.v. is gemaakt, om op een vrijdagavond, na een drukke werkweek fijn bij in slaap te vallen.

Beste scene: De supermarktscene waarin het monsterkind eventjes aan haar pleegmoeder duidelijk maakt dat ze alleen Canadese ontbijtgranen blieft. De Engelse dozen Wheaties maakt ze een voor een open en strooit ze voor de ogen van pleegmama uitdagend over de supermarktvloer.

Half Light

Wat is er eigenlijk met Demi Moore gebeurd? Net als haar ex husband Bruce Willis wil ze ook wel eens in een film met geesten. Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig voor ons weet haar naam tenminste nog wat beurzen te openen zodat de film qua vormgeving in ieder geval het aanzien waard is. Jammer dat alleen het verhaaltje wat wat dun is. Als beroemd Amerikaans thrillerschrijfster woont Demi (of Rachel) met haar, als auteur iets minder succesvolle man in Engeland. Totdat opeens haar zoontje verdrinkt (min of meer door haar schuld), waardoor ook nog eens haar huwelijk op de klippen loopt. Om tot rust te komen gaat ze maar eens een tijdje aan de Schotse kust wonen. Daar lijkt ze opeens “dead people” te gaan zien. Zo trekt ze dagen achter elkaar op met een hengst van een vuurtorenwachter die later, bij navraag in het dorp, al jaren dood is. Had ze die avond daarvoor blijkbaar het bed gedeeld met een lijk. (Bah!) Als de dorpelingen zo langzamerhand beginnen te denken dat ze van lotje getikt is, ontvouwt zich een duivels plot. Demi’s ex man (nee niet Bruce) heeft namelijk met Demi’s vriendin (die al jarenlang stiekem zijn blanke sabel poetst) een slecht plannetje bedacht. Ze willen haar vermoorden! Waarom? Nou, omdat hij dan de 4 miljoen dollar voorschot, die ze voor haar nieuwe boek heeft gekregen erft. Daarom huren ze een acteur in die wel even voor vuurwachter wilde spelen. En omdat iedereen daardoor denkt dat Demi haar knikkers kwijt is, kunnen zij haar mooi met een anker aan haar benen van een roeiboot afgooien. In haar huis tikt ex hubbie even een briefje in haar naam, met de mededeling dat ze liever met haar vuurtorenwachter door de eeuwige jachtvelden gaat huppelen.
Gelukkig gaat alles niet door. Terwijl Demi naar de bodem zinkt met een anker aan haar benen, geeft de geest van haar overleden zoontje haar de sleutel van het slot, waardoor ze als een ware Houdini weet te ontsnappen.

Oordeel: Min of meer te pruimen. Vooral door de mooie beelden van het Schotse kustlandschap.

Beste scene: Demi die alleen in een bootje naar het eiland vaart en er uit ziet alsof ze reclame moet maken voor de outdoor kleding van Perry Sport.

Final Destination 3

Halverwege de openings scene waarin het treintje van de achtbaan te pletter dreigt te vallen beslist K. dat ze deze film eigenlijk niet wil zien. Horrormovies: okay, slashermovies: not so okay. Dan moet ze namelijk constant haar hand voor haar gezicht houden. Die momenten uit de film waarin hoofden uiteenspatten als rijpe meloenen, of waarin mensen levend verbranden in bruiningsmachines, die zijn niet zo aan haar besteed. Maar helaas (voor haar) weet het gegeven van de film mij wel te boeien. Het idee is nog steeds hetzelfde als in de voorafgaande delen van deze franchise. De hoofdpersoon van de film staat in de rij voor een achtbaan om samen met haar vriendje een ritje te maken. Net voordat het treintje vertrekt krijgt ze een vreselijk voorgevoel. Dit ritje zal rampzalig eindigen. In paniek stapt ze, samen met haar zusje en wat vrienden uit en ziet vervolgens haar boyfriend voor haar ogen verongelukken. Na het ongeluk komt ze er achter dat Magere Hein diegenen die aan hem dachten te ontsnappen toch nog even wil komen halen. Een voor een komen ze op een gruwelijke manier aan hun eind. En als ik zeg gruwelijk, dan bedoel ik ook gruwelijk. Vooral hoofden moeten het ontgelden. Die worden doorkliefd met spijkers, spatten uiteen in losgeslagen fitnessapparaten en worden van hun topje ontdaan alsof het gekookte eitjes zijn. K. probeert zich er nog dapper doorheen te slaan, maar houdt de helft van de film haar handen voor haar ogen. Vervolgens moet ik dan zeggen wanneer de slasher momenten zijn afgelopen. Niet echt een ontspannend ritje voor K. dus.

Oordeel: Leuk idee voor een film. Al is het nieuwtje na de eerste twee delen er een beetje vanaf. De bloederige gedeelten in de film zijn zo over the top dat ze eigenlijk niet echt eng meer zijn.

Beste scene: Toch wel die beginscene waarin het achtbaanritje finaal uit de hand loopt. Je zou er bijna niet meer in durven te stappen.

In a Dark Place

Ik ben bang dat ik deze film eigenlijk niet goed kan navertellen. Niet omdat ie zo eng was, maar omdat ik er eigenlijk helemaal geen bal van begreep. K. kon me het plot ook niet uitleggen, want zij snapte na 90 saaie minuten ook niet goed waar het nu allemaal om draaide.
Achterop de doos lees ik volgende: “Anna Leigh wordt gevraagd om zorg te dragen voor twee weeskinderen voor de tijd dat hun oom op zakenreis is in de Verenigde Staten. Maar dan beginnen er zich beangstigende en bizarre situaties voor te doen in en rondom het huis waar zij verblijven, terwijl de kinderen van niets lijken te merken”
Nou, die “beangstigende en bizarre situaties” vallen weer samen te vatten in : “I see dead people”. Die dode mensen zijn de vorige nanny en haar lover die onder verdachte omstandigheden om het leven zijn gekomen. Anna denkt dat de kinderen ze ook zien, want ze komen steeds voor op de tekeningen die ze de kinderen, als creatief therapeute, laat maken. De secretaresse van de oom, die ook constant aanwezig is in het huis onthult opeens verliefd te zijn geweest op de vorige nanny. Om onverklaarbare reden blijkt Anna zich dan ook maar te storten in wat hot horizontal action met de secretaresse. (“O, het is een lezzie movie”, zegt K. teleurgesteld). Op het eind van de film is er een vreemd soort achtervolgingsscene tussen een overspannen Anna en een van de kinderen, het jongetje, die ze vervolgens maar even in het meertje achter het huis laat verdrinken onder de geruststellende woorden dat zij de enige is die hem begrijpt. De hints naar het feit dat zij in het verleden is misbruikt en het jongetje misschien ook, door de lover van de vorige nanny, begrijp ik niet zo goed.
In totale verwarring richten we ons dus maar tot het internet, in de hoop daar de uitleg van de film te kunnen lezen, maar ook daar treffen we alleen maar een hoop verwarde kijkers aan.

Oordeel: Trage film met artistiek bedoelde shots en een volkomen onbegrijpelijk plot. Ach, het is eigenlijk gewoon een “piece of shit”

Beste scene: Geen (wel wat indrukwekkende shots van het decollotee van actrice Leelee Sobeeski)

Langste stokje ooit

Op haar weblog en die van haar zag ik dit stokje. Stokjes zijn een beetje besmet en voordat je het weet word je met de nek aangekeken als je hem doorgeeft. Zeker als-ie uit 39 vragen bestaat. Ne-gen-en-der-tig! Zijn ze nou helemaal gek geworden? Maar goed, hij gaat wel over muziek. Een van mijn passies. Toch maar even invullen dan maar en dan gewoon niet doorgeven. Hier komt-ie:

1.Naar welke muziek luister je nu? Midnight at the Oasis van Incognito op Arrow Jazz, mijn favoriete radiostation, met een perfecte mix van jazz, funk en lounge. Met helden als Gilles Peterson, KC the Funkaholic en Jules Deelder achter de draaitafels.



2. Welk nummer maakt je verdrietig? Geen idee hoe het heet of van wie het is. Arvo Parth? In ieder geval een stuk van een moderne klassiek dat wel eens uit de kast wordt getrokken bij documentaires over rampen. Dramatische ijle violen die een diep trieste melodie spelen. De tranen schieten spontaan in je broek.

3. Irritantste nummer ter wereld? Ik twijfel nog tussen Hepie en Hepie (‘k lig op mijn kussen stil te dromen), Heb je even voor mij van Frans Bauer of het complete ouvre van Roxette. Gefeliciteerd Frans!



4.Favoriete band? Pfffff, moeilijk hoor. Ik word in ieder geval altijd (zonder enige uitzondering) erg blij als ik Incognito hoor spelen zoals net voor de radio.





5. Je laatste muzikale ontdekking? Laat ik maar iets onbekends noemen dan. Laatst een cd’tje van de bieb geleend van een artiest genaamd Gerd. Schijnt een alias te zijn van de Nederlander Gert Jan Bijl. Erg leuke lounge.



6. Mooiste vrouwelijke stem? Ik krijg nog steeds kippenvel (op een positieve manier) van de stem van Chaka Khan. Iemand die zich in haar persoonlijke leven inlaat met, bij voorkeur, schimmige religies (Scientology, reverend Louis Farrakhan). Maar goed, iedereen zijn hobby natuurlijk.


7.Beste mannelijke stem? Bill Withers. Een stem die in zijn eenvoud en bescheidenheid altijd de juiste snaar weet te raken bij mij.





8.Genre waar je het meest naar luistert? Jazz, electronica, lounge, funk.






9. Wat luister je als je actief bezig bent? Dance. (Denk aan Daft Punk, Justice, Groove Armada, Freestylers.)





10. Waar luister je naar als je rustig wilt worden? Loungeachtige muziek (Air, Zero 7), of soul (Quincy Jones, Raphaël Saadiq, Minnie Ripperton, Musiq Soulchild)




11. Wat is het laatste concert waar je naar toe ging? North Sea Jazz festival. Cinematic Orchestra, India Arie etc.





12.Meest verafschuwde band? Misschien zijn er wel bands die ik nog meer verafschuw, maar Roxette vind ik wel erg afschuwelijk. Laffe muziek voor mensen zonder smaak.




13. Welke muziek zet je aan het denken? Geen idee. Ik vind muziek iets wat meer met je gevoel te maken heeft als met je gedachten, die schakel ik meestal uit. Teksten negeer ik meestal. Sporadisch vallen me die op, zoals in het geval van Spinvis bijvoorbeeld. Maar die teksten zijn dan weer zo associatief dat ze geen gedachtes uitlokken, maar gevoelens.


14.Mooiste videoclip? Geen idee. Kijk niet zoveel clips. Zag wel laatst een clipje van de band Bright Eyes waar ik even wat bij weg moest slikken.




15. Clip met hoogste babe watch gehalte? Uhhhm, uhhhhmmmmm (denk nog even na). Dat clipje van Bastian, met die t-shirts? Alhoewel, dat is meer een hoog borst watch gehalte. Wel leuk gedaan, sexy zonder echt banaal te worden.


16.Welke muziek draai je in je slaapkamer? Draai geen muziek in de slaapkamer, alleen wel eens op een maandagochtend, als ik alleen ben en muziek wil hebben bij het douchen. Huh? (Ja, dan zet ik de t.v. in de slaapkamer zo hard aan dat ik hem onder de douche kan horen)


17.Speel je een muziekinstrument? Ja, piano (en ook mondharp en neusfluit)






18.Speel je in een band? Nee, ik speelde wel in een band. The Lazy Fancy Fool band. Schoolband tijdens mijn sociale academie tijd. Oefenen in een kelder onder de grond in het bos bij Hattem en op de brommer er naar to, samen met goede vriend S. Een van ons (ik niet helaas), haalde in een andere band (Prodigal Sons) nog het podium van Pinkpop.

19.Ooit een muzikant gedate? K. speelt klarinet. Telt dat ook?






20.Beste girlband? Volgens mij is dat een contradictio in terminus. Houd niet van girlbands en ook niet van boybands. Is teveel gebaseerd op een gimmick en niet op muziek.




21.Klassieke muziek? Liever niet. Ge- o.d.’t op Bach in mijn jeugd.






22. Country? Nee, dan nog liever klassiek! (K houdt van Johnny Cash, dus ik moet er thuis wel eens naar luisteren).





23.Death Metal? Nee, dan nog liever country!







24. Ooit een Big Band live gezien? Nu ik er zo over nadenk, nee, volgens mij niet. Schande, meteen doen op een volgend North Sea Jazz festival.




25. Ben je een groupie? Haha, moet ik die vraag serieus beantwoorden?






26.Met welke musicerende beroemdheid zou je het bed willen delen? Uhhmm, vrouw leest mee. Ik vind Ilse de Lange altijd wel schattig, maar dan moet ik weer country gaan luisteren. Laat maar dus.



27.Slechtste concert ooit? Dat zijn eigenlijk concerten die meer tegenvielen door de omstandigheden, dan door de prestaties van de artiest. Proberen binnen te komen bij Kruder en Dorfmeister op het Drum Rhythm festival. Pete Philly op het Bevrijdingsfestival van vorig jaar. Een concert dat steeds werd overstemd door de Heideroosjes op het andere podium. Gemiste kans.

28.Grappigste moment tijdens een concert ooit? Met vriend G. heb ik op het North Sea Jazz minstens tien minuten geïntrigeerd zitten kijken naar een man met een heuptasje die compleet uit zijn dak ging op Herb Alpert, toch als niet de hipste muzikant ever.


29.Wel eens verdrietig geweest tijdens een concert? Vast wel (muntjes op of zo).






30.Beste Nederlandse band? Spinvis (is dat een band?) Ook leuk: Benny Sings.






31.Als je een instrument zou zijn, welk instrument was je dan? De theremin







32.Luister je naar de radio? Op mijn werk Radio 3, thuis Arrow Jazz, of City FM (K.’s favoriet)





33.Welke nummer beschrijft jouw stemming op dit moment? “Our house (in the middle of the street) van Madness.





34.Welk nummer beschrijft je leven het best? “Comment ca va” van the Shorts. Nee, weet het niet. Te moeilijk. Alsof mijn leven in een liedje te vatten valt.




35.Heb je een favoriete soundtrack? Heb er wel meerderen. De muziek van Scent of a Woman, met dat mooie stukje tango er in. Philip Glass muziek in Kooyanisqatsi en recentelijk nog zijn muziek in Notes on a Scandal.



36.Draag je t-shirts met bands er op? Alleen in bed of ergens onder. Had altijd wel een mooi kobalt blauw shirt van de Wizards of Ooze. Die droeg ik met trots.




37.Nummer dat je niet uit je hoofd kan krijgen als je het gehoord hebt? Weer die Frans Bauer. Damn you!





38.Zing je onder de douche? Nee, maar misschien in ons nieuwe huis wel. Daar zit een supersonische douche bij met een radio er in. Je kan er zelfs je cd speler op aansluiten!




39.Hoe belangrijk is muziek in een relatie? Niet heel erg. Wel leuk als er een paar bands zijn die je allebei leuk vind, zodat je eens samen naar een concert kan.