donderdag, maart 08, 2007

Little Miss Sunshine

Waarom mag ik niet huilen? Waarom kan ik mijn tranen niet de vrije loop laten gaan? Twee reflexen voeren een heftige strijd met elkaar als ik de laatste minuten van de film kijk. De hoofdpersoon, een klein meisje dat tot aan het moment suprème in een geel volkswagenbusje op weg was naar de finale van Little Miss Sunshine, doet haar dansje dat ze speciaal voor deze beautycontest van haar opa had geleerd. Een moment, zo ontroerend, dat het een effect op me heeft van een driedubbele Spoorloos aflevering.
Dus bestrijd ik het eerste reflex; de neiging om de sluizen maar open te zetten met een ander automatisme; een reeks slik manoeuvres die het brok in de keel uiteindelijk succesvol weten te elimineren. Waarom dat nodig is weet ik niet. Stiekem weet ik, buiten het zicht van K., de tranen die zich toch nog een weg naar buiten wisten te banen met een punt van mijn mouw weg te deppen.
Voor mensen die een avondje willen lachen en tegelijkertijd de traanbuizen even willen doorspoelen: gaat dat zien, die film.

Labels:

4 Comments:

  • Die moet ik zien...

    By Anonymous pascal, at 08 maart, 2007  

  • Haha, wat een herkenbare reflex. Ik zit bij dat soort films het liefst aan de rechterkant van mijn lief. Hij ziet niks aan die kant, dus da's veilig snikken (moet dan wel onhoorbaar, dat oefen ik...en intussen voel ik me een enorme dóós.).

    By Anonymous Bee, at 09 maart, 2007  

  • Huilen is lekker. Ik ga kijken.

    By Anonymous René, at 09 maart, 2007  

  • Het schijnt inderdaad een erg gave film te zijn, maar ik ga hem dan denk maar huren...dan kan ik lekker ongegeneerd meehuilen!

    By Anonymous She, at 10 maart, 2007  

Een reactie posten

<< Home


 

 Subscribe in a reader