Fietsroutes deel 4: De Mastenbroeker route.

"We gaan vandaag niet fietsen hoor", zei K. vanochtend. Plannen om te gaan fitnessen strandden de laatste dagen vanwege de stress van het huizen kopen en de hypotheek regelen steevast in een vermoeid "Ik heb nou geen zin hoor". De eerste impuls in hectische tijden was toch: liggen, rusten en het hoofd weer even leegmaken door dingen te doen die absoluut geen hersenactiviteit vergden.
Twintig minuten later kwam K. hier tot mijn verrassing toch weer op terug. "Rondje Zwolle doen?", vroeg ze en keek me verwachtingsvol aan. Ik begreep de plotselinge ommezwaai niet helemaal. Waarschijnlijk wist ze dat het Rondje Zwolle langs ons nieuwe huis liep. Elke kans om onze nieuwe aanschaf weer even te bekijken leek ze met beide handen aan te grijpen. Maar twee keer dezelfde route vond ik toch wat saai. De Mastenbroeker route dan maar? Met enige tegenzin zette ik mijn luie lichaam in beweging en kwam krap drie uur later weer verkwikt en verfrist terug. Af en toe moet je even door de zure appel heen bijten.

Fietsroutes 3: Rondje Zwolle

“Pang!”. De harde knal van een geweerschot zorgt er bijna voor dat ik van schrik van mijn fiets in de berm val. Nogmaals klinkt er een schot. Geschrokken kijk ik naast me en daarna omhoog. Een van de, in formatie vliegende ganzen is geraakt. Al fladderend valt hij naar beneden. Tien meter verwijderd van een drukbereden fietspad zitten er blijkbaar een paar jagers ganzen uit de lucht te schieten. Onze verontwaardiging is groot. We houden helemaal niet van wapens. Wij willen tijdens ons Rondje Zwolle gewoon van de natuur genieten en nu fietsen we blijkbaar een paar meters verwijderd van een werkend schietijzer die de natuur, waar wij zo van wilden genieten, voor onze ogen uit de lucht schiet.
Daarbij, is dit gebied, zo vlakbij de rivier geen officieel natuurgebied? Met man en macht heeft de gemeente geprobeerd om hier landbouwgrond om te zetten in moerasgebieden die op hun beurt weer allerlei vogels aantrekken. Vervolgens grijpen een stelletje onverlaten de kans aan om hier eens fijn op de nieuwe bewoners te gaan schieten.
“Je moet de politie bellen”, zegt K. als we van de schrik zijn bekomen en onze tocht voortzetten. Ik twijfel. Ben niet echt op de hoogte van de jachtregels en vraag aan het maar eens aan een buurtbewoner die bezig is met het knippen van de heg om zijn dijkhuisje. Hij weet ook niet of dit wel legaal is, maar lijkt het allemaal niet zo belangrijk te vinden.
Na enig aandringen van K. bel ik toch maar op. Baat het niet dan schaadt het niet en het beeld van de aangeschoten vogel maakt me nog steeds kwaad.
Even ben ik blij dat we deze maand geen vlees eten.

Modern ongemak

Het huren van auto’s heeft veel voordelen. Vandaag haalde ik een spiksplinternieuwe Golf op. Ik stapte de blinkend gepoetste auto in, snoof de kenmerkende nieuwe auto geur op en startte de bolide. Bijna geluidloos gleed ik naar huis. Ik dacht even terug aan onze oude Clio (moge hij rusten in vrede) waarin conversaties zonder te schreeuwen bijna onmogelijk waren. Was je van plan om muziek te luisteren in het oude brik, dan moest je wel bereid zijn om het volume bijna op tien te zetten. Maar in deze blauwe Volkswagen Golf had ik daar geen last van. Tevreden neuriede ik mee met een liedje op de radio.
Toch is zo’n nieuwe huur auto niet alleen maar halleluja. Zo moet ik altijd erg wennen aan de bijkomende toeters en bellen. In het verleden stond ik al eens bij een benzinepomp vol verbazing te staren naar het dopje van de benzinetank. Waar zat het sleutelgat in vredesnaam? Na tien minuten mijn hersens erover gebroken te hebben, liet ik mijn trots voor wat het was en riep de hulp in van de pompbediende. Die wees mij op een haakje aan de binnenkant van de voordeur dat je even naar je toe moest halen om het dopje te ontgrendelen. Benieuwd welke briljante geest dat bedacht heeft.
Het moderne snufje waar ik vandaag moeite mee had waren de elektrische ramen. In de oude Talbot Solara van vriend LeBrat drukte je gewoon op een knopje naar voren om het raampje naar beneden te krijgen en naar achteren om het ding weer te sluiten. Maar Volkswagen had blijkbaar een ander idee van logica. Om het autoraampje dicht te krijgen moest je niet op het knopje drukken, maar aan het knopje trekken. Kostte me ruim een kwartier om daar achter te komen en ik scoor toch best aardig op de i.q.-testen.
Dit probleem viel echter in het niets bij de moeite die ik had om te onthouden dat er een fietsendrager aan de achterklep van de Golf gemonteerd was (iets waar ik zelf om gevraagd had, want ik wilde ergens gaan fietsen). Deze fietsendrager was een modern gevalletje dat niet op een trekhaak gemonteerd was maar dat met haken aan de achterklep vast zat. Erg handig, ware het niet dat ik hardhandig geridderd werd bij het dichtklappen van deze deur. Met een doffe dreun belandde de aluminium buizenconstructie op mijn rechterschouder. Niet één, maar twee keer. Ik kromp ineen van de pijn maar vermande me. Elk normaal mens zou hierna zijn lesje wel geleerd hebben, maar ik niet. Eerst moest ik, eenmaal thuis gekomen, bij het uitladen van de auto het ijzeren geval nog een keer boven op mijn kop krijgen. Terwijl ik drie letter woorden uitkraamde verlangde ik eventjes terug naar die oude vertrouwde Clio.

Fietsroutes 2: De Zwartewatersteden-route

Ons voornemen om elke week een fietsroute uit de ANWB boekjes te rijden, was blijkbaar iets te hoog gegrepen geweest, maar vanochtend wisten we ons luie lichaam toch uit bed te slepen. Hoera voor onszelf! Wie zichzelf overwint is sterker als de man die een vesting in neemt citeren we maar even, Bijbelvast als we zijn.
De Zwartewatersteden-route loopt van Hasselt, via Dedemsvaart naar Zwartsluis, om weer in Hasselt te eindigen. Het eerste stuk naar Dedemsvaart is eigenlijk niet zo veel aan, maar Zwartsluis is leuk. Het stukje veengebied dat daarna volgt is helemaal verrassend.
Deze route komt met stip binnen in de top 2 van onze gereden routes (dat zijn er helaas nog maar 2) Maar of ie daar blijft staan?

Bergafwaarts

Iedereen hoopt oud te worden, zo oud mogelijk, maar of dat altijd een benijdenswaardig proces is, dat is natuurlijk de vraag. Collega M. had deze week in ieder geval haar handen vol aan haar moeder die zo geschrokken was van de plotselinge gebreken van haar ouderdom, dat ze het daardoor even niet helemaal meer trok.
Gelukkig zijn er dan altijd weer mensen, zoals mijn collega, die dan even bijspringen, met hulp of goede adviezen.
Ook de fietsersbond had deze week in de “kwaliteitskrant” De Telegraaf een goed advies. Of misschien meer een goedbedoeld advies. De fietsen van alle 55 plussers zouden moeten worden voorzien van zijwieltjes, omdat mensen op die leeftijd het verkeer niet meer goed kunnen inschatten. Ik weet niet wat me meer choqueerde; de trainingswieltjes of het feit dat je op deze leeftijd al als bejaard wordt gezien. Over 15 jaar is het dan al zover voor mij. Ik sta op dit moment dus op de top van mijn curve en vanaf nu af aan is het bergafwaarts op het pad dat me via een omgekeerde postpuberteit (oude man met vieze praatjes op het kantoor), via de lagere schooltijd (zijwieltjes op de fiets) weer zal doen terugkeren naar het vegeterend bestaan van een baby (verzorgingstehuis met een Tena luier om). Hoe kan ik dit proces stoppen?
Maar dan moet ik opeens denken aan mijn ouders die op hun zeventigste nog de Noordzee route aan het fietsen zijn, zonder zijwieltjes en die daarbij nog kamperen en in jeugdherbergen slapen. In plaats van ouderen na hun vijftigste al zijwieltjes aan te praten, kan je ze beter stimuleren om gezond te leven, regelmatig te sporten en eens te stoppen met roken, zodat ze zich kunnen ontwikkelen tot supergrannies die in een rechte lijn kunnen fietsen en tijdig kunnen stoppen bij een kruising. Draai die wieltjes eraf, gooi weg die luier en leef!

De Molencatenroute

De nieuwe impuls van de vers aangeschafte Trek fiets zorgde ervoor dat K. graag fietstochten wilde rijden. Aangezien mijn eigen ATB-tje, sinds ik was begonnen met hardlopen, stof stond te vergaren in de schuur, was ik daar ook wel voor te porren.
Bureaumaatje had een goede tip. In Gelderland (hier net over de brug) hadden ze volgens hem een tijdje geleden een fietsroutenetwerk geïntroduceerd dat werkte met knooppunten. Het idee was even eenvoudig als geniaal. Hier wordt het even uitgelegd.
Door het fietsroutenetwerk systeem te gebruiken kan je als het ware je eigen route samenstellen. Ook bestaande routes, zoals wij vandaag reden (de Molencateroute), kun je rijden met gebruik van de fietsknooppunten. Zo reden wij van punt 58, via 59 naar 86 om weer te eindigen bij nummertje 58. Als je het eenmaal door hebt is het reuze eenvoudig en zoals met alle goedwerkende systemen vraag je je onwillekeurig af waarom men hier niet eerder op is gekomen.
63 kilometer reden wij vandaag. Best aardig om mee te beginnen.