dinsdag, maart 11, 2008

"Cats are your kids"

“Cats are your kids”, was het mantra van een van de bewoners van de psychiatrische kliniek waar K. back in the States werkte. Dag in, dag uit herhaalde ze haar statement. Natuurlijk spreken gekken de waarheid, maar toch merk ik dat ik me verzet tegen het idee. Wij (K & ik) zijn geen stel dat hun, overigens volkomen vrijwillig verkozen, kinderloosheid opvult met huisdieren.
Daarbij is een dier geen mens. Ik kan bijvoorbeeld wel denken dat Tricky op haar naam reageert als ik haar roep, maar het enige wat ze volgens mij hoort zijn de klinkers, de “i” en de “y”. Als ik roep: “Hee Pikkie!” draait ze haar hoofd ook in mijn richting. Daar kan ze niets aan doen, want haar hersens zijn even groot als een mandarijntje, dus moet ze zuinig zijn met de grijze cellen. Daarom ziet ze zwart/wit en hoort ze alleen maar klinkers. De rest is maar franje.
Ondanks haar gebrek aan hersens hou ik toch van mijn kat. Misschien niet zoveel als van K., mijn familie of vrienden, maar toch genoeg om even een wee gevoel in mijn maag te krijgen als ik haar af moet zetten bij de dierenarts. Op de weg terug van deze vriendelijke man, waar ons katje gisteren onder narcose moest voor een kleine ingreep dacht ik onwillekeurig even terug aan die keer dat ik vijf was en dat ik zelf met mijn rugzakje op de pont naar het ziekenhuis van Sluiskil stond. Daar zouden mijn amandelen er uit gehaald worden. Mijn moeder zette me af bij de ingang en ik voelde me alleen en verlaten.
Nu weet ik weinig over het gevoelsleven van een kat, maar met die paar hersencellen in dat kleine koppie kan dat niet echt gecompliceerd zijn. Toch projecteerde ik, toen ik Tricky weer afhaalde, voor het gemak het gevoel van dat kleine jongetje op onze poes en moest ik even wat wegslikken toen ik haar grote ogen zag. Ze keken me bang en verward aan. Compleet de weg kwijt zakte ze thuis door haar pootjes en liep met haar buik over de grond rondjes om de bank.
Zielig! Het duurde tot de volgende ochtend dat ze weer een beetje de oude was en weer zachtjes begon te spinnen.
(Okay, nu de traantjes zijn weg gepinkt, moet ik toegeven dat we, toen het wat beter ging ook af en toe erg moesten lachen, als ze bij het bochten nemen als een dronken matroos op haar kont viel.)

Labels:

9 Comments:

  • Ik ben ook zo'n echte bezorgde kattenmoeder. Als één van mijn katten iets heeft, ben ik zelf ook van slag.

    By Anonymous BB, at 11 maart, 2008  

  • Wat een in- en intriest beeld dat je schetst: een moeder die haar kind moederziel alleen afzet bij het ziekenhuis om zich te melden voor een ingreep. Moest je na de operatie ook zelf naar huis toe kruipen, half verdoofd? Of hebben ze maar meteen geen anesthesie toegepast om te voorkomen dat je te slaperig zou zijn en zou moeten overnachten?

    Arme, kleine Ary.

    By Anonymous René, at 12 maart, 2008  

  • Haha...ja, ik heb dat dronken gedrag vele malen moeten aanschouwen bij mijn krakkemikkig kattenbestand. Na de weeë toestand in mijzelf vóór menige ingreep, vond ik het eerlijk gezegd wel prettig om me te ontladen bij het zien van dat gewankel.

    (Maar daarna natuurlijk zeer schuldbewust uren aaien en lieve klinkertjes fluisteren in een wollig poezenoor...)

    By Anonymous Cat, at 12 maart, 2008  

  • @René: Haha en nu heb ik nog geeneens alles verteld. De gemene nonnen die me niets te eten gaven, de thuiskomst, toen mijn oudere zus wel een ijsje kreeg en ik niet.
    Ik schijn ook heel zielig geweest te zijn toen, in tegenstelling tot mijn jongere zusje die een paar jaar later huppelend het ziekenhuis in ging voor dezelfde ingreep en bij thuiskomst meteen naar het speeltuintje achter ons huis wilde.

    By Blogger ary, at 12 maart, 2008  

  • Zou Rouvoet het dan ook goed vinden wanneer je 2,1 kat hebt?

    By Anonymous Virginie, at 12 maart, 2008  

  • Denk dat het vooral is omdat dieren zo hulpeloos zijn en het ons zelf niet kunnen vertellen wat ze voelen of niet voelen hé? Net zoals met kleine kinderen. Wel een mooi mechanisme van de natuur, waardoor je onbewust extra beschermend gaat optreden :-)

    By OpenID Anne, at 12 maart, 2008  

  • Wij zijn aan alle kanten goed ingedekt Rouvoetsgewijs dan. We hebben drie kinderen en drie katten. Alhoewel een siamees geldt al voor twee, op zijn minst.

    Evelyn

    By Anonymous Anoniem, at 12 maart, 2008  

  • ach, die kat moet zich niet zo aanstellen. en jij ook niet. sjonge.

    By Anonymous stoerman, at 14 maart, 2008  

  • Stoermannen: mannen die breeduit voorwaarts gaan met strakke blik, maar intussen eigenlijk best wel een paar lieve klinkertjes in het rechter- danwel linkeroor willen horen. Maarja, dat kan niet. Want dan wordt stoerman watman. En daar hoort weer een andere omschrijving bij. En dan wordt het allemaal heel ongemakkelijk. Dus schrijdt stoerman moedig voorwaarts en lijdt in stilte.

    Stoer, man!

    By Anonymous Catwatje, at 15 maart, 2008  

Een reactie posten

<< Home


 

 Subscribe in a reader