Verbannen

Rokers. Hoe lang laten ze zich nog koeieneren? Begrijp me goed, ik heb niets tegen rokers. Mijn vader was een roker. Op zondagmiddagen blies hij met zijn pijp de huiskamer vol met blauwe rook die wij (zijn zeven kinderen) tevreden inademden. Het was de geur van zondag, en Hilversum 4 het geluid.
Ook Lebrat, mijn eerste huisgenoot, was een roker. Volgens mij is ie het nog. Een tevreden roker is geen onrust stoker en Lebrat zeker niet. Geduldig asfalteerde hij het plafond van ons studentenhuis met een laag teer die op een gegeven moment zo dik was dat je er met een natte vinger je naam in kon schrijven.
Zelfs K. was een roker. Ik ben er dus met eentje getrouwd. Gelukkig is ze al een tijdje gestopt, zodat ze in ieder geval de vernederingen niet hoeft te slikken waaraan rokers tegenwoordig worden blootgesteld.
Elke dag als ik naar huis fiets zie ik er een staan, zo’n vernederde roker. De vrouw in kwestie staat in weer en wind, bij nacht en ontij buiten, voor het huis haar sigaretje te roken. Ze is verbannen, als een hond aan de ketting buiten de supermarkt. “Ik mag er niet in” zou er op de voordeur van haar huis moeten staan. Ze lijkt zich lijdzaam te hebben geschikt in haar lot. Maar haar gezicht is er niet een van een “tevreden roker”. Ze ziet er een beetje triest uit. Onwillekeurig vraag ik me af hoe zeer iemand vernederd moet worden om te stoppen met roken. Zou ze stoppen als we haar een oranje petje laten dragen, of als we haar op 1 been laten staan? Ik denk het niet. Ze zou daar nog steeds staan, als een rokende ooievaar tijdens het EK voetbal. Ik zou haar toe willen schreeuwen: “Hou er toch mee op! Jullie hebben verloren!”
Maar ik denk niet dat het zal helpen.
Waarschijnlijker is dat ze zich nog meer zal vernederen, zeker als je in 2008 ook uit de horeca wordt geschopt als je je rokertje wil opsteken. En kan dat, nog lager vallen als roker? Ja, dat kan. De ezelsoren, de ultieme narrenhoed van deze tijd komt in de vorm van de elektrische sigaret, de Buckler onder de rookwaren. Met deze genotsstaaf in je mond, weet je zeker dat je voor lul staat.
(en petje af dan natuurlijk weer voor de moedige rokers die zich daar dan weer niets van aantrekken).

Junks

Ledigheid is des duivels hoofdkussen en moet dus bestraft worden. Deze zeer calvinistische gedachte kwam in me op toen ik werd geconfronteerd met de akelige bijwerkingen van dit spelletje. Iets wat onschuldig begon, met de aanschaf van een Nintendo DS, om mijn gedachten wat af te leiden van een misschien iets te spannende vlucht naar mijn vakantiebestemming ontwikkelde zich, toen ik eenmaal Animal Crossing in het apparaat had zitten, tot een heuse verslaving. Dag en nacht moest deze baby-game gespeeld worden. Als een rechtgeaarde junk vond ik het ook nog eens nodig om het DS evangelie te verspreiden en gaf K. ook zo’n apparaat. Een roze. Ze was er zo blij mee als een kind en het duurde niet lang voordat het ding hetzelfde effect op haar had als de witte sloper op Lindsay Lohan. Er móest gespeeld worden, thuis, in de auto en zelfs op vakantie voor de tent zaten we peren te oogsten, vissen te vangen en bloemen te planten. Niet in real life (wat in Normandië prima zou kunnen), maar op het miniscule schermpje van het computerspel. Toen we er achter waren hoe we via de wifi modus in elkaars miniwereldje konden komen was het hek helemaal van de dam. Wacko (mijn alter ego) kwam erachter dat de peren uit Lollipops (K’s) wereldje twee keer zoveel waard waren als hij ze verkocht in zijn eigen dorp en andersom waren Wacko’s appeltjes da bomb in de supermarkt van Lollipop. Dus renden we uren achter elkaar heen en weer naar elkaars dorpje en hadden onderhand een dagtaak om alle appels en peren van de bomen te schudden, te oogsten en vervolgens te verkopen in de supermarkt van dhr Nook. Iemand waarbij we allebei dik in de schuld stonden en een hypotheek moesten afbetalen omdat hij ons huisje steeds zo leuk verbouwde. (Kunt u het nog volgen?)
Totdat we opeens allebei bij ons medicijnkastje stonden op zoek naar de Advil. “Heb jij ook zo’n hoofdpijn?”, vroeg ik aan K. “Ja, het begint hier”, zei ze en wees boven haar ogen, “en het trekt zo naar boven”. De snelle oogbewegingen die er nodig waren om ons mannetje van hot naar her te laten draven, schenen zo’n sterke wissel te trekken op onze veertig jarige ogen, dat we ons werk in Popville en Dorpstad (de namen van onze Animal Crossing nederzettingen) alleen nog met de hulp van een stevige dosis paracetamol konden voortzetten en dat ging ons net iets te ver.
Dus spelen we wegens de “eye strain” nu nog maar sporadisch. Lachen nog wat om de vieze woorden die we onze bewoners hebben geleerd en werpen af en toe een jaloerse blik op Nicole Kidman, die op pagina’s grote advertenties laat zien hoeveel plezier ze heeft met haar DS en haar braingame (boring!)

Extra groene maand (deel 2)

Drie dagen op weg met ons project weten we precies waar het pijn doet. Niet het vlees, dat missen we eigenlijk niet. Die vegaballetjes smaakten laatst prima en gisteren hadden we een heerlijke groentenschijf met kaas, die als enige nadeel had dat er donders veel calorieën in zaten (light en vegetarisch/biologisch schijnen vaak niet samen te gaan).
Ook biologisch eten is goed te doen. Tot onze verbazing waren we afgelopen weekend niet echt meer geld kwijt dan anders, terwijl we voor minstens de helft van onze boodschappen biologische equivalenten hadden kunnen vinden.
Zelfs het consuminderen viel mee. Nu hielp het dat we de ene helft van het weekend op de fiets zaten en de andere helft de winkels dicht waren, maar bij de winkels die we wél tegenkwamen hadden we niet de neiging om daar toekomstige Snuffelmarktspullen te gaan inslaan.
Nee, het enige dat we echt misten was de t.v. Niet echt cool, ik geef het toe, maar eerlijk is eerlijk, terwijl we zelf het idee hadden dat we de laatste tijd eigenlijk helemaal niet veel t.v. keken.
Okay, donderdags is er natuurlijk altijd “Heroes”, in het weekend “Saturday Night Live” en doordeweeks kijkt K. nog naar “Project Catwalk” en ik “the King of Queens”, weliswaar op een dagelijkse basis, maar bij elkaar valt dat toch best wel mee?
Blijkbaar kijken we toch meer, want op de gekste tijden moest ik de reflex om de t.v. aan te zetten onderdrukken. Zaterdagochtend bij het wakker worden: t.v. aan, oh nee, doen we nu niet. Na de afwas, even uitrusten, kijken wat er op de t.v. is, oh nee, mag niet van onszelf. Tijdens het eten, na een inspannend klusje, tussen hobbyprojecten door, na een uur was vouwen, steeds was er die reflex. Blijkbaar vullen we kleine rustmomenten op met t.v. en staat het ding vaak aan als een gezellige achtergrondruis, waar je naar kunt luisteren of niet.
Uit pure verveling werden we dus maar creatief,

- Ik las een boek uit en begon meteen aan een nieuwe
- K. deed eindelijk haar belastingaangifte
- Ik stopte alle losliggende cd’s (stuk of honderd) in de bijbehorende doosjes.
- K. printte wat vakantiefoto’s en deed ze in lijstjes
- K. en ik speelden Uno en Yahtzee
- K. maaide het gras
- Ik keek nog eens welke boeken ik nog meer kon verkopen
- Ik laadde wat nieuwe software op de computer
- Ik maakte verschillende soorten sap en smoothies met de blender.

S’Nachts konden we vervolgens niet goed slapen. Waar het aan lag wisten we niet. Het leek wel of we wat van slag waren. Waren we te actief geweest, kwamen we niet meer goed tor rust of hadden we al die t.v.- rustmomentjes opgevuld met het drinken van teveel koffie?
Wordt weer vervolgd.

Fietsroutes 3: Rondje Zwolle

“Pang!”. De harde knal van een geweerschot zorgt er bijna voor dat ik van schrik van mijn fiets in de berm val. Nogmaals klinkt er een schot. Geschrokken kijk ik naast me en daarna omhoog. Een van de, in formatie vliegende ganzen is geraakt. Al fladderend valt hij naar beneden. Tien meter verwijderd van een drukbereden fietspad zitten er blijkbaar een paar jagers ganzen uit de lucht te schieten. Onze verontwaardiging is groot. We houden helemaal niet van wapens. Wij willen tijdens ons Rondje Zwolle gewoon van de natuur genieten en nu fietsen we blijkbaar een paar meters verwijderd van een werkend schietijzer die de natuur, waar wij zo van wilden genieten, voor onze ogen uit de lucht schiet.
Daarbij, is dit gebied, zo vlakbij de rivier geen officieel natuurgebied? Met man en macht heeft de gemeente geprobeerd om hier landbouwgrond om te zetten in moerasgebieden die op hun beurt weer allerlei vogels aantrekken. Vervolgens grijpen een stelletje onverlaten de kans aan om hier eens fijn op de nieuwe bewoners te gaan schieten.
“Je moet de politie bellen”, zegt K. als we van de schrik zijn bekomen en onze tocht voortzetten. Ik twijfel. Ben niet echt op de hoogte van de jachtregels en vraag aan het maar eens aan een buurtbewoner die bezig is met het knippen van de heg om zijn dijkhuisje. Hij weet ook niet of dit wel legaal is, maar lijkt het allemaal niet zo belangrijk te vinden.
Na enig aandringen van K. bel ik toch maar op. Baat het niet dan schaadt het niet en het beeld van de aangeschoten vogel maakt me nog steeds kwaad.
Even ben ik blij dat we deze maand geen vlees eten.

Istiebraafdan? 3

Kwam ik vanmiddag met de fiets de hoek omrijden, kijk ik zo recht in de kringspier van een Deense Dog. Het beest stond met zijn achterpoot opgeheven klaar om een warme straal hondenurine tegen een lantaarnpaal aan te laten lopen. Waarschijnlijk bedacht het beest zich halverwege en besloot de diarree, die hij had opgelopen bij het verorberen van een paar kuipjes inferieur Jumbo voer ook meteen maar de vrije loop te laten.
Het jongetje wat het beest moest uitlaten stond er wat gegeneerd bij te kijken. Had waarschijnlijk van zijn ouders de opdracht meegekregen dat “number two” alleen maar in de goot gedaan mocht worden. Toen ik, met een blik van afschuw in mijn ogen, langs fietste keek hij verschrikt op. De paniek in zijn ogen sprak boekdelen: “Ik kan er toch ook niets aan doen? Hij stak zijn poot omhoog, dus ik dacht dat ie gewoon moest pissen!”
Terwijl de derrie langs de achterpoten van het beest naar beneden liep kreeg ik spijt. Had ik er enige dagen niet voor gepleit om onze huisdieren wat serieuzer te nemen en aan te spreken op een volwassen toon? Na dit onsmakelijke tafereeltje voel ik me gedwongen hier met rasse schreden op terug te komen. We moeten helaas concluderen dat we het goed deden met z’n allen. Die toon, die we alleen gebruiken voor peuters en dementerende bejaarden, die moeten we er maar gewoon in houden. Vieze beesten!

Brand!

K. was van plan om er zaterdagochtend vroeg uit te gaan. Het gereserveerde exemplaar van de nieuwe Harry Potter zou namelijk zo vroeg mogelijk moeten worden opgehaald, zodat ze de hele dag zou kunnen lezen. “Praatjes vullen geen gaatjes”, dacht ik realistisch. K. die er vrijwillig vroeg uit gaat in het weekend, dat moest ik nog zien. Tot mijn stomme verbazing stond ze de volgende ochtend om 7 uur toch naast haar bed en wees verschrikt uit het raam naar buiten. “Moet je nou toch eens kijken”, zei ze. Het lawaai dat we al 10 minuten hadden geprobeerd te negeren, kwam niet van buren die luidruchtig afscheid aan het nemen namen voordat ze op vakantie gingen, maar van brandweermannen met helmen. Ze gingen bij de buurvrouw naar binnen. Aan de paniek te zien ging het niet om een kopje koffie, maar om een echte brand. Bij de buurvrouw? Snel trokken we wat kleren aan en gingen naar beneden. Achter het huis zagen we flarden rookwolken uit een huis komen. Niet uit die van de buurvrouw, maar uit het huis van mister Onkruid. Was hij thuis en zo ja, waarom werd hij niet wakker? Het snerpende gepiep van de rookmelder was niet te harden, daar kon je toch moeilijk doorheen slapen. De buurvrouw rende met de brandweermannen mee, de versgeplaveide en onkruidvrije tuin in. Ik hoorde haar al praten over “reanimeren”. Iets wat gelukkig niet nodig zou blijken te zijn. Nadat de ruit van de achterdeur met een hakbijl aan diggelen was geslagen en de brigade naar binnen was gesneld kwam een paar minuten later de buurman door de voordeur naar buiten. Zijn lachende gezicht in combinatie met zijn bedhaar deed vermoeden dat hij de ernst van de situatie niet helemaal inzag. Hij deed een beetje alsof hij het slachtoffer was geworden van een practical joke, alsof hij door Ralph Inbar zelf van zijn bed was gelicht. “Ja, haha, als ik eenmaal slaap, dan slaap ik overal door heen”, vertelde hij de rest van de straat die zich inmiddels voor zijn huis had verzameld.
Later, bij een gesprekje over de schutting, maakte de buurvrouw voorzichtige spuiten en slikken gebaren (want Onkruid mocht het natuurlijk niet horen) om even aan te geven wat volgens haar de oorzaak was geweest van het feit dat buurman niet wakker was geworden van de rookmelder.
Wij waren de buurman en zijn vergeten pannetje op het vuur eigenlijk wel dankbaar. Na het ophalen van het Harry Potter boek liepen we namelijk extra vroeg over de Zwolse markt en zagen de stad lekker langzaam op gang komen.

Echt kut!

“Weet je wat ik nou zo ontzettend kut vind?”, zegt een meisje bij ons in de treincoupé tegen haar ouders, die net als ons op weg zijn naar het North Sea Jazz festival. “Als ze op het laatste moment het programma omgooien en ze artiesten opeens op een heel ander tijdstip laten optreden. Ontzettend kut is dat!” Haar ouders, die tegenover haar zitten lijken niet echt onder de indruk van de rondvliegende geslachtsdelen en geven hun postpuber gelijk. Waarmee meteen maar even wordt bewezen dat het woord “kut” in het dagelijks taalgebruik klaarblijkelijk een volkomen geaccepteerde krachtterm is geworden.
Nu wil ik niet meteen de moraalridder uithangen. Wie zonder zonden is werpe de eerste steen en ook uit mijn mond valt wel eens een k-woord. Maar als je er eventjes goed bij nadenkt is het natuurlijk vreemd dat het vrouwelijk geslachtsdeel op deze manier wordt geassocieerd met iets dat vervelend is en te vermijden valt. En dat terwijl er veel k-woord gebruikers zijn die van dit specifieke gedeelte van het vrouwelijk lichaam normaal geen genoeg kunnen krijgen. Nogal inconsequent dus. Eigenlijk zou dit woord alleen maar gebruikt moeten worden in een positieve context, want dit lichaamsdeel geeft ons eigenlijk niets dan plezier en laten we voor de vervelende dingen dan maar een woord gebruiken dat verwijst naar iets echt vies. Poep of zo.
Echt poep dus, dat ze het programma van North Sea Jazz af en toe helemaal omgooien!
(Ja, ik weet het, het vereist wel enige oefening)

P.S. Wij zijn gisteren dus fijn naar het North Sea Jazz festival geweest en ik moet zeggen, het was echt kut! Voor herhaling vatbaar dus. (Hier. de foto’s)

Onkruid

Bij deze wil ik even mijn buren feliciteren. Nee niet mijn directe buren, maar die van twee huizen verder, die op het hoekje wonen. Deze jongeman en zijn vriendin hebben het in korte tijd voor elkaar gekregen dat de woningbouwvereniging hun tuin gaat volplempen met grote tegels. Daarvoor hebben ze wel eerst het onkruid uit moeten laten groeien tot een dichte jungle. Iets wat me eerst nogal had verbaasd. De buurman was namelijk hovenier, tenminste dat had hij een van de andere buren toevertrouwd. Maar welk tuinarchitectonisch idee had er dan achter het manshoge onkruid gestoken? Dat van een wildernistuin? Was dat niet een beetje passé, iets uit de zestiger jaren? Nee, had de man bekend, hij had eigenlijk gewoon geen geld om de tuin op te knappen. Daarom liet hij het maar lekker groeien. Dat hij de zaden van het weelderige onkruid zo over de netjes aangeharkte tuintjes van de rest van de buurt liet uitwaaien kon hem niet zo veel schelen.
Binnen de kortste keren had de onkruidkweker zich met zijn gedrag ontwikkeld tot het zwarte schaap van ons nieuwe wijkje. De ene buur kon het aanzicht van het ondoordringbare bos niet verdragen en de andere had last van hardnekkige hooikoorts die werd aangewakkerd door het welig tierende gewas van mr.Lazyass. Want lui, dat was ie. Wie heeft er nu geen geld voor een schoffel?
Het feit dat de woningbouwvereniging, na een aantal boze telefoontjes uit de buurt, het probleem nu zelf gaat oplossen, zorgt weer voor een heel ander soort wrevel. Mensen vragen zich af of familie Onkruid er nu niet heel voordelig mee wegkomt. Want wie betaalt voor die tegels en voor de mensen die de tuin hebben omgeploegd? Als de woningbouwvereniging dit voor zijn rekening neemt, dan heeft de rest van de buurt, die honderden euro’s in hun eigen tuintje hebben moeten pompen, toch ook zeker ook recht op een vergoeding?
Misschien een leuk zaakje voor de Rijdende Rechter..

Au!

Dit jaar moet het er maar weer eens van komen. Per slot van rekening bezocht ik het North Sea Jazz festival 8 jaar achter elkaar. Totdat K. hier kwam wonen, toen stopte de reeks. Blijkbaar hadden we toen belangrijkere zaken om ons geld aan uit te geven. Maar deze keer slaan we het niet over. Ik hoop straks vooraan te staan bij onder anderen the Cinematic Orchestra, Maceo Parker en Steely Dan.
Na de een recente actie van collega B. ben ik een gewaarschuwd man en zal ik daar extra goed uitkijken dat ik niemand op de tenen ga staan. Zeker niet op die van weerbare typjes als B. Zij kwam afgelopen week naast mijn bureau staan. De avond daarvoor had ze een concert bezocht van een Australische hardrock band. “Ik heb iets heel slechts gedaan” bekende ze. Het lachje op haar gezicht verried dat de zonde misschien zwaar was geweest, maar dat er van spijt niet echt sprake was. Bij het bewuste concert, waar zij en haar vriendin helemaal vooraan waren gaan staan, werden ze stelselmatig lastig gevallen door een paar dikke dronkaards, die zich met veel ellebogenwerk naar voren hadden weten te dringen. “Speulen!” riepen ze steeds stoer, als de band de snaren even moest aandraaien. Om ruimte te maken voor hun dikke zweterige lijven duwden ze bij het klappen en springen de rest van het publiek gemakshalve maar even hardhandig opzij. Totdat bij B. de maat volwas. In een vlaag van verstandsverbijstering ging ze voor de grootste van het stel staan, keek hem recht in de ogen en kneep hem met kracht in het kruis.
“Vol in de kloten?”, vroeg ik verbaasd. “Ja”, zei B. “Kom ik nu in je weblog?”
Nou, bij deze B. en ik hoop dat je toekomstige acties als deze net zo glansrijk zal overleven.

Sparren

Nakker is een creatieve jongen. Iemand die in een onbewaakt ogenblik zomaar vijf verschillende pornoversies van het liedje Beertje Colargol (beertje dat kan..) uit zijn mouw schudt. Maar dat is niet alles. Afgelopen week gaf hij ook een verrassend nieuwe betekenis aan het werkwoord “sparren”. Ik weet niet precies meer in welke context het naar voren kwam, maar de personen waar het over ging zaten volgens Nakker alleen maar een beetje aan het sparren.
Stel je bijvoorbeeld een willekeurige vergadering voor. Je denkt dat het over iets belangrijks gaat, want een paar collega’s hebben een duidelijke mening ergens over en vragen beurtelings zeer dwingend de aandacht en laten zo de vergadering lekker een half uurtje uitlopen. Je denkt dat het over de inhoud gaat, maar eigenlijk zijn ze maar een beetje aan het sparren. Wie is er het meeste aan het woord. Wie krijgt de meeste bewonderende blikken. Met andere woorden, wie staat er boven de ander in de kantoorpikorde?
Een andere situatie. Je zit op een willekeurige gereformeerde verjaardag. De stoelen staan keurig opgesteld in een kringetje en het gesprek gaat over de kerk, dominees en wie er de kleinste televisie heeft. Je denkt: sohee, die zijn goed bezig (niemand die toegeeft dat de preek afgelopen Zondag tien minuten te lang duurde en dat ze eigenlijk wel graag naar huis wilden), maar eigenlijk zitten ze maar een beetje aan het sparren. Wie gelooft er het hardst en twijfelt het minst? Wie scoort de meeste punten?
Net als je denkt dat jij wel altijd je meest integere zelf bent is er altijd wel iemand die je even de spiegel voorhoud.
Toen ik bij de Vrijdagmiddagborrel vertelde dat K. en ik wel eens wedstrijdjes doen wie er op een keyboard de meeste aanslagen per minuut haalt, zei Bureaumaatje: “ Ja, dat is echt iets voor jullie”. Typisch Ary en K. gedrag dus.
Elkaar kibbelend de loef proberen af te steken. Beetje sparren om te zien wie er de baas in huis is.
(Een wedstrijd die trouwens nog steeds niet beslist is)

See you in court!

Vanochtend, toen ik naar mijn werk fietste, reed ik bijna iemand van z’n sokken. De persoon in kwestie liep op het voetpad in het parkje, vlak bij mijn werk. Bij het naderen van de man vroeg ik me al af of ik de man links of rechts zou passeren, want hij leek nogal te twijfelen aan welke kant van het pad hij wilde lopen. Op het moment dat ik definitief voor links had gekozen en hij voor rechts, maakte hij plotseling een bocht van negentig graden het voetpad over richting het struikgewas. Een botsing leek onvermijdelijk en de film van mijn leven trok als een flits aan me voorbij. Zwaar geïrriteerd (over het feit dat ie zo saai was) kwam ik nog net op tijd tot stilstand. De man in kwestie zag mijn geagiteerdheid en verontschuldigde zich snel.
Deze excuses kwamen net op tijd, want ik had hem bijna: “I’ll sue you” of “I’ll see you in court” toegeschreeuwd. Iets dat ik als trouwe kijker van Matlock altijd al een keer had willen roepen. Ik wist namelijk donders goed waarom de betreffende man de bosjes in liep. Hij werkte in het gerechtsgebouw, aan de andere kant van het struikgewas. Net als zijn collega’s vertikte hij om de officiële route te volgen en verkoos hij liever het hazenpad, door ons zorgvuldig onderhouden perkje.
Als ik hem voor zijn eigen gerecht zou dagen zou ik misschien jurisprudentie kunnen scheppen voor dit vergrijp, wat een burgerarrest tegen een van zijn perkplettende collega’s in de toekomst zou vergemakkelijken.
Helaas moest ik mijn woorden inslikken, want ik was zelf ook in overtreding. Ik reed als fietser over een voetpad en met zijn scherpe juristenblik was hem dat hoogst waarschijnlijk niet ontgaan.
De volgende keer stap ik dus tijdig en uit het zicht van de jurist in overtreding van mijn fiets om hem hoogstpersoonlijk in de boeien te slaan. Dat zal ze leren, die perkpletters.

Sjoe-sjoe!

Op weg naar de terugkomdag van mijn vliegangstcursus doodde ik in de trein succesvol de tijd die ik anders maar met moeite zonder verveling doorkwam. Vroeger gebruikte ik hiervoor een walkman, een krant of een kruiswoordpuzzel, maar dan kon ik aan het eind van de rit toch niet anders concluderen dan dat ik me eigenlijk stierlijk verveeld had. Tegenwoordig heb ik de Nintendo DS Lite. Een apparaatje dat zich, qua tijdsbesteding, het best laat vergelijken met een vlakgom. Zo waren de twee uur in de trein die ik vandaag, heen en terug naar Leiden, op dusdanige manier moest proberen te vullen met activiteiten die me zouden vermaken, na het aanzetten van het duivelse apparaat opeens verdwenen. Weg gegumd alsof ze nooit bestaan hadden. Niet slecht voor die uren die je anders in verveling (trein) of lichte angst (vliegtuig) had doorgebracht, maar iets problematischer voor de tijd die je thuis altijd op een enigszins nuttige manier tracht te besteden. De draagbare spelcomputer wordt op dit moment namelijk niet alleen meer gebruikt voor de uren die we anders het liefst even weg hadden willen gummen, maar ook voor onze kostbare vrije tijd, waarvan we ons aan het begin van het jaar hadden voorgenomen om die niet meer te verspillen aan onzin. Zo zijn er de afgelopen weken hele dagdelen als een vluchtig gas in de dampkring opgelost. Zeg maar dag met je handje tegen al die uren, of “Sjoe-sjoe!”, zoals de Sims2-figuren elkaar doorgaans groeten.
Eergisteren vermomde ik de computer versie van dit spel als Valentijn cadeau en smokkelde dit spel ons huis binnen. Sinds die tijd zit K. als een crack junk achter haar laptop en voel ik me een slechte dealer, zo eentje die van zijn eigen waar snoept.
Help ons!