Extra groene maand (deel 6)

Na een maand televisieloos en vleesloos te hebben doorgebracht snakken we naar een avond hersenloos t.v. kijken, als het kan onder het genot van een grote gehaktbal, want de ambitie om vegetariër te worden is na een volle maand vleesloos eten als sneeuw voor de zon verdwenen. Minder vlees: okay, maar helemaal geen vlees meer, dat gaat ons net iets te ver. Ook al weten we dat vlees eten hypocriet is in ons geval. Als we het varken zelf zouden moeten slachten zou er geen speklapje meer op ons bord belanden. Daarbij laten we ons in de luren leggen door de eufemismen waarmee de vleesindustrie ons geweten probeert te sussen. Nakker wees me er afgelopen week al op toen hij een kopje rundvleessoep nuttigde. “Eigenlijk is het vreemd dat dit rundvleessoep heet” zei hij en keek naar de mok heldere bouillon in zijn hand. “Het moet natuurlijk gewoon Koeiensoep heten en hetzelfde geldt voor het woord “gehakt”. Dat is natuurlijk gewoon “gemalen restvlees” en die naam zou het gewoon moeten hebben. Maar dat klinkt natuurlijk niet zo lekker.” “Inderdaad”, dacht ik, “alsof ze het net nog van de grond geveegd hebben”. Nakker ging nog verder en stelde voor dat er stickers op de pakjes vlees geplakt zouden moeten worden met een plaatje van de koe er op, die een half uur later misschien op je bord zou liggen. Als je zou weten dat je hetzelfde dier zou eten wat op de foto op het etiket nog niets vermoedend in de lens kijkt, misschien dat je er dan vanaf zou zien.
In een perfecte wereld misschien, maar in de nieuwbouwwijk waar wij wonen moeten we iedere avond, als we thuis komen, door de heerlijke geur van de gebraden gehaktballen van de buren fietsen en dat is nog niet alles. Als je, net als ik gisteravond, gewoon een nieuwe wasmachine wil kopen en je krijgt er ongevraagd een gratis electrische tafelbarbeque bij. Wat moet je dan? Is dat niet gewoon een teken? “Eet vlees!”, lijkt het universum ons toe te roepen.
Hardcore vegetariër gaat het dus niet worden. Part-time en biologisch, dat dan weer wel want die burrito’s kunnen net zo goed zonder gehakt en die bonensoep smaakt ook prima zonder rookworst.
Maar af en toe een gehaktbal? Daar zeg ik toch moeilijk nee tegen.

Extra groene maand (deel 5)

En, o ja, die groene maand. Die gaat natuurlijk gewoon door. Afgelopen week verschoot die van fris groen naar pimpel paars. De biologische groentenzak voorzag ons namelijk van een echte rode kool. Geen voorgesneden gewassen kool, geen blok bevroren groenten, maar een echt rond exemplaar van anderhalve kilo. Dus voor het eerst in mijn leven slachtte ik zo'n biologische bowlingbal en kookte een gigantische pan rode kool met appeltjes, waarmee ik een groot streekziekenhuis als het onze voor minstens een week zou kunnen voeden. Of in ieder geval de afdeling Inkoop ervan.

Drie tenoren

Haha, lachen die aflevering van Seinfeld, waarin Elaine een handtekening probeert te versieren van een van de “Three tenors”. Niet Pavarotti, niet Placido Domingo, maar die andere.
Elaine kan niet meer op z’n naam komen, maar weet haar poster toch te laten signeren door dinges.

Moe van alle consternatie die het kopen van een huis met zich meebrengt kijken we naar onze favoriete sitcom, op DVD natuurlijk, want t.v. is nog steeds taboe (nog elf dagen “extra groene maand”, we tellen af). Gebruiken wat je al hebt , in dit geval dozen met onbekeken DVD’s in de kast, is daarentegen okay.
Rond elf uur kruipen we ietsje meer ontspannen ons bed in, stellen de wekkerradio in en doen onze leeslampjes uit. Na tien minuten staren naar het plafond verbreek ik de stilte: “Shit! Ik kan niet op z’n naam komen”. “Ik ook niet!”, zegt K. die ook uit haar slaap wordt gehouden door dezelfde vraag. “Begon het niet met een S?” probeer ik en pijnig mijn hersens nog iets harder.
“Geen idee”, zegt K. Na vijf minuten houdt ze het niet meer uit en stapt haar bed uit, op weg naar de computer.
Wat zouden we zijn zonder het internet? (Waarschijnlijk in bed, starend naar het plafond)

Weet jij hem nog, de naam van die derde tenor?
Hint: Het begint met een C.

Extra groene maand (deel 4)

Als collega G. je lekker probeert te maken met het sudderlapje dat ze die avond thuis gaat eten.
Als TakieTaak het heeft over “jé groene winkel”, terwijl ik nog maar 2 keer boodschappen heb gedaan bij de natuurwinkel.
Als Nakker beweert vooraan te staan in de rij, als hij ooit nog eens belandt in een Expeditie Robinson situatie en er moet een beest geslacht worden.
Betekent dat dan dat ik die lijn heb overschreden. Die grens tussen het gebied van “nog leuk” en “te fanatiek”? Worden mensen moe van mijn bio-praatjes, krijgen mensen juist méér zin in vlees en bespoten groenten als ze mijn verhalen aanhoren?
K. waarschuwde me weken geleden al in haar beste Nederdengels: “Je moet je niet holyer dan holy gaan gedragen op je weblog”. Ik zag het gevaar niet zo, want de extra groene maand was maar een experiment. Gewoon om het leven interessant te houden en om onszelf wat te entertainen. Toch merkte ik bij mezelf een zeker passie voor het onderwerp, een smeulend vuurtje, klaar om te ontbranden als ik de gelegenheid kreeg om er over uit te weiden en die momenten waren er plenty. Misschien lokte ik het zelf ook wel uit, door niet s’avonds, maar in de middagpauze de nieuwe groententas te halen en de mogelijkheden met gekochte groenten (koolrabi en snijbiet) te bespreken met mijn collega’s. (koolrabi op brood en snijbiet in een stamppot volgens collega E.)
Nu moet ik, na twaalf dagen extra groene maand, eerlijk zeggen dat ik waarschijnlijk geen vegetariër zal worden voor de rest van mijn leven (of ik moet zonder Nakker, maar samen met een paar andere softies die na het kijken in de langwimperige varkensoogjes het beest niet kunnen slachten, in een Expeditie Robinson-achtige situatie belanden) en ook de t.v. zal in Oktober wel weer aangaan. Maar die biologische producten, die blijven er wel in denk ik. Gewoon omdat dat ik er tegen ben dat er massaal roofbouw op onze aarde wordt gepleegd ter meerder glorie van het feit dat wij met z’n allen zoveel mogelijk willen consumeren en er eigenlijk niets voor willen betalen. Meer respect voor de aarde waarop we leven lijkt me echt op z’n plaats.
Maar goed, voordat je het weet wordt dat weer zo’n dogma en die zijn niet cool. Ik krijg er zelf ook jeuk van. Niet van mijn eigen stokpaardjes, maar die van opdringerige andere mensen. Iedereen moet het zelf maar uitzoeken. Maar tegelijkertijd mag ik er toch ook enthousiast over zijn? Voor mezelf? Gewoon omdat er gekookte biologische snijbiet op mijn bordje ligt? Jummie!

Extra groene maand (deel 2)

Drie dagen op weg met ons project weten we precies waar het pijn doet. Niet het vlees, dat missen we eigenlijk niet. Die vegaballetjes smaakten laatst prima en gisteren hadden we een heerlijke groentenschijf met kaas, die als enige nadeel had dat er donders veel calorieën in zaten (light en vegetarisch/biologisch schijnen vaak niet samen te gaan).
Ook biologisch eten is goed te doen. Tot onze verbazing waren we afgelopen weekend niet echt meer geld kwijt dan anders, terwijl we voor minstens de helft van onze boodschappen biologische equivalenten hadden kunnen vinden.
Zelfs het consuminderen viel mee. Nu hielp het dat we de ene helft van het weekend op de fiets zaten en de andere helft de winkels dicht waren, maar bij de winkels die we wél tegenkwamen hadden we niet de neiging om daar toekomstige Snuffelmarktspullen te gaan inslaan.
Nee, het enige dat we echt misten was de t.v. Niet echt cool, ik geef het toe, maar eerlijk is eerlijk, terwijl we zelf het idee hadden dat we de laatste tijd eigenlijk helemaal niet veel t.v. keken.
Okay, donderdags is er natuurlijk altijd “Heroes”, in het weekend “Saturday Night Live” en doordeweeks kijkt K. nog naar “Project Catwalk” en ik “the King of Queens”, weliswaar op een dagelijkse basis, maar bij elkaar valt dat toch best wel mee?
Blijkbaar kijken we toch meer, want op de gekste tijden moest ik de reflex om de t.v. aan te zetten onderdrukken. Zaterdagochtend bij het wakker worden: t.v. aan, oh nee, doen we nu niet. Na de afwas, even uitrusten, kijken wat er op de t.v. is, oh nee, mag niet van onszelf. Tijdens het eten, na een inspannend klusje, tussen hobbyprojecten door, na een uur was vouwen, steeds was er die reflex. Blijkbaar vullen we kleine rustmomenten op met t.v. en staat het ding vaak aan als een gezellige achtergrondruis, waar je naar kunt luisteren of niet.
Uit pure verveling werden we dus maar creatief,

- Ik las een boek uit en begon meteen aan een nieuwe
- K. deed eindelijk haar belastingaangifte
- Ik stopte alle losliggende cd’s (stuk of honderd) in de bijbehorende doosjes.
- K. printte wat vakantiefoto’s en deed ze in lijstjes
- K. en ik speelden Uno en Yahtzee
- K. maaide het gras
- Ik keek nog eens welke boeken ik nog meer kon verkopen
- Ik laadde wat nieuwe software op de computer
- Ik maakte verschillende soorten sap en smoothies met de blender.

S’Nachts konden we vervolgens niet goed slapen. Waar het aan lag wisten we niet. Het leek wel of we wat van slag waren. Waren we te actief geweest, kwamen we niet meer goed tor rust of hadden we al die t.v.- rustmomentjes opgevuld met het drinken van teveel koffie?
Wordt weer vervolgd.

Fietsroutes 3: Rondje Zwolle

“Pang!”. De harde knal van een geweerschot zorgt er bijna voor dat ik van schrik van mijn fiets in de berm val. Nogmaals klinkt er een schot. Geschrokken kijk ik naast me en daarna omhoog. Een van de, in formatie vliegende ganzen is geraakt. Al fladderend valt hij naar beneden. Tien meter verwijderd van een drukbereden fietspad zitten er blijkbaar een paar jagers ganzen uit de lucht te schieten. Onze verontwaardiging is groot. We houden helemaal niet van wapens. Wij willen tijdens ons Rondje Zwolle gewoon van de natuur genieten en nu fietsen we blijkbaar een paar meters verwijderd van een werkend schietijzer die de natuur, waar wij zo van wilden genieten, voor onze ogen uit de lucht schiet.
Daarbij, is dit gebied, zo vlakbij de rivier geen officieel natuurgebied? Met man en macht heeft de gemeente geprobeerd om hier landbouwgrond om te zetten in moerasgebieden die op hun beurt weer allerlei vogels aantrekken. Vervolgens grijpen een stelletje onverlaten de kans aan om hier eens fijn op de nieuwe bewoners te gaan schieten.
“Je moet de politie bellen”, zegt K. als we van de schrik zijn bekomen en onze tocht voortzetten. Ik twijfel. Ben niet echt op de hoogte van de jachtregels en vraag aan het maar eens aan een buurtbewoner die bezig is met het knippen van de heg om zijn dijkhuisje. Hij weet ook niet of dit wel legaal is, maar lijkt het allemaal niet zo belangrijk te vinden.
Na enig aandringen van K. bel ik toch maar op. Baat het niet dan schaadt het niet en het beeld van de aangeschoten vogel maakt me nog steeds kwaad.
Even ben ik blij dat we deze maand geen vlees eten.

Extra groene maand

September. De maand waarin de volgende zomervakantie wel heel ver weg lijkt en waarin je eigenlijk zó goed uitgerust zou moeten zijn dat je vol nieuwe energie weer aan je werk begint. September. De maand waarin je beseft dat je je eigenlijk niet anders voelt dan voor de vakantie en waarin je nog steeds de neiging hebt om je inspanningen gedurende de werkweek te belonen met het kopen van rotzooi die je niet nodig hebt. Spullen waar je een half jaar later weer mee op de Snuffelmarkt staat.
September. De maand waarin het t.v.-seizoen weer begint en waarin je, met de t.v. gids op je schoot de nieuwe series en shows uitkiest, waarmee je je de komende maanden weer hoopt te vermaken.
Die maand, die vraagt om een extra moeilijkheidsgraad.
In dit huishouden is September uitgeroepen tot “Extra Groene Maand!” (toeters, bellen, gejuich en geklap), waarin de volgende regels van toepassing zijn.

1. Gedurende de hele maand September zullen geen overbodige spullen worden gekocht. Bij elke aankoop zal de vraag worden gesteld: “Hebben we dit artikel echt nodig?”. Ook wij consumeren namelijk graag. Het kopen van troep (lees: cd’s, tijdschriften en goedkope zooi van winkels als het Kruidvat) kost ons scheppen met geld, geeft slechts een kortstondige kick, maar belast wel het milieu.

2. Gedurende de hele maand September zal er geprobeerd worden om biologische producten te kopen. Hierin zullen we niet overdreven dogmatisch te werk gaan en bijvoorbeeld geen omwegen maken om aan biologische appelstroop te komen, maar als het biologische equivalent van het aan te schaffen product in de supermarkt voorhanden is zal dit product worden aangekocht. De biologische groententas is al besteld en zal elke week bij de Natuurwinkel worden opgehaald

3. Gedurende de hele maand September zal er in dit huishouden geen vlees worden gegeten. Geen vlees eten schijnt beter te zijn voor het milieu, maar de echte reden hiervoor is eigenlijk dat K. tijdens onze vakantie iets te diep in de zielige, langwimperige ogen van een paar Normandische koeien heeft gekeken.

4. Gedurende de hele maand September zal er in dit huishouden geen t.v. worden gekeken. Wel toegestaan zijn DVD’s uit eigen collectie. (Gedachte hierachter is om te gebruiken wat je hebt en niet steeds iets nieuws aanschaft).

Wordt September nog wel leuk? Gaan we ons vervelen? Ik ben benieuwd. Wordt zeker vervolgd.

Stokpaardje

Ik heb een stokpaardje. Het heeft te maken met consumeren en het milieu en zo. Vervlakking in de maatschappij, het verlies van idealen, de macht van het geld, het gefocust zijn op het verzamelen van spullen om de leegte in je leven mee te vullen, de egoïsme van het geld, het gebrek aan solidariteit met anderen en vooral de onverschilligheid ten opzichte van onze omgeving die, omwille van het consumeren maar even naar de kloten helpen.
Eigenlijk zou ik hier een coherent verhaal over moeten schrijven, een pamflet dat ik uit kan delen als iemand naar mijn mening vraagt over dit soort zaken. Een stokpaardje, een uitgesproken mening ergens over maakt je namelijk kwetsbaar. Zo wijst de praktijk uit dat ik in de discussies hierover, die anderen voeren om zichzelf tijdens de werkweek wat mee ter vermaken, me iets teveel bij het onderwerp betrokken voel. Zo erg dat ik me een beetje ga opwinden en mijn punt niet helemaal meer goed kan overbrengen. Mijn bloed begon laatst al een beetje te borrelen toen iemand, naar aanleiding van een of andere KRO documentaire, de opwarming van de aarde een beetje begon te bagatelliseren, op de manier van: “Jaaaa, ik weetnie hoor, de ene keer zeggen ze dit en de andere keer zeggen ze dat. Ik maak me er niet zo druk over”.
Bureaumaatje, er altijd voor in om iemand eens lekker te jennen, zag mijn reactie (stoom uit mijn oren) en kon het niet laten om de rest van de dag met een stok in dat gevoelige plekje te prikken; “Zeg Ary, over dat milieu he…volgens mij valt het allemaal wel mee hoor!”
Op dat moment was ik, eerlijk is eerlijk, uit positie geluld. Bureaumaatje had de lachers op zijn hand en een serieus gesprek was niet meer mogelijk. Ik probeerde hem, voor straf, even tot aan zijn knieën in het water voor te stellen, of op het dak van zijn huis in Wapenveld, op de vlucht voor het wassende water, maar dat zette eigenlijk niet veel zoden aan de dijk.
Daarom heb ik voor al die Bureaumaatjes even een documentaire dieet opgesteld. Kijk achtereenvolgens "The Corporation”, “An Inconvenient Truth”(schande dat je die nog niet hebt gezien) en als toetje “Surplus” (nieuw in mijn collectie IDFA documentaires).
Dan hoef ik tenminste dat coherente verhaal-slash-pamflet niet te schrijven en weet je meteen waarom ik me zo opwind.

Van die jam

Nee, we hebben nog geen moestuin. Daar moeten we waarschijnlijk nog een jaartje op wachten. Wat we wel hebben is een zeer vruchtbare frambozenstruik.
Vier kilo vruchten plukten we daar vanaf dit jaar. Van de eerste 2 kilo maakte ik vandaag 8 potjes jam. Daarna ging ik met een biertje in de tuin zitten en was ik erg tevreden over mezelf.

Hier wat foto's.

Carbon footprint

Om mijn carbon footprint zo klein mogelijk te maken begaf ik me de afgelopen dagen maar weer eens op de tweedehands markt. Oude spullen kopen en verkopen is per slot van rekening beter voor het milieu dan het in wilde weg consumeren, waar we ons normaliter zo graag aan overgeven. Zo ga ik graag naar mijn favoriete ceedee winkel Plato om daar het fenomeen “stapelplaatje” iets te letterlijk te nemen.
In plaats daarvan zette ik mijn halve muziekverzamelaar op deze site, waar je voor een klein bedrag je oude ceedees kan inruilen voor nieuwe.
Toen ik daarmee bezig was kwam K. aanzetten met een stapel al gelezen engelstalige boeken die dan meteen maar even op de site van Bol gezet moesten worden. Die hadden hun site namelijk recentelijk opengesteld voor Snuffelmarkt types als ik, die graag hun oude zooi willen verkopen. Helaas gold dat alleen niet voor anderstalige literatuur, waardoor ik uit arremoeie maar een boekenwinkeltje opende. Op hoop van zegen. Mocht het wat opleveren dan konden we dat geld weer omzetten in een nieuwe voorraad leesvoer.
Omdat ik daarna genoeg had van het serieus en verantwoord bezig zijn bezocht ik nog even deze site waar maar weer eens duidelijk ben dat ik een echt kind van mijn vader ben (daar is geen DNA test voor nodig). Die stond vroeger namelijk ook altijd gekke bekken te trekken voor de spiegel in de badkamer.

Ziezo, de tuin is ook weer klaar

Slaap zacht, lieve Clio Baccara 1.8

Ook ik dacht, net als Bee en Nakker, dat het na het Dinslaken debacle alleen maar beter kon gaan. Niets bleek minder waar. The day after belde ik Duitsland met de vraag hoe het gesteld was met ons lieve kleine Cliootje. “Ja, das lohnt leider nicht meer, um die wagen zu reparieren”. Deze woorden, of iets soortgelijks, in misschien wat beter Duits, uitgesproken door Dieter of Uhe, die ons kindje onder handen had genomen, sloegen in als een bom. Onze trouwe vierwieler had niet alleen maar een zware verkoudheid, maar was op sterven na dood. Het beste was maar om hem uit z’n lijden te verlossen. Naar de abwracker ermee.
Dat was wel even slikken. Deze 1.8 Clio Baccara had ons toch zo’n vier jaar trouwe dienst verleend. We waren er helemaal mee naar de Provence gereden en nu zelfs nog even naar Frankfurt. Helaas was deze laatste krachtsinspanning net iets teveel geweest. Honderdveertig kilometer per uur over de Autobahn kon bruin blijkbaar niet meer trekken.
En wat nu? Nieuwe auto kopen? Maar even niet besloten we, al voelde die gehuurde Toyota Avensis die ons van Dinslaken naar Zwolle vervoerde wel heel erg lekker aan. Was de Clio nog een wilde (Shetland) pony die getemd moest worden, dit bakbeest vaarde als een luxe jacht over s’Heeren wegen.
Misschien volgend jaar. Tot die tijd wordt er gewoon maar weer op de fiets boodschappen gedaan.
Ook nog eens beter voor het milieu. Ome Al kan weer tevreden zijn.

Iedereen wint

En zo stonden we afgelopen zaterdag op de Snuffelmarkt met een kraampje vol meuk, waarvan we het idee hadden dat er nog wel iemand in geïnteresseerd zou zijn.
Zo had Bee onder anderen een grijze speelgoedkat die miauwde, spinde of blies als je het beest aandacht gaf en had ik een nog zo goed als nieuwe pastamachine en een voetmassagebad dat maar 1 keer gebruikt was. (Impulsaankoop voor onze pijnlijke voeten na een dagje shoppen in Amsterdam).
Bij het verstrijken van de tijd konden we het winkelende publiek indelen in verschillende groepen. Zo waren er de Turken, die voornamelijk op audio apparatuur uit waren en daarbij hard pleegden te onderhandelen (Turk: “Ik jou vertrouwen, jij een goede prijs voor mij maken: twee euro!”. Ik: “Wat?! Voor een perfect werkende Pioneer versterker?”). Daarnaast had je de 40 plus vrouwen met een rugzakje en het uiterlijk van een bibliothecaresse, die bij het uitchecken van onze voorraad boeken steevast even hun halve brilletje op zetten en ons, de verkopers, ondertussen hardnekkig probeerden te negeren. Verder natuurlijk veel minder kapitaalkrachtige gezinnen, met dikbuikige, shag rokende vaders en helblonde geneuspiercte moeders die anderen zouden omschrijven als “white trash”, maar ik natuurlijk niet. Ben je gek! Het winkelende publiek in de Ijsselhallen betaalde me uiteindelijk 120 euro voor mijn spullen. Dus het enige stempel dat ik op al deze mensen zou willen drukken is: “vriend”.
Hopelijk is dat gevoel wederzijds. De enige klant die dat gevoel misschien niet met me zal delen is die vijfenzestig plusser die al mijn drum and bass ceedees voor 20 euro van me overnam. Een koopje! Voor zijn vrouw. “We zien thuis wel wat voor muziek het is”, riep hij me nog hartelijk na.
Uiteindelijk hielden we nog zo’n tien dozen troep over, die Bee wel mee wilde nemen. Misschien wilde ze het nog wel een keer proberen, op een andere rommelmarkt. Anders zou de plaatselijke kringloop er waarschijnlijk wel blij mee zijn.
We waren het er in ieder gevoel over eens dat het verkopen van je tweedehands spullen een activiteit is waarbij iedereen profiteert. De verkoper, omdat het hem een opgeruimd huis en een zakcentje oplevert, de koper, omdat die voor een prikkie aan (soms nog) perfecte spullen kan komen en het milieu dat zo op een bepaalde manier toch weer wat ontlast wordt.
Iedereen wint dus. Alleen misschien dat mannetje niet, die nu opgezadeld zit met een uitgebreide collectie hoofdpijn muziek.

Op de man

Bee wilde de driftige dwerg weer eens even kietelen door hem te wijzen op dit artikeltje. ("Kejje lache", zal ze wel gedacht hebben) Een conservatieve denktank (contradictio in terminus volgens mij) voelde zich genoodzaakt om de wereld te vertellen dat Al Gore, die zo onderhand de verpersoonlijking van de antichrist is voor Republikeins Amerika, voor een milieuactivist toch bovengemiddeld veel stroom gebruikt met zijn verwarmde zwembad en elektronische hek om het huis.
Eigenlijk verrassend dat het nog zo lang moest duren voordat dit soort conservatieven weer eens op de man gingen spelen, in plaats van het debat op inhoudelijke argumenten te voeren. Nu is dat natuurlijk ook moeilijk als je tegenstander zijn betoog in het geheel heeft gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en er met argumenten bijna geen speld tussen is te krijgen.
Dus wat dat betreft blijft er voor dit soort Republikeinen weinig anders meer over dan de tactiek te gebruiken die ze tegen Bill Clinton, toch een van de beste Amerikaanse presidenten van de afgelopen eeuw, ook al met succes hadden ingezet. Het wapen van de vuilspuiterij. Miljoenen werden er destijds gespendeerd om de onderste steen boven te krijgen en te bewijzen dat deze man was vreemdgegaan. Ondertussen werd er in de rest van de wereld oorlog gevoerd en honger geleden, maar het privé-leven van de president was toch belangrijker.
Is het verwarmde zwembad van Al Gore een bewijs dat deze man niet te vertrouwen is? Afgelopen maanden verwisselde ik mijn gloeilampen voor spaarlampen, kocht eens wat biologische producten en probeerde er wat beter op te letten dat er geen lampen nodeloos aan stonden. Mijn intentie was goed, beter dan voorheen, maar in dezelfde periode nam ik ook de auto en het vliegtuig zelfs. Zelfs mijn tandenborstel bleek op batterijen te lopen! Het kan nog altijd groener, beter, maar betekent dit dat ik niet deug? Volgens mij niet.
Teleurgesteld over zoveel conservatieve domheid nam ik nog maar eens een hapje van mijn Tony Chocolonely reep (nu zelfs verkrijgbaar bij de Jumbo!)

Hier en hier nog wat extra info over de zaak.

1 Miljoen spaarlampen

“Ga je je lezers nou alweer lastig vallen met je spaarlampen?”, zei K. “Dat willen ze toch niet lezen joh”. “Misschien niet”, dacht ik. Maar de kleine kabouter, de driftige doordrammer van een actievoerder die er in me huisde wilde nog even de aandacht. Hij leek een beetje op de hoofdpersoon uit het boek “How to be good” van Nick Hornby. Als hij de ruimte kreeg pakte hij hem ook en wilde die zover mogelijk doordrammen. Met luid gejuich ontwaakte hij dus op zaterdagmorgen. Ik had mijn ogen nog maar amper open of de harde actie werd al luidkeels gepropageerd. “Naar de Gamma! Naar de Blokker! Maakt niet uit, als ze maar spaarlampen hebben” klonk de schrille stem van de dwerg. Uitstel was geen optie dus maakte ik een inventarisatie van de gloeilampen in ons huis. “We kunnen de lampen toch ook vervangen op het moment dat ze kapot gaan?”, probeerde K. nog, maar ik legde streng maar geduldig uit waar het oom Al om ging. Niet om de financiële besparing, ook al was dat een leuke bijkomstigheid, maar om de hoeveelheid CO2 die ons bescheiden huurhuis uitstootte en die viezigheid bleef de lucht instromen als we er niet snel wat aan deden. Met een lijstje met benodigde spaarlampen in mijn hand rende ik dus naar het winkelcentrum om een uurtje later terug te keren met een tas vol goedkope Blokker spaarlampen. Trots draaide ik ze in, testte ze uit en kwam er achter dat ze eerst een beetje moeten warmdraaien. Iets wat bij K. niet echt in goede aarde viel. Elke keer als ze naar de keuken liep en het licht aan deed en ze in de avondschemering stond klonk er een afkeurend geschraap van achter uit haar keel. “Knip, Gggghhgg!!”
Benieuwd wanneer de actiebereidheid gaat lijden onder het ongemak van een halfdonkere keuken.
Vooralsnog heb ik € 118,50 bespaard (klik op het plaatje) en gaat er dankzij deze actie 315 kg CO2 per jaar minder de dampkring in.Ook meedoen? Kijk hier

Boos

Er zit een klein activistje in me. Een driftige dwerg die zijn koppie al een aantal keren om de deur stak bij het zien van documentaires als deze, deze, deze en deze. Kwaad, nee; echt “pissed off” werd hij bij het zien van zoveel onrecht dat de wereld wordt aangedaan alleen maar omdat er een groep mensen is die geen genoeg krijgt van het consumeren. Die, als ze moeten kiezen tussen een zak geld en het voortbestaan van deze planeet kiezen voor het eerste. Het kleine driftige ventje in me liep gisteren helemaal rood aan bij het zien van "An Inconvenient Truth”. Een film die laat zien hoe wetenschappelijke rapporten over de opwarming van de aarde stelselmatig worden genegeerd en dat niet alleen, er zijn lobbyisten actief die willens en wetens twijfel zaaien over het waarheidsgehalte van dit soort berichten, alleen maar om de belangen van de industrie en de consumerende mens te waarborgen. Er moet blijkbaar eerst een ramp op wereldformaat gebeuren voordat monkey-boy zich bezig gaat houden met onze veiligheid in plaats van zijn handicap, want, hoewel de hele wereld zich schuldig maakt aan het vernietigen van ons milieu, gaan de Verenigde Staten ons momenteel in voorop. Het verdrag van Kyoto werd in het verleden van tafel geveegd en de auto-industrie gaat vrolijk verder met het aanprijzen van z’n vies vervuilende S.U.V.’s, in plaats van milieu vriendelijke auto’s te ontwerpen.
Cynici, hier in Europa, wantrouwen Al Gore en z’n film, zoals heel Amerika tegenwoordig gewantrouwd wordt. Komt zo’n Amerikaan, zo eentje uit het land wat aan geen verdragen wil doen, ons zeker vertellen dat we met z’n allen naar de klote gaan. Onterecht natuurlijk, om een heel land over één kam te scheren. Als Al destijds verkozen was, waren we nu op de weg terug geweest. Dan was er iemand gekozen die niet sprak in naam van alle grote multinationals, iemand met een hart, met verantwoordelijkheidszin, iemand met integriteit. Maar nee, dat was destijds niet belangrijk, want Al Gore stond bekend als “houten klaas”. Een typering die waarschijnlijk was ingefluisterd door de campagneleiding van monkey-boy. Iedereen mekkerde mee als een kudde schapen die gaan blaten als de eerste begint. Want kijk de film maar. Deze man is geen houten klaas! Hij is sympathiek, onderhoudend, grappig, gevat en kan zichzelf relativeren. Deze man, die waarschijnlijk slimmer is als de meeste van ons, was onze redding geweest! Nu zitten we opgescheept met een stuk adderengebroed waarvan iemand s’nachts zijn hoofdhaar maar eens moet wegscheren om z’n achterhoofd checken. Zou me niets verbazen als het teken van het beest erop getatoeëerd staat; Damien Busch. Klein mannetje is kwaad, witheet en stampt met zijn voetjes uit machteloze woede.
Morgen trekt hij zijn kleine jasje aan en gaat spaarlampen kopen. Het is nog niet te laat.
Hoopt hij.