Elite beat agents are GO!

Af en toe probeer ik me te herinneren hoe het leven van mijn ouders er uit zag, toen ze dezelfde leeftijd als mij hadden. Anders, dat is een feit en nogal een understatement. Op zijn eenenveertigste was mijn vader gepromoveerd tot directeur van een basisschool en mijn moeder was net bevallen van haar zevende kind. Als ik mezelf in mijn gedachten eventjes in deze positie plaats (drukke kinderen tijdens het werk en nog meer drukke kinderen als je s’avonds thuis kom) voel ik een urgente behoefte om even in een zakje te gaan ademen. Hoe deden ze dat en nog belangrijker, hoe kregen ze dat voor elkaar zonder een jaarlijkse burnout?
Ook interessant is de vraag waarom deze genen, die de behoefte in de grijze massa van mijn ouders hebben aangewakkerd om tot zeven maal toe nageslacht op deze aardbol te zetten, bij mij tot nu toe geschitterd hebben door totale afwezigheid? Slaat dat een generatie over? Aan mijn broer en zussen te zien niet.
26 Mei 1979, de dag van vandaag, maar dan negenentwintig jaar geleden toen mijn vader 41 was kwam hij waarschijnlijk om half 6 thuis na een drukke werkdag, gaf mijn moeder een kus en schoof aan tafel voor aardappels, bietjes en een speklapje. Tijdens het eten discussieerde hij met mij en mijn oudere zus over de vraag waarom we eigenlijk niet naar de bioscoop mochten, luisterde nog even naar het gekibbel van de twee jongere kinderen bij de afwas en ging daarna naar zijn slaapkamer, om even voor een uurtje zijn ogen dicht te doen, want om 8 uur wilde hij nog even naar school, om wat voor te bereiden voor de volgende dag. Half twaalf was ie dan weer thuis. Precies op tijd om tussen de lakens te schuiven.
26 Mei 2008. Ik ben ook 41 en ben de hele dag vrij geweest dankzij mijn 36 urige werkweek. Natuurlijk heb ik vandaag niet stil gezeten. Heb lekker door het huis gekeuteld. Beetje schoongemaakt, muziekje geluisterd en op het eind van de dag een half uurtje door het bos gerend. Nu schrijf ik nog even een stukje en wat ik daarna ga doen weet ik nog niet precies. Een klein welness moment in het bubbelbad of toch nog even een potje Elite Beat Agents? (Een belachelijk Nintendo Ds spel van K. met de verslavende werking van een crackpijp)
Verzaak ik mijn plicht? Loop ik de kantjes er van af? Had ik mijn genen door moeten geven aan een volgende generatie. Had mijn voetafdruk die ik achterlaat in dit leven dieper moeten zijn?
Volgende week maar eens kijken op de open dag van een deeltijdopleiding. Voor een nieuwe dosis zingeving aan mijn leven. (Of zoiets)

Compensatiegedrag

Natuurlijk weet ik dat ieder mens verschillend is en dat ik geen hele wijken of bevolkingsgroepen met een etiket mag beplakken. Dat mensen uit Zwolle Zuid nogal lelijk zijn, zoals ik laatst beweerde,dat was misschien een wat overhaaste conclusie, gebaseerd op een paar langsrijdende fietsers die toevallig een bad-hair day hadden.
Toch kan ik het niet laten om met dit soort theorieën orde aan te brengen in een situatie die op het eerste gezicht niet goed te begrijpen is. Zo waren we afgelopen weekend in België. De Ardennen om precies te zijn, in het franstalige gedeelte van een land dat zich, naast bijzonder goedgemanierde mensen vooral onderscheidt door gebrekkig onderhouden asfaltwegen en een bijzondere opvatting over bewegwijzering, die voornamelijk inhoudt dat men vindt dat men daar vooral maar niet te veel geld aan uit moet geven.
Het gevolg was dat we voor de zoveelste keer verdwaalden in de hel van Luik. K. probeerde het tij nog te keren, door de uitgeprinte Routenet aanwijzingen in staccato en met een volkomen onbegrijpelijk Amerikaans accent op te lezen, maar zelfs dat mocht niet baten. Anderhalf uur lang en met een volle blaas (K.) dwaalden we rond in de banlieus van de stad, die net een paar weken geleden met stip op nummer 2 was binnen gekomen in de lijst van lelijkste steden van de wereld. Een zoektocht die me in contact bracht met een zestal vriendelijk Walen, die me langs vele omwegen, de weg wezen naar de boerderij, waar vader, moeder, broers, zussen, neven, nichten en tantes (allemaal in bezit van een TomTom en dus op tijd aanwezig) al stonden te popelen om te beginnen met het familieweekend.
Toch begreep ik nog steeds niet dat die Belgen geen betere borden plaatsen. In een beschaafd land moet je toch ook zonder GPS apparatuur je weg kunnen vinden? Waarschijnlijk hebben de Belgen hun land ingericht volgens het Ikea principe, dat je als klant eerst door het hele pand leidt voordat je op de plek bent waar je eigenlijk moet zijn, om dat ene rotlampje te kopen. Die omweg die je moet maken omdat er niets goed aangegeven staat, is dus eigenlijk een soort reclame van de Belgen voor hun eigen land, zodat je nog wat ideetjes op kan doen en het volgende jaar weer terug komt. Maar afgezien van die mooie bergen waar we toch naar toe moesten, zag ik voornamelijk een hoop lelijkheid. Oude vervallen gebouwen, industriële triestigheid, die je nou niet meteen in vuur en vlam zet voor dit gebied, maar wat meteen weer die opvallende vriendelijkheid van de Walen verklaart. Puur compensatiegedrag.

Genen

Stef Bos zong er al eens een tenenkrommend liedje over. “Pappa, ik lijk steeds meer op jou”. Een combinatie van woorden en muzieknoten waar ik op een bepaalde manier altijd ontzettende jeuk van krijg. De serieuze toon, de manier waarop hij articuleert heeft bij mij hetzelfde effect als nagels op een schoolbord terwijl hij toch een zeer herkenbaar fenomeen beschrijft. Namelijk het feit dat je, ondanks dat je zo’n ander leven leidt, je toch zo kan lijken op je vader. Als ik in de spiegel kijk zie ik inderdaad dezelfde trekken en op momenten als gisteren bij de begrafenis van Oma L., als je familie ziet die je in tijden niet gezien hebt, krijg ik het altijd wel een keer voor je kiezen. Tante I. kwam even naar me toe om te zeggen dat ze het zo leuk vond dat ik zo op mijn vader leek, maar tegelijkertijd ook weer dingen van mijn moeder in me terug zag.
Vroeger baalde ik altijd een beetje van dit soort momenten. Want ik wilde niet hetzelfde zijn. Ik wilde geen kopie wezen van mijn vader. Nee ik was juist ánders. Maar tegenwoordig zie ik het ook. Niet alleen qua uiterlijk, want dat is logisch. Dezelfde genen zorgen voor dezelfde dikke bos haar. Maar ik zie nu ook karaktertrekken terug bij mezelf. Dat overtuigd zijn van mijn eigen gelijk, onafhankelijk willen zijn, geen mensen klakkeloos willen volgen en die onbedwingbare noodzaak om mijn eigen keuzes te kunnen maken. Daarbij sluit ik me, net als hem, ook een beetje op in de cocon van mijn eigen tweepersoons gezin en loop ik de deur van de familie niet plat, ook al kan ik prima met ze opschieten.
Gisteren werd het dus allemaal weer duidelijk. Terwijl ik met hem terug liep, van de begraafplaats naar de kerk, zag ik naast me niet alleen mijn vader, maar zag ik ook mezelf.

Oma L.

Ik moet toch even een stukje schrijven over mijn oma. Oma L. heb ik eigenlijk nooit beschouwd als een echte oma. Dat klinkt misschien triest, maar om een of andere reden leek niemand van de betrokken partijen (ik, mijn vader, oma L.) daar echt onder te lijden. Iedereen vond het eigenlijk wel goed zo.
Vlak na de oorlog overleed de moeder van mijn vader op vrij jonge leeftijd. Een gebeurtenis die diepe indruk maakte op mijn vader en waarschijnlijk ook op zijn 8 broers en zussen. Haar plaats werd al gauw overgenomen door oma L., die de kinderen al kenden, omdat ze al geruime tijd hielp in het drukke huishouden van de familie. Een moedige stap van Oma L, want het moet niet makkelijk te zijn om opeens de verantwoordelijkheid te hebben over zo’n groot gezin. Hoe geef je al die kinderen genoeg aandacht en hoe zorg je ervoor dat ze je accepteren als de nieuwe moeder van het gezin? Die stap was voor mijn vader waarschijnlijk erg groot en de pijn van het verlies van zijn eigen moeder stond hem daarvoor nogal in de weg. Iets dat voor mij niet zo moeilijk te begrijpen is. Ik kan me namelijk ook niet voorstellen dat iemand anders de positie van mijn moeder zou opvullen en dat ik daar dan dezelfde gevoelens voor zou hebben. Het feit dat mijn vader geen echte moederband had met Oma L. werd zo dus ook overgedragen op het volgende geslacht. De reden waarom ik haar ook niet zag als een echte oma.
Ik weet niet precies of ik de situatie goed inschat, maar het feit dat Oma L. zichzelf nooit heeft opgedrongen als echte moeder en dat mijn vader ook niet hoefde te doen alsof zij haar plaats had ingenomen lijkt eigenlijk te getuigen van een grote flexibiliteit en begrip van Oma L. Vreemd dat ik dat nu pas begrijp, nu ze er niet meer is. Gisteren is ze namelijk overleden.
Na het horen van dat nieuws voelde ik me even schuldig, vooral omdat ik het idee had dat ik verdriet zou moeten voelen en dat was er niet. Niet zo vreemd natuurlijk, want de keren dat ik Oma L. in mijn leven heb gezien zijn misschien op twee handen te tellen. Ik had geen oma/kleinkind relatie met haar en zij niet met mij. Iets dat ze zeer zeker wél had met haar “biologische” kleinkinderen (want nadat ze was getrouwd met mijn opa, kregen ze nog twee kinderen) en misschien met familieleden die dicht bij haar in de buurt woonden.
Eigenlijk was de situatie goed zoals ie was en misschien voel ik dan geen verdriet nu ze er niet meer is, ik zie haar wel als een sterke vrouw die veel betekend heeft voor het gezin waar mijn vader deel van uitmaakte.
Respect dus Oma L! Rust zacht.

Tot ziens!

Iemand kan nóg zo leuk zijn en makkelijk in de omgang, na twee weken treedt de aloude vergelijking tussen vis en visite in werking. Ze blijven allebei maar een beperkte tijd goed en mijn schoonmoeder kan zich op de borst kloppen dat ik bij haar pas na een kleine 2 weken terugverlangde naar mijn vrijheid.
Vanochtend brachten we haar weer naar Schiphol. We waren ruim op tijd, dus er was voldoende gelegenheid om afscheid te nemen. Altijd even een gevoelig moment. Om ons heen zag ik anderen in dezelfde situatie. Iedereen leek zijn eigen manier te hebben. De een nam afscheid met een vrolijke klap op de schouder van vriend of broer en een ander huilde dikke tranen op de schouder van zijn vriendin.
K. leek na voorafgaande keren, waarbij de waterlanders nog wel eens wilden vloeien, haar manier gevonden te hebben. Een methode die wat weg had van het verwijderen van een pleister. Die kan je er ook maar het beste in 1 keer vanaf trekken. Dus dit keer geen getreuzel bij douane of wachten tot het laatste moment. Vanuit het niets pakte ze haar moeder beet en zoende haar op haar wang. Een handeling die ze nog twee keer herhaalde voordat ik de eer kreeg om de traditioneel Amerikaanse “hug en klop” (omhelzing terwijl je met de rechterhand op de rug klopt) uit te voeren. Daarna was ze in krap drie minuten uit het gezicht. Weg, foetsie, terwijl ik me mentaal had voorbereid op een slepende affaire van een half uur.
Het lange afscheid met een nog langere emotionele dip daarna was K. blijkbaar niet bevallen en als je ergens niet tevreden over bent moet je het veranderen.
“Ik had nog wel even een raar gevoel in mijn keel”, zei K. flink.
Ondanks het feit dat ze haar wangen tegenwoordig droog hield, deed afscheid nemen nog steeds een beetje pijn.