Burgerwijk

Ik kan het, na drie maanden in ons nieuwe huis, nog steeds niet laten om onze nieuwe buurt te vergelijken met onze oude. Wat maakt Zwolle Zuid, Zwolle Zuid? Wat is het karakter van deze wijk en in hoeverre verschilt die van Vinexwijk Stadshagen?
“Ik vind de mensen hier wel lelijker”, zei ik afgelopen week tegen K. Een begin van een analyse die niet helemaal in goede aarde viel bij mijn vrouw. Dat was volgens haar gemeen en niet aardig, zeker niet ten opzichte van die vrouw met dat a-symetrische gezicht en dat forse achterwerk, die net langsfietste. Zij was inderdaad een beetje de aanleiding van deze opmerking die ik recht probeerde te breien door te beweren dat dat dan ook wat over mij zei, want ik was nota bene zelf naar deze buurt verhuisd.
Naast het feit dat de mensen hier misschien niet meteen in aanmerking komen voor een finaleplaats in Holland Top Models, behoren ze volgens mij ook tot een andere klasse. Was Holtenbroek een vrolijke mix van studenten, white trash en allochtonen, Stadshagen een heenkomen voor jonge yups met kinderen, Zwolle Zuid lijkt toch vooral bevolkt te worden door de gezellige, ouderwetse Hollandse burgerij. Waar anders komt de ijscoboer nog twee keer in de week voorbij? Toen het gezellige deuntje van de ijscowagen afgelopen zondag mijn trommelvliezen bereikte, wist ik niet hoe snel ik uit de tuin, via mijn portemonnee naar buiten moest rennen, om een kwalitatief inferieur ijsje te bestellen. Dat mocht de pret niet drukken, want het was de nostalgie die telde.
Ook vandaag leek ik wakker te zijn geworden in de jaren zeventig, toen de deurbel ging. Als hier de bel gaat kan je er trouwens vergif op innemen dat er kinderen voor de deur staan. Zo ook deze keer. “Een heitje voor een karweitje meneer?”. De twee frisse Hollandsche knapen die op mijn deurmat stonden maakten geeneens een grapje. Ik wist niet wat ik hoorde. Deze uitdrukking hoorde toch thuis in de jaren 50, toen we met z’n allen de schouders er onder zetten om dit land weer op te bouwen? Maar nee, dit was toch echt 2008.
Ik wist zo 1,2,3 geen klusje te verzinnen (al vroeg ik me later af of twee jongetjes van 8 me van dienst hadden kunnen zijn met het ophangen van de verlichting), maar de opmerking alleen al was wel een heitje waard geweest, of zelfs een daalder.
Dus misschien moet ik me ook maar wentelen in deze gezellige jaren zeventig mentaliteit. Maar eens beginnen met iets wat ik laatst in de film Ober zag. Gezellig ontbijten aan tafel en dan niet van te voren je boterham klaarmaken in de keuken, nee, al het beleg op een dienblaadje op de tafel. Zodat je goed kan zien wat je kunt kiezen. Net zoals vroeger thuis.
En dan een boterham met veel boter en gestampte muisjes.

Help, mijn man is (geen) klusser!

Deel 437 in de serie klusleed.
Vriend G. houdt ook niet van klussen, vertelde hij, toen hij hier laatst op bezoek was. Hij kan het wel, maar hij vindt er gewoon niets aan. Sommige dingen, zoals het aanleggen van een vijver in zijn tuin, vind hij nog wel leuk. Die klusjes doet hij dan ook zelf, maar de verbouwing van de badkamer en al het rotwerk dat dat met zich mee brengt besteedt hij uit aan een “mannetje”. “Er zijn genoeg mensen die op deze manier een centje bijverdienen en okay, dan kost het je natuurlijk wel wat, maar dat scheelt je een hoop frustratie”, beweerde hij. Natuurlijk had hij helemaal gelijk. Waarom ik dan nog steeds zelf in de weer ga met kastjes is me een raadsel.
Ik ken wel een paar mannetjes, maar die vraag ik hoogstens voor dingen die ik echt niet zelf kan, zoals loodgieterswerk, of ergens een muurtje in zetten. Maar om nou iemand te vragen om kastjes of lampjes op te hangen, daar schaam ik me eigenlijk een beetje voor. Mijn geweten, mijn sterk ontwikkelde über-ich, dat zijn Calvinistisch werk ethos vooral bij mijn ouders heeft afgekeken, vindt dat ik dat zelf moet doen.
Dus ging ik gisteren maar aan de slag met mijn Besta kastjes. Samen met K. tilde ik de kastjes tegen de muur op de gewenste hoogte en markeerde de plekken waar geboord moest worden. Dat lukte wonderwel en zonder ruzie. Het tweede kastje, dat ernaast moest komen, leek een formaliteit, totdat bij het bekijken van het eindresultaat de verschrikkelijke waarheid aan het licht kwam: ze hingen niet gelijk! Het kastje hing weliswaar strak aan de muur, maar de linkerkant, die moest aansluiten aan de rechterkant van het andere kastje, hing er een beetje of z’n elfendertigst bij. Gefrustreerd schroefde ik het kastje weer van de muur en verzon een paar lapmiddelen die niet bleken te werken. Het enige wat me nog restte was de kastjes met een paar moeren en bouten aan elkaar te bevestigen, maar helaas had ik er zo lang over gedaan dat de bouwmarkten al dicht waren. Dus moest het maar wachten tot na het weekend. Gedesillusioneerd taaide ik af. Mijn klusactiviteiten leken vaak uit te draaien op een self fullfilling profecy. Dat je denkt dat het niet gaat lukken en dat het dan ook niet lukt.
Maar een man die zichzelf overwint is sterker dan die kerel die een stad inneemt (om de Bijbel maar eens te citeren), dus ging ik de dag erna verbeten verder met het project: “zwevend dressoir”, dat ik tot mijn eigen verbazing binnen een uur aan de muur had zitten.
Ben ik dan misschien toch een klusser?

Buurman

Voordat ik het wist stond ik gisteren in het huis van de buurman. Daarmee was ik in een keer gepromoveerd van de kletsen-over-de-schutting fase tot een verstandhouding die al zo goed is dat je bij elkaar over de vloer komt. Trots liet P. me zijn open haard zien, die eigenlijk een gaskachel was en daarna mocht ik nog even in de keuken, want die was verbouwd en daardoor een stuk anders dan die van ons. Zijn vrouw die daar stond de bellen keek verschrikt op, zich nog niet bewust van het feit dat onze buren relatie blijkbaar het tweede honk al had bereikt.
Nu zijn wij (lees K.) nou niet echt het soort mensen dat de deur van de buren plat loopt, maar gedurende onze buur-chat kwam ik er achter dat praten met de buurman toch een hoop informatie oplevert. Zo kwam ik bijvoorbeeld te weten dat:

1. De huizen in onze buurt gebouwd zijn met een geel soort baksteen die niet meer gefabriceerd wordt, wegens het feit dat ze eigenlijk te veel water en daarmee ook vuil opslurpen. Sommige huizen in de buurt zien er dan ook uit als ongewassen kindergezichtjes waar nodig een washandje over heen gehaald moet worden. Dat wordt dus schrobben in de toekomst.
2. De sloot achter ons huis eenmaal per jaar schoongedregd wordt door de gemeente. Vroeger gebeurde dat niet, wat zorgde voor een fris-groen laagje eendekroos. Het water was toen niet bruin en troebel zoals nu, maar helemaal helder. Volgens de buurman kon je de snoeken langs zien zwemmen. Het enige nadeel was dat de sloot door kinderen kon worden aangezien voor een erg kort gemaaid grasveldje. Met alle gevolgen van dien.
3. Buurjongens aan de overkant de wal van de sloot vroeger creatief benutten door er wietplanten te kweken. Iets waar de rest van de buurt zich niet erg in kon vinden, blijkbaar bezorgd dat hun kinderen, na het rennen door het onkruid, iets te relaxed thuis zouden komen.
4. De huizen aan de overkant voor vijfentwintigduizend euro meer van de hand gaan, dan wat wij voor ons stulpje betaald hebben. (joepie!). Dat wij een betere deal hadden kwam volgens P. vooral doordat W. en G. (de vroegere bewoners) enige haast hadden, omdat ze al op korte termijn in hun nieuwe huis konden.

“Kom nog een keertje langs”, zei P. toen ik het hek van de tuin weer achter me dicht deed. “Binnenkort houden we een keer open huis en dan moeten jullie maar eens bij ons komen kijken”, reageerde ik als goede buur. Vriendelijk zijn, maar toch nog wat afstand bewaren, dacht ik. Per slot van rekening van rekening zitten we nog maar net in fase 2.

Weer terug

Hoi! Ik ben weer terug op aarde. Ik heb jullie gemist. Iedereen die hier wel eens een reactie achterliet en alle mensen wiens weblog ik wel eens bezocht. Ik had de afgelopen maand helaas geen tijd voor jullie. Af en toe gebeurt er iets in je leven wat opeens de hoogste prioriteit krijgt. Zoals een verhuizing. Volgens de kenners, de wetenschappers, psychologen een van de meest ingrijpende gebeurtenissen die zich in een mensenleven kunnen voordoen. Net als trouwerijen of de geboorte van een kind. Ik moet eerlijk toegeven dat ze gelijk hebben. Niet dat ik me ontworteld voel, of ontheemd. Nee, eigenlijk voel ik me hier meteen al thuis. De stress zat hem meer in het regelen en afspraken maken. Het tijdschema dat we ons de afgelopen maand hadden opgelegd was dermate strak dat het af en toe behoorlijk begon te knellen. Toen bijvoorbeeld de firma Betonlook de laatste laklaag niet over mijn vloer wilde rollen, omdat ik de laatste faktuur nog niet betaald had (die ze overigens in mijn nieuwe huis hadden gelegd, waar ik niet in mocht omdat ze de vloer net gegoten hadden, fuckers!), kwam de verhuizing nog bijna in gevaar. Moest ik opeens op zondag verhuizen in plaats van zaterdag en zondagswerk is geen “stark wark”, werd me verteld. Met behulp van vriend G, Lebrat en Gitaarman (+ kids) werd het allemaal toch nog succesvol afgerond.
Bedankt iedereen die ons op een of andere manier heeft geholpen om de afgelopen maand te overleven. Nu maar weer eens proberen om in het ritme van alledag te komen en maar eens te kijken wat er verder in de wereld is gebeurd.
(Hee, wat krijgen we nu, de helft van mijn afdeling op het werk heeft opeens ontslag genomen!)

Pulpfood

Genuttigd pulpfood tijdens de klusdagen.

- Loempia speciaal en bami van Kota Radja.
- Yoek Lap (stukjes varkensvlees in ketjapsaus) van China Palace (Aanrader)
- Kipburger in bruin broodje van de Mac. (McDonalds poging iets gezonds te bieden)
- Broccoli schotel met kip en kaas van Albert Heijn (best te eten)
- Spruitjes stampot met gehaktbal van de Jumbo. (iets zurig)
- Diepvries pizza’s
- Nog een keer diepvries pizza’s
- En nog een keer
- Loempia van de afhaalchinees in het aftandse winkelcentrumpje bij ons in de buurt (deze biedt minstens 10 verschillende loempia’s!)
- Moussaka van Albert Heijn (lekker, vet en weinig groenten)
- Lasagna van de C1000. (Nog steeds niet echt vies, maar je voelt je aderen dichtslibben)
- Twee verschillende soorten wraps van Appie Heijn (de wrap met kip was okay, maar die met gehakt was een beetje smerig)

Ik begin nu dus een beetje te verlangen naar verse groenten, maar morgen begint de pret weer met het behangen van de slaapkamer.
Nog even door de zure appel, uh hamburger heen bijten dus.

By the way, ik plaats dan wel bijna geen stukjes tijdens deze drukke klusdagen, maar plaats hier wel elke dag 1 (of zelfs meerdere foto’s).

Met zere spieren zit ik hier achter de computer nog snel even een stukje te schrijven, klaar om me voor de vierde dag in onze klushel te begeven. Heb ik al verteld dat ik geen klusser ben? I'm a blogger not a klusser!.
Tijd om stukjes te schrijven heb ik op dit moment eigenlijk niet. Wel ben ik op mijn Flickr account begonnen met de serie: "One pic a day", waarvoor ik elke dag een foto plaats. Mijn kluswerkzaamheden zijn dus vrij nauwkeurig in beeld te volgen. Voor iedereen die zich eens fijn wil verlustigen aan menselijk klusleed.
Okay, aan de slag!

2008

Net op het moment dat Zwolle z’n eindejaarsbonus in de lucht wilde schieten, viel er een dikke grijze deken over de stad. Niet alleen liep daarmee onze eindejaarstraditie in de mist (hard rennen naar de Twistvlietbrug om daar onder het genot van een plastic campingbeker met champagne het vuurwerk aan beide kanten van de stad te kunnen zien), ook voor vuurwerkafstekend Zwolle was de lol er al snel van af. Het zicht was door het laaghangende wolkendek niet meer dan een meter of vijf. Vuurpijlen de lucht inschieten en vervolgens niet kunnen zien ging zelfs de meest fanatieke liefhebbers iets te ver. Na een kwartiertje knallen hielden de meeste mensen het voor gezien en verstomde het geluid in de wijk.
K. en ik warmden onze handen nog even aan het vuurtje dat we achter in de tuin hadden aangestoken en namen een slok Cava. Dit was het dan, onze laatste Oud & Nieuw in dit huis dat zich door de mix van kruitdamp en mist heel symbolisch aan onze ogen onttrok.
Op de tast zochten we ons een weg naar de achterdeur.
Daar zetten we de t.v. aan en genoten van het grootse georganiseerde vuurwerk in Londen.

Gelukkig Nieuwjaar!

Vroeger en Nu

(klik voor groter formaat)

Wat is er aan de hand met “Vandiedingen”? Vroeger werden daar nog wel eens stukjes geplaatst, maar de laatste tijd hoor je er verdacht vaak het geluid van krekels, of zelfs dat niet eens. De URL ligt er bij als een verlaten steppe. Af en toe waaien er wat van die dorre bosjes over de stoffige landwegen en hoor ik daar een mondharmonica in de verte?
Okay, genoeg sfeer getekend. Dat ik daar nog de tijd voor neem. Snel, ter zake, want er moeten dozen worden ingepakt, formulieren ingevuld, telefoontjes gepleegd en de halve huisraad moet nog via Marktplaats worden verkocht.
Dat het nog een kleine maand duurt voordat er daadwerkelijk verhuisd wordt, dat doet er niet toe. Beter voor op schema dan achter de feiten aanhollen.
Daarom is een stukje plaatsen op mijn weblog een beetje onder op het lijstje komen te staan. Maar goed, iedereen gebruikt toch RSS readers?
Hierboven even een kleine impressie hoe we ons huis hebben toegetakeld. (Zelfs de tuin wordt leeg geplunderd).