Spuit elf

Okay, we hebben dus een vijver in de tuin. Overgenomen van de vorige bewoners die daarbij zo vriendelijk zijn geweest om hun goudvissen achter te laten. Nu lijkt zo’n vijver een eitje, maar dat is schijn. Het brengt een geheel eigen problematiek met zich mee en dan bedoel ik nog geeneens de vijversituatie, die ik na dit weekend redelijk onder controle lijk te hebben. Ik plaatste twee pompen en een zogenaamd waterornament, een niet bijzonder mooie combinatie van 3 granieten pilaren waar aan de bovenkant een onbetekenend straaltje water uit sijpelt. De ronde cementen bak aan de linkerkant van de vijver dwong ons min of meer om daar wat neer te zetten en mooie of interessante ornamenten leken niet te bestaan. Vandaar.
Nee, de echte uitdaging bleek het beschermen van de goudvissen. W. de vorige bewoner was zo slim geweest om een net over de vijver te spannen, maar nu het lente was geworden, moest die vervangen worden door een anti reiger spuit. Reigers blijken tegenwoordig namelijk zo brutaal te zijn dat ze, voordat je het weet, je hele vijver leeg gevist hebben. Dus die reigerspuit kwam er en het net kon worden verwijderd.
Helaas begon het na een paar dagen weer te vriezen, iets waar zo’n anti reiger spuit niet tegen bestand lijkt te zijn. De spuit ging dus naar binnen, maar het net weer spannen, dat ging ons iets te ver. Die reigers die vlogen s’nachts toch niet, dacht ik. Toch meende K., die zich de laatste tijd ontwikkeld heeft tot een soort vrouwelijke versie van dr.Doolittle (ze communiceert met de vissen, kent ze bij naam en weet precies wanneer ze eten nodig hebben), de volgende ochtend dat er een vis weg was. Die witte met die vlek op z’n wang. Terwijl ze me dat mededeelde, keek ze me aan alsof ik moest weten waarover ze het had. Had er dan toch een vroege vogel in onze vijver zitten vissen? Vanaf dat moment besloten we dat die spuit zijn plek niet meer zou verlaten, tot groot verdriet van onze kat Tricky, die keer op keer nat werd gespoten als ze met haar pootje de vissen wilde aaien. Ook zelf bleven we niet droog. Elke ochtend moesten we het ding uitzetten om naar de schuur te komen en moesten we, na hem weer aan gezet te hebben, rennen om de waterstraal te vermijden. S’middags, bij terugkomst, was ik de anti reigerspuit vaak weer vergeten en kreeg daardoor de volle laag. Ook het weer uitzetten van de spuit vergde een zekere mate van snelheid en behendigheid. Die vissen zijn dus veilig, maar of we dat rennen en bukken volhouden als we vijfenzestig zijn betwijfel ik.
Misschien heeft het apparaat nog wat finetuning nodig.

Bubbels

“Nou, eigenlijk gebruiken we hem bijna nooit”, zei de sympathieke man terwijl we in de badkamer stonden. Alsof iemand met een gigantische LCD breedbeeld t.v. aan de muur beweerde dat hij er alleen maar het nieuws op keek, zo absurd klonk die opmerking ons in de oren. De vorige eigenaar van ons nieuwe huis keek bij de eerste bezichtiging zonder zichtbare emotie naar het fantastische bubbelbad dat naast de mooie tuin zo ongeveer de hoofdattractie van de woning was. Het porseleinen gevaarte deed ons bijkans in gejubel uitbarsten. “We nemen hem!” wilden we roepen, “en het huis ook!” maar we moesten cool blijven, want dat was beter voor de onderhandelingen, een fase die we bijna oversloegen, want de woning was ook nog eens redelijk ver onder ons budget en we waren bang om wederom naast het net te vissen.
Nu, enkele maanden verder, blijkt het bad een doorslaand succes. Het wordt intensief gebruikt, zelfs door mij (voorheen toch eerder een douche mens). Badderen is eindelijk leuk!
Proefondervindelijk kwamen we er achter dat een dopje badschuim in het water bij standje “harde bubbels” het bad doet veranderen in een noordpool landschap waarbij de ijsschotsen zo hoog boven je uit torenen, dat je aan het eind de uitgang van het bad niet meer vind.
Daarom bekeerden we ons tot de badolie. Een paar druppels in het water en je geurt alsof je een uur geknield hebt op een bed violen.
Een uurtje in de bubbels maakt overigens dat je zo ontspannen en gaar gekookt uit het water komt dat je alle stress van de afgelopen dag vergeten bent. Zelfs het vervelende nieuws van vandaag, dat we die negenhonderd euro van het bad in ons oude huurhuis (dat we destijds zelf betaald hadden) toch niet terug krijgen, terwijl ons dat toch tot twee maal toe beloofd was door de opzichter, lijkt vijf minuten geleden met het badwater te zijn weg gespoeld. Of ligt daar toch nog een restje onbetrouwbaar woningbouwvereniging water op de bodem van het bad? Zo’n druppel leugenachtig vocht, van mensen die je eerst van alles beloven, maar je later van een koude kermis laten thuiskomen? Grrrr! Ik denk dat ik het bad maar weer even vol laat lopen.

Schoon gedruppeld

In mijn grenzenloze ijver om de volgende bewoner van ons huis er toe te bewegen maar zoveel mogelijk spullen over te nemen begon ik vandaag met het schoonmaken van de oven.
Weet niet of iemand daar ervaring mee heeft, maar ik kan je vertellen, het is een eindeloze klus en dat woord gebruik ik dan niet in de zin van “eindeloos”, “enigjes”, nee er komt letterlijk geen einde aan. De enige methode om de klus in één keer te klaren is om het hele gevaarte aan een takel in een kolkend bad met zoutzuur te hangen. Nu beschik helaas niet over deze chemicaliën, dus moest ik aan de slag met een spuitbus met ovenreiniger. Iets wat ik jaren geleden voor een euro bij de Action had aangeschaft. Een impulsaankoop die destijds meer te wijten was aan het feit dat ie in de koopjesbak lag, dan aan een niet te onderdrukken drang om de oven eens grondig onder handen te nemen.
Nu zijn wij best schone mensen. De buitenkant van de oven wordt dan ook geregeld onder handen genomen, maar de ingewanden van het beest, de binnenkant van het raampje bijvoorbeeld leek nog maar weinig in aanraking te zijn geweest met een nat doekje. Op dit moment leek een vaatdoekje, of een nat schuursponsje dan ook een allang gepasseerd station. Dus spoot ik, met de spuitbus op armlengte, het gif van de ovenreiniger op de aangekoekte resten. Het gepruttel en gesis en een licht misselijk gevoel in mijn maag deden me beseffen dat we hier te maken hadden met een agressief goedje. Na enkele minuten begonnen de vetresten dan ook uit de oven te druppelen. “Doekje erover, klaar”, dacht ik nog. Maar nu, een half uur later is het ding nog niet uitgedruppeld. Het lijkt wel een niet te stelpen bloedneus.
Nu begrijp ik dat tien jaar aangekoekt vet, van drie verschillende eigenaren, er niet zomaar is uitgedruppeld. Maar vanavond komt de nieuwe huurder. Ik moet de oven straks dus maar even een hartig woordje toespreken. Als ie geen zin heeft in een vierde baasje, bind ik hem gewoon buiten aan een boom.

Bank

Bank 1 was er een uit een setje. Een onooglijke tweeling die alleen te pruimen viel als er een zogenaamde grand foulard overheen gedrapeerd werd. Het vreemde was ze verschillende ouders hadden die allebei op een onfortuinlijke dag naar Ikea waren gereden om daar voor weinig geld zo’n exemplaar aan te schaffen. Uitgevoerd in de weinig spannende kleurencombinatie donkergrijs/lichtgrijs.
De eeneiige tweeling werd na een aantal jaren ruw van elkaar gescheiden. Jarenlange verwaarlozing in een studentikoos milieu zorgde ervoor dat een exemplaar al vroegtijdig bij het grof vuil gezet werd. Het andere werd door ons, pleegouders, nog eenmaal met het schaamrood op de kaken onze nieuwe Vinex woning in gedragen. De brede scheuren in de stof lieten open en bloot de vulling zien en leken ons het stempel: “Tokkies”, mee te geven, iets dat nog enigszins werd rechtgetrokken door de met leder afgewerkte design t.v., die ik enkele jaren eerder had gewonnen door te stemmen op “het Jeugdjournaal” als programma dat volgens mij de Televisier ring zou moeten winnen . “Breng die hier maar naar binnen!”, riep een van onze buren ons nog toe.
Bank 2 was een ander verhaal. Deze royale vierzitter kwam bij mijn ouders vandaan, die het bakbeest indertijd weer over hadden genomen van familie de J., de buren aan hun linkerkant. Deze mensen hingen een geloof aan (iets uit de Reformatorische hoek) dat dogma’s hanteerde die minstens drie keer zo streng waren als die van onze familie. Dat leek zich voornamelijk te uiten in het feit dat ze op oudejaarsavond al om 10 uur naar bed gingen en dat de dochters des huizes zich alleen op straat vertoonden met de capuchon strak onder de kin vastgesnoerd. (Vat geen kou boy!) Dat de zon dan scheen leek hen niet te deren en zonder morren accepteerden ze deze evangelische burka.
Degelijkheid leek dan ook hoog in hun pakket van eisen te staan toen ze deze bank aanschaften. De groene wollen jaren 70 bekleding werd door mijn ouders naderhand vervangen door een beige jaren 80 ruit die inmiddels gedeeltelijk aan diggelen is gegooid door Tricky, onze kat, die de achterkant van de bank graag gebruikte als krabpaal.
“ Deze banken gaan niet mee naar ons nieuwe huis”, zei K. dan ook met dreigende stem en haar wil geschiedde. Afgelopen weekend maakten we gebruik van de dolle en knotsgekke kortingsdagen bij Montel en kochten daar een nieuwe bank plus fauteuil plus voetenbank. Hopelijk houden ze het net zo lang uit als hun voorgangers.

Mineur

In mijn hoofd ben ik zo stressbestendig als ik weet niet wat. Of misschien weet ik wel wat, als een mineur of zo. Dat is vast niet hoe zo’n mannetje officieel heet, maar in Stratego noemen ze de explosievendienst zo. Mensen die daar werken lijken op bepaalde momenten puur op hun verstandelijke vermogens te kunnen functioneren. Ze zijn in staat om een complete hersenhelft uit te schakelen, namelijk dat gedeelte dat steeds zo vervelend paniek loopt te zaaien: “Stel dat je het geluk nou eens een keertje niet aan je zijde hebt. Stel dat het een keer niet het groene draadje is, maar het rode. Kijk toch uit man! Ben je gek geworden? Waarom wordt je niet gewoon assistent inkoper, lekker de hele dag achter de computer zonder het gevaar te lopen dat je kop er af geblazen wordt”.
Ik denk zelf in hectische tijden ook dat ik een mineur ben. Dat ik die hersenhelft voor een tijdje de nek om kan draaien. Ik meen dan ook prima te functioneren en waar gaat het ook over? Het is maar een verhuizing, het kopen van een huis en het aanschaffen van een paar, weliswaar dure, spullen. Voortvarend maak ik afspraken met bedrijven, stuur offertes en maak lijstjes met allerlei dingen die we nog moeten doen.
Totdat mijn hoofd, na een maand huizen-koop-gerelateerde activiteiten, opeens vol watten zit en ik overal vreemde pijntjes voel. De linker hersenhelft (of is het de rechter?) lijkt op een onverwachte manier terug te slaan. s’Avonds kan ik even niets anders doen dan me samen met K. te storten in een “Sex in the city” marathon, iets dat spannend klinkt maar op niets anders neerkomt dan dat we een hele avond apathisch t.v. te zitten kijken en op het menu staat opeens macaroni and cheese! Comfortfood met andere woorden. Bij de koffie eten we nog een stuk van de taart die de firma HypotheekVisie ons na het tekenen van de offerte zo genereus aanbood en de calorieën er vervolgens afsporten, daar lijkt even niks van te komen. Ik voel me dan ook moe en futloos.
Hoe ontsnap ik aan deze negatieve spiraal?
Ik raak er een beetje van in de mineur.

Yo Mama

Na het tekenen van het koopcontract bij de makelaar, moeten we nog even boodschappen doen in het winkelcentrum van onze Vinex wijk. Daar blijkt opeens dat het maar goed is dat we gaan verhuizen want tussen ons gezegd en gezwegen: eigenlijk begrijp ik het volk hier niet.
Die kerel bijvoorbeeld, die stuurs kijkende kale kop die voor me in de rij staat van de kassa bij de C1000. Waar slaan die boodschappen nou helemaal op, die hij op de band heeft staan: een potje mosterd en een fles azijn. “Wat ga jij daar nu helemaal mee maken?”, zou ik hem willen vragen, als hij er niet zo gevaarlijk uit zag. Ik bedenk me dat ie waarschijnlijk het huis is uitgestuurd, door z’n vrouw die hem even zat was: “Weet je wat, ga jij maar even naar de winkel om uh, azijn ennuh...mosterd of zo te halen”.
Als ik later buiten de winkel sta te wachten op K. die nog even naar de D.A. is om vrouwendingetjes te kopen, zie ik vanuit mijn observatiepost een langharig type in trainingspak langskomen. Hij ziet een bekende en wijst naar het doorzichtige plastic tasje dat hij nonchalant over zijn schouder heeft hangen. “Ik heb weekend!”, roept hij. Ik vraag me af waarom hij daarbij op zijn tasje moet wijzen. Ik kan namelijk duidelijk zien dat daar geen bier in zit, of pizza, maar zakken vol met kruidnootjes. Wederom begrijp ik hem niet, de Stadshagen bewoner. Wat zijn de plannen voor het weekend? Kruidnootjes orgie? Een date met Zwarte Piet?
Daarna ben ik nog even getuige van een spontane “stop and chat” tussen de kleine vrouw en de vrouw met een kont zo enorm dat Yo Mama van geluk in haar handjes zou wrijven (“vergeleken met haar valt het bij mij nog reuze mee”). “Hée”, zegt de kleine vrouw tegen de dikke “Hoe gaat het? Ik zat al te kijken; is ze het nou wel of is ze het nou niet. Heb je een nieuwe bril of zo?”. Ik denk bij mezelf: “Als je haar aan dat gigantische zitvlak niet had herkend, heb je volgens mij zelf een bril nodig, kleine vrouw!". Erg slechte gedachte natuurlijk en ook nog eens gemeen. Misschien moet ik maar verbannen worden naar Zwolle Zuid om daar mijn leven te beteren.

We hebben 'm!

Voordat er iemand gaat zeggen: "Wat een klein rothuisje hebben jullie gekocht!". Dit is ons tweede huis dat we er meteen maar bij hebben gekocht. Staat achter in de tuin, naast het water en het is nu al duidelijk dat we hier heel wat zwoele zomeravonden zullen doorbrengen. Buitenoventje aan, glaasje wijn er bij. Wat wil je nog meer?
Voor de eerste keer in ons leven zijn K. en ik huiseigenaren. Voelt fantastisch!

Daar gaan we weer!

Het treintje is weer vertrokken voor een spannende rit in de achtbaan.
De situatie deze keer: Huis met een fatsoenlijke woonkamer, enorme slaapkamer boven, uitgebreide badkamer met alle toeters en bellen die je je kunt bedenken, tuin met leuk vijvertje en achterin een zitje aan een sloot. Na bezichtiging op zondag hadden we het huis in ons hoofd al ingericht. De koele afstandelijke houding die je eigenlijk moet hebben om een goede prijs te bedingen was als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar we wisten ook meteen dat we niet de enige belangstellende waren. Wie komt er straks met het beste bod? Daar lijkt het nu op aan te komen. The suspense is in ieder geval killing us en vannacht werden we meerdere keren wakker om meteen de situatie weer te bespreken. Wat zouden onze kansen zijn en wat zouden we het beste kunnen doen?

Na vanochtend onze makelaar te hebben ingeschakeld sta ik voor het raam en kijk naar buiten. Het is stil in huis, de t.v. staat nog steeds uit (lang leve de extra groene maand) en het geluid van de regen op de parasol, die ik vergeten ben in te klappen maakt opeens dat er een kalme rust over me heen valt.
Vijf seconden lang heb ik het gevoel dat het allemaal eigenlijk helemaal niet belangrijk is. We hebben een dak boven ons hoofd, genoeg ruimte en een leuk tuintje. Waar maken we ons druk over?
Ik adem in en adem uit.
Het treintje heeft het hoogste punt bereikt. Ik kijk uit over de daken van Zwolle Zuid. Eentje misschien van ons?
En daar gaan we weer!

Verkocht

Lachen met onze makelaar. Ik schat hem zo eind twintig, begin dertig. Type snelle jongen, die goed heeft nagedacht over zijn kleding en kapsel. Met z’n ruitjespak en kleurspoeling ziet hij er uit als een rasechte metroseksueel, maar als hij begint te praten verraadt hij zijn afkomst. Uit een van de dorpen rondom Zwolle vermoed ik, of anders een van die oer Zwolse wijken waar mensen, als het weer het een beetje toelaat, voor hun huis zitten, op een kratje bier. “Leuk jasje”, zegt hij tegen me als we voor een afspraak op zijn kantoor komen. “Heb ik thuis ook in de kast hangen”
Hij helpt ons goed die dag. Wakkert het waakvlammetje van de hoop aan als we bij hem in de auto zitten om ons droomhuis voor de tweede keer te bekijken en zegt dat we nog wel een kans maken. De mensen die ons voor waren met een bod hebben immers wat moeite met het tijdstip van de aanvaarding. Die zou pas in Januari zijn en dat is eigenlijk wat te laat voor hen.
Voor de deur van het gewilde object staan we vijf minuutjes te wachten op de makelaar van de verkopende partij. “Moet je nu opletten”, zegt hij tegen ons als de dame in kwestie arriveert in haar snelle bolide. We snappen niet helemaal wat hij bedoelt, totdat we getuige zijn van zijn toneelstukje. Hij speelt zijn rol van ongeduldige makelaar met verve en kijkt zeer opzichtig en geïrriteerd op zijn horloge. Mevrouw de makelaar komt op een holletje aanzetten en verontschuldigt zich met een: “Sorry, ben ik laat?”
Eenmaal binnen ziet hij deuken in de vloer en onafgemaakt voegwerk, wat ik, als leek, natuurlijk helemaal had gemist. Ook roept hij mevrouw de verkopende makelaar tot de orde. Zij had namelijk beloofd dat ze op het moment van ons tweede bezoek klaar zou zijn met de onderhandelingen met de eerste partij. Anders zou ze ons niet uitgenodigd hebben. Maar het blijkt dat de onderhandelingen nog volop aan de gang zijn. Jammer voor ons dus.
De dag daarna belt snelle jongen op, met slecht nieuws. “Het huis is verkocht”, zegt hij en klinkt oprecht teleurgesteld. Eigenlijk ben ik dat ook wel, maar al snel daarna voel ik me opgelucht. Niet om het feit dat we achter het net vissen, maar omdat we tenminste voor even verlost zijn van de onzekerheid en dat weer eventjes terug kunnen naar ons normale, rustige leventje. Weliswaar in een huurhuis, maar wel eentje waar we met veel plezier wonen.
Volgende keer beter.

Huis kopen

Vandaag zaten we in een achtbaan. Niet de VogelRok, of de Python, maar een emotionele.
De karretjes begonnen te rijden toen we onze serieuze interesse lieten blijken voor een vrijstaand huis in onze buurt. Vanaf het moment dat we de makelaar belden doorleefden we een heel spectrum van emoties. Twijfel (wel een makelaar inschakelen of niet?), vastberadenheid (gewoon toch maar een makelaar inschakelen), vreugde (makelaar maakt onze interesse bij de verkoper bekend), teleurstelling (makelaar geeft aan dat iemand anders al een bod heeft gedaan en dat de onderhandelingen al gaande zijn, alleen niet met ons) en hoop (misschien is er toch nog een kleine kans dat wij degenen zijn die aan het langste eind trekken).
Op dit moment lijkt het er op dat het treintje nog even door blijft rijden tot maandag. Dan horen we definitief of het allemaal door gaat of niet.
K. is, na een kleine dip, weer helemaal in de gloria. Misschien gaat het dan toch lukken! Maar ik dicht ons niet meer dan 10% kans toe en probeer K’s terug gekeerde hoop niet al te veel laten opbloeien. Waarmee ik me misschien weer in de positie manoeuvreer van de party pooper, maar dat moet dan maar.
De truc met huizen kopen lijkt vooralsnog om je niet te veel te gaan hechten aan een huis dat je nog niet hebt.
Wordt zeker vervolgd.