Valentijn

Vandaag bladerde ik even terug in mijn dierbare weblog, dat overigens deze maand al drie jaar bestaat. (buiging links, buiging rechts) Ik was namelijk benieuwd of ik al eens wat had geschreven over Valentijnsdag. Deze Hallmark holiday geeft elk jaar namelijk weer dezelfde problemen. Doen we er wel aan, of doen we er niet aan?
“We doen er dit jaar niets aan”, spraken we af. Al ons spaargeld was na de nieuwe vloer en de semi nieuwe keuken namelijk als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar na acht jaar samen wist ik natuurlijk wel beter. Dit vastberaden voornemen had geen enkele waarde. De verbale statements van vrouwen over bepaalde onderwerpen en hun innerlijke beleving daarvan zijn vaak niet helemaal congruent. Natuurlijk vindt K. dat wij geen speciale dag nodig hebben om uiting te geven voor onze liefde voor elkaar en al helemaal niet als die ons door het stinkende gilde van kaarten en prullaria fabrikanten door de strot wordt geduwd. Maar aan de andere kant is daar dat zeurende gevoel , de lichte teleurstelling die ze niet kan wegduwen als er die dag inderdaad niets gebeurt, geen cadeautje, zelfs geen kaartje. Het is als zo’n blaartje in je mond, echt pijn doet het niet, maar je bent je steeds bewust dat het er is. En dan de volgende dag. Collega’s die bij gebrek aan gespreksstof toch maar even vragen of je nog wat gehad hebt om daarna tevreden vast te kunnen stellen dat ze niet de enige zijn met een onattente lul van een man die nergens op de dag 2 minuten heeft kunnen vrijmaken om even bij een tankstation te stoppen om een bloemetje te kopen. Zo’n man wil ik niet zijn en ik wil K. ook niet met dit gevoel opzadelen. Daarbij is ze er een ster in om op de dag zelf nog even terloops aan te geven dat ze stiekem niet verwacht had dat ik me echt aan ons voornemen zou houden.
Daarom doe ik als collega M. Ik koop iets, of ik organiseer iets waar ik zelf ook de vruchten van kan plukken. Zo reserveerde ik dit jaar een tafeltje in het net geopende restaurant ZYN. Een hippe tent waar ik, na het bezoeken van hun site, zelf ook wel benieuwd naar was. Daar genoten we van de speciale Valentijns proeverij met carpaccio en sushi en werd de boodschap der liefde er nog eens extra ingepompt toen onze ober een sterk in het oog springende chocolade fondue fontein op onze tafel positioneerde. Met de nieuwsgierige ogen van de rest van het publiek op ons gericht doopten we de grote stukken ananas en banaan in de warme, pure (ugh!) chocolade. Romantischer als dit kon het niet worden en tevreden keek ik naar mijn Valentijn, die me, niet gediend van dit soort aandacht, nerveus toefluisterde: “Wanneer kunnen we weg?”

Big - not so - Tasty

Okay, K. en ik maken wel eens ruzie.
Een paar weken geleden zat mijn geliefde vrouw een aantal dagen ziek thuis, geveld door een niet kinderachtig griepvirus. Ondanks het feit dat ze op de dag des ruzies al aan de beterende hand was wilde ze toch graag nog een beetje gepamperd worden en dat zag ze graag gebeuren in de vorm van een hamburger van de McDonalds. Idioot idee vond ik, zeker na de fantastisch geslaagde extra groene maand, waarin we louter en alleen eerlijk biologisch voedsel aten. Maar goed, de boog kan niet altijd gespannen staan en ik was zo stom geweest om te zeggen dat ik die avond (het bowlingavondje van een paar logjes geleden) in de buurt van de betreffende Golden Arches zou zijn. Na zeven jaar samen met K. had ik ook moeten weten dat de optelsom: een beetje ziekjes + zin in een snack + ik, in de buurt van een Mac ,als uitkomst kan hebben dat ik mijn “sorry ass” door de schuifdeuren van de MacDonalds moet slepen om daar een zak voorgekauwde kots te bestellen. Niet dat dat nou veel gebeurt, maar die paar keer per jaar dat het wel gebeurt heeft tegensputteren geen zin. Niet dat ik het niet probeerde hoor. Ik trok al mijn trucs uit de kast en verzekerde haar dat ik écht niet langs zou gaan en dat ze niet hoefde te rekenen op haar kartonnen broodje met platgeslagen koe. Die moest ze maar zelf gaan halen.
Maar op de weg terug zakte mijn standvastige houding als een kaartenhuis ineen. Wie wil er namelijk thuiskomen en daar een teleurgestelde vrouw vinden? Ik niet. Daarbij had ik zelf ook nog niet echt gegeten. Dus kocht ik voor ons allebei een burger en een shake.
Gelukkig strafte het kwaad zichzelf. Na zoveel dagen eerlijk voedsel, echte onbespoten groenten en brood dat je daadwerkelijk moet kauwen viel de halflauwe, in saus gedrenkte deegklomp die MacDonalds verkoopt als Big Tasty als een baksteen op de maag en de glimmende ogen die K. aanvankelijk nog had veranderden in de doffe blik van iemand die net zijn laatste oortje heeft versnoept. Half misselijk lieten we onze hamburger na een paar happen staan. Deze troep eten we niet meer, besloten we. De volgende keer als we nog eens zin krijgen in dit soort fastfood moeten we maar even doorklikken naar deze site, waar je kan zien hoe je snacks daadwerkelijk uit de verpakking komen. Na het zien van een paar van deze foto’s heb je al gegeten en gedronken.

Verkering

Zij is bezig met een interessante reeks over al haar ex-vriendjes. Als ik daar zelf aan zou beginnen, zou ik al snel klaar zijn. Mijn ex vriendinnetjes zijn namelijk op de vingers van 1 hand te tellen. Als ik daarentegen zou gaan schrijven over al die meisjes waar ik ooit verliefd op ben geweest zou het eindresultaat een boekwerk zijn dat qua omvang vergelijkbaar zou zijn met Lou de Jongs: "Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog”
Licht ontvlambaar dus, maar als het er op aan kwam gaf ik niet thuis. Simpelweg omdat ik mezelf nogal een nerd vond (en ook was) en omdat ik me nooit kon voorstellen dat de gevoelens die ik voor iemand koesterde wel eens wederzijds kon zijn.
De keren dat het er toen wel van kwam was vooral te danken aan het hardnekkige doorzettingsvermogen van de dame in kwestie. Zo moest ik laatst opeens weer denken aan R., eigenlijk alleen omdat ik haar broer opeens tegen kwam in het winkelcentrum. Ik groette hem, maar hij bleek mij niet te zien of te herkennen. Of hij wílde me niet zien natuurlijk. Later bleek hij opeens de buurman te zijn van Nakker, mijn nieuwe Bureaumaatje.
Het feit dat ik op een bepaald moment verkering had met zijn zusje was eigenlijk min of meer toevallig. Ik kende haar uit de kerk. Ze zat ook altijd boven op de galerij en ik kon het niet nalaten om naar haar te kijken, want ik vond haar knap. Daarbij verveelde ik me ook stierlijk. Kijken naar haar was een goed alternatief voor het tellen van de gebrandschilderde raampjes.
Later zocht ze opeens toenadering. Ze gebruikte een smoes. Het had iets te maken met een werkstuk en ik kon haar daarbij helpen. Iets wat ik graag deed. Voordat ik het wist kwam ze bij me over de vloer en gingen we gezamenlijk naar feestjes. Ik vond haar voornamelijk knap. Wat ik verder voor haar voelde wist ik niet precies. Maar “knap” was voor mij toen reden genoeg om geruime tijd om haar heen te dralen, zonder daarbij enige actie te ondernemen. Totdat ze zelf de knoop maar eens doorhakte. “Iedereen denkt dat we verkering hebben”, zei ze opeens. Door deze opmerking raakte ik enigszins in paniek en deed me uitbreken in een genant gestamel en gestotter. Iets wat overigens wel resulteerde in verkering of iets dat er op leek, maar wat het nooit echt was. Na drie weken had ze er weer genoeg van en maakte ze even resoluut een eind aan de relatie. Gelukkig maar, want we waren net zo compattible als mijn MP3 speler tegenwoordig is met mijn computer (die herkent het ding ook opeens niet meer als iets dat bij hem past.)

Verbeterpuntje

Terwijl vrouwen over de hele wereld hun borsten laten vergroten, de neusvleugels laten inklappen en het overtollige gele-vlavet uit kont, buik en dijen laten wegzuigen met iets dat lijkt op een stofzuiger from hell, schieten ze met z’n allen volledig hun doel voorbij. Om de vrouw als zodanig van versie 1.0 naar versie 1.1 te kunnen laten upgraden moeten de borsten niet groter en dat zwembandje moet niet weg, nee vrouwen, die blaas moet groter!
Alle vrouwen die ik in mijn leven ben tegengekomen moeten om de vijf minuten naar het toilet. Nu is dat thuis geen enkel probleem, maar onderweg is het reuze irritant. Vooral als er nergens een openbaar toilet valt te bespeuren, zodat het betreffende vrouwspersoon min of meer gedwongen is in een cafe wat te nuttigen, zodat ze in de (in een eerder logje besproken) “plas-lus” terecht komt. De vicieuze cirkel van “drinken/plassen in café/daar weer wat moeten drinken/vijf minuten later weer plassen”.
Vandaag was het weer zover. Eigenlijk gingen we maar gewoon een wandelingetje door de buurt maken om een huis te bekijken wat te koop stond. K. bereidde zich terdege voor en ging van tevoren wel twee keer naar de w.c. Maar amper tien minuten later klonk het gevreesde “ik moet plassen!” weer, waardoor een verkorte versie van het wandelingetje werd afgewerkt. Bijkomend voordeel was wel dat het geplande half uurtje winkelen in het buurtwinkelcentrum kwam te vervallen, zodat we, mede door het feit dat de laatste halve kilometer in looppas werd afgelegd wel lekker vroeg weer thuis waren.
Hebben eventuele vrouwelijke lezers van mijn blog hier inmiddels al een oplossing voor gevonden? (Plasgootje en Tena Lady heb ik al voorgesteld bij K., maar daar wil ze niet aan)

So, I married a lunatic

En samen met haar en mijn familie vierden we dat nog even in het Blisshotel en Restaurant Chocolat in Breda.
Voor de liefhebber hier nog wat foto's

Vraag der vragen

“Maar heb je haar nou ook officieel gevraagd?”, wil er nog af en toe iemand weten. Op deze momenten moet ik me inhouden om niet het bijdehandte “Wat denk je nou zelf?” te laten horen.
Doe je alle moeite om je trouwdag geheel naar eigen inzicht in te vullen en de bekende, clichématige huwelijksrituelen te omzeilen, denken er nog steeds mensen dat ik op mijn knieën ben gevallen om met bibberende stem de vraag der vragen te stellen.
Hoort dit gebruik niet thuis in een tijd dat jonge mannen nog vanuit het ouderlijk huis trouwden en na een paar mislukte experimenten, het derde meisje maar eens polsten of ze er misschien voor te porren viel om een leven lang samen het bed te delen?
Na zeven jaar samen onder de lakens leek me dit nogal een overbodige vraag en een ridicuul toneelstukje. In nederige houding voor je geliefde met een roos tussen de kaken. Een uitgesleten gebaar waar alleen mensen zonder fantasie nog tranen over plengen. Het feit dat zoveel mensen enthousiast kunnen worden over het herkauwen van een romantisch moment dat iemand een paar eeuwen geleden heeft bedacht zegt wel veel over de fantasie van de gemiddelde persoon die aan trouwen denkt.
Nee dus. Deze rolbevestigende, seksistische en oervervelende vraag is niet gesteld. “Misschien moeten we maar eens trouwen”, zal wel eens op zijn gekomen in een gesprek, maanden of jaren geleden. Gewoon om organisatorisch onze zaakjes eens wat beter op de rails te krijgen. Maar wie daar mee kwam zou ik niet weten. Zoals veel dingen in ons leven, is ook dit in goed gezamenlijk overleg besloten.
En die emotie dan, die romantiek?
Precies zeven jaar geleden stond ik met pijn in mijn buik op Schiphol te wachten totdat mijn geliefde bepakt en bezakt bij “Arrivals” door de schuifdeuren kwam. Na meer dan een jaar zouden we eindelijk herenigd worden om de sprong in het duister te wagen en hier samen een leven te beginnen.
Emotie ten top. Daar kan geen knieval moment tegenop.

Geringd

“Tik!” klinkt het als ik de leuning van de trap vastgrijp. Alweer “tik!” als ik mijn hand op een glazen tafel leg. Het geluid van mijn wit-gouden ring op een harde ondergrond is de enige tast-, zicht- en hoorbare verandering in mijn leven sinds ik getrouwd ben.
Het kostbare kleinood werd enkele weken aangeschaft in Mijdrecht. Ik was er nog nooit geweest (ik houd me normaliter verre van de Gooise Matras), maar de plaatselijke juwelier had een leuke website waarin leuke en betaalbare ringen werden beloofd die ook nog eens konden worden aangepast naar je eigen wensen.
Nu hadden trouwringen nog nooit echt kunnen rekenen op mijn warme belangstelling, maar nadat ik in tientallen winkels de bijzonder functionele maar ongelooflijk saaie Desiree trouwringen collectie had zien langskomen, had ik (geloof het of niet) opeens een persoonlijke smaak in dit soort sieraden ontwikkeld. Een ring draaien uit een kauwgomballen machine was dus opeens out-of-the-question. Er zou geld uitgegeven moeten worden, in Mijdrecht.
Eenmaal om onze vinger diende het volgende probleem zich aan. Een probleem dat zich vooral afspeelt in het hoofd van K. Hoe houd je zo’n kostbaar ding mooi? Mag je ermee afwassen, in de tuin mee werken, er gel mee in je haar wrijven, make up op je gezicht mee aanbrengen? Mag je hem aanhouden onder de douche, in het zwembad en aan het strand in het zoute zeewater? Ik zie in mijn fantasie de mijne al in het gootsteenputje van de wasbak verdwijnen. Hem constant afdoen lijkt me dan ook niet zo’n goed idee. Misschien moet ik hem maar gewoon oud laten worden, zodat hij op mijn zeventigste net zoveel krassen en groeven heeft als mijn eigen gezicht.

Haha!

Naar Oud Hollands gebruik werden ook wij in de maling genomen met een spandoek. Hadden we maar niet stiekem moeten trouwen natuurlijk. Haha en vooral "haha" omdat de onverlaten die ons dit kunstje wilden flikken het spandoek bij de buren hadden opgehangen, die getuige hun kind van 5 al jaren lang niet meer aan onthouding doen.
(Buurvrouw vertelde me, bij het overhandigen van het laken dat ze het al zo vreemd vonden dat het die ochtend zo donker in de huiskamer was geweest)

Volwassen?

Ik hang languit achterover in een van de zitjes op vliegveld Charles de Gaulle. We wachten op het vliegtuig terug naar huis. K. is even naar het toilet. De gebeurtenissen van de afgelopen weken; het organiseren van het geheime huwelijk en de korte stedentrip daarna hebben me zodanig uitgeput dat ik vergeet haar plaatsje vrij te houden. Een man zet zijn koffers met een plof op de grond en dreigt K’s stoel te annexeren. Geschrokken schiet ik rechtop en stamel in mijn “beste” Frans dat die stoel bezet is. “Ma femme” zit daar namelijk. “Mijn vrouw”. Ik proef de woorden nog eens. Ze passen niet zo goed bij het jongetje van 12 dat nog altijd ergens van binnen zit. Ze horen meer bij “volwassen Ary”. De man van 40, die niet zomaar wat aan rotzooit, maar die nu officieel getrouwd is. Wie is die man eigenlijk? Is-ie wel aardig, maakt hij wel grappen?
We zullen het de komende tijd wel zien. Maak plaats voor de volwassen man!

Stiekem getrouwd

Klik op het plaatje


En klik hier voor het bijpassende liedje.

Orakelnacht (epiloog)

“En, hoe was je boek? “, vroeg K. nadat ik Orakelnacht in één adem had uitgelezen. “Te gek, zeker een aanrader”, antwoordde ik, waarop K. meteen even de naam van de auteur intikte op haar laptop, want misschien wilde ze het boek ook wel lezen. Enkele ogenblikken later kwam ze daar weer op terug en verbaasde me toen ze opbiechtte dat ze eigenlijk net als ik was. Zij wilde ook liever haar eigen boeken uitzoeken. Ik was met stomheid geslagen. Was dit dezelfde persoon die me er een paar weken geleden nog van had beschuldigd dat ik nooit de boeken wilde lezen die zij me aanraadde?
Nog vreemder werd het toen we samen deze film gingen kijken. Halverwege hield ze het voor gezien, terwijl het toch een film was naar aanleiding van het gelijknamige boek van Jonathan Safran Foer! Haar schrijver! De rollen leken omgedraaid. Waren de boeken nog een zure appel voor mij, de film vond zij vervolgens niet te pruimen. Was het omdat ík degene was die de film had uitgekozen? “Nee, ik vind de acteur niet leuk. Daarbij vond ik zijn eerste boek nogal saai”, vertrouwde K. me toe.
De wegen van de vrouw blijven ondoorgrondelijk, maar tegelijkertijd constateer ik met vreugde dat we weer terug zijn bij af. Vanaf nu kiezen we weer onze eigen boeken (voor mij dit boek, dat ik vorige week won met een prijsvraag) en eventuele tips nemen we vriendelijk en zonder verplichtingen ter kennisgeving aan.

Testing..one,two.

Sommige mensen doen mee aan idiote programma´s als Temptation Island om hun relatie te testen. De rest van de wereld wacht rustig af tot die momenten vanzelf komen.
Bij ons was het vandaag zover. De test kwam in de vorm van een onverwachte verstopping van het toilet. Nu is dat normaal niet zo erg, als je de juiste materialen in huis hebt om het afvoerkanaal weer vrij te maken. In een ver verleden hadden we wel een ontstopper, maar die bleek op het moment dat we hem nodig hadden, opeens onvindbaar. Een lichte paniek sloeg toe. We vreesden een weekend waarin we bij het doortrekken steeds geconfronteerd zouden worden met het plotseling komen bovendrijven van elkaars drollen. Nu waren we, sinds het campylobacter avontuur, al wel enigszins gewend geraakt aan het minutieus omschrijven van onze ontlasting. Maar om daadwerkelijk geconfronteerd te worden met de afvalstoffen van je partner, dat was toch andere koek.
Slecht ook voor je libido, want zoals veel mannen, zou ik liever in een wereld wonen waarin vrouwen niet naar de wc gaan, geen scheten laten en niet stinken, zodat we ze op een voetstuk kunnen plaatsen en aanbidden als een verbeterde versie van onszelf.
Het moment dat die zeepbel uit elkaar zou spatten had ik dan ook het liefst bewaard tot aan het eind van ons leven, als we stokoud zouden zijn en noodgedwongen elkaars "Tena up and go" in de biobak zouden moeten deponeren.
Gelukkig resulteerde de gezamenlijke inspanning van K. en mij tot een creatieve oplossing. Met de kerstverlichting van een paar jaar geleden, een soort tuinslang met lichtjes erin, maakten we de riolering vrij van ongerechtigheden. De aanblik van mijn partner, die met haar gigantische roze huishoudhandschoenen op haar knieën voor de toiletpot de sfeerverlichting naar beneden probeerde te duwen, ontroerde me zelfs bijna.
Zo doorstonden we de test met glans en realiseerde ik me dat als je samen een toilet kan ontstoppen, je ongeveer elke relationele beproeving wel aan kan. Toch?