dinsdag, februari 20, 2007

Vergank'lijk leven kleve

“Hebben we plannen voor vrijdag over een week?”, mailde ik K., want ik wilde er weer eens op uit op mijn roostervrije dag. “Nou, we vieren dan twee belangrijke feestdagen: Banana cream pie day en World prayer day”, mailde ze gevat terug. Ze had waarschijnlijk de Hallmark kalender er op nageslagen, want het klopte nog ook. Op die dag, Wereld gebedsdag, zou ik dus eigenlijk al die gebeden moeten inhalen die ik de afgelopen jaren niet gepreveld heb. “Bidden jullie wel eens voor het eten?”, vroeg een collega me vandaag, toen het onderwerp aan bod kwam? “Tja, eigenlijk alleen met zon en feestdagen”, biechtte ik op. Ergens gingen er wat alarmbellen rinkelen. Moest ik me schuldig gaan voelen? De restanten “gereformeerd vrijgemaakt” ergens achter in de kast van mijn onderbewuste vonden van wel. Maar de nieuwe Ary maakte daarmee korte metten. Ik moest denken aan het gebed dat mijn moeder vroeger gebruikte om de maaltijd mee af te sluiten:

“O Heer wij danken U van harte
voor nooddruft en voor overvloed
Waar menig mens eet 't brood der smarte
hebt Gij ons mild en wel gevoed
Doch geef dat onze ziele niet aan dit vergank'lijk leven kleve
maar alles doen wat Gij gebiedt
en eind'lijk eeuwig bij U leve.
Amen”

Een mooi gedicht, maar een compleet raadsel voor mij als kind. “Brood der smarte”, klonk als “brood met Smarties”, “vergank’lijk leven kleve” werd één woord (verganklukleefekleefe), en wat “nooddruft” betekende kon ik alleen maar naar raden, het klonk in ieder geval vies.
Het gebed dat je even moest laten stilstaan bij het feit dat het beschikken over voldoende voedsel geen vanzelfsprekende zaak was, werd in mijn oren een vreemde magische spreuk. Een soort hokuspokuspilatuspas wat na elke maaltijd opgezegd diende te worden, want anders… Wat er anders zou gebeuren wist ik eigenlijk niet, maar al die goedbedoelde dankzeggingen, voor en na elke maaltijd, komen me nu wat dwangmatig over. Alsof er iets onder controle gehouden moet worden, alsof een naderend onheil moet worden gekeerd.
Als bijzonder vrijzinnige Christenen, bedenken K. en ik op die betreffende zon en feestdagen waar we dankbaar voor kunnen zijn, spreken het uit en danken de Almachtige, in welke vorm Hij ook mag bestaan voor het goede in ons leven. Niet dwangmatig en zeer oprecht.

Labels:

10 Comments:

  • Bidden is toch gewoon praten met jezelf ? Dan kun je ook gewoon smakelijk eten zeggen en trouwens, scheelt ook weer vleesch op je bord met twee broers in huis, althans bij mij dan...

    By Blogger Takietaak, at 20 februari, 2007  

  • Jaja. Maar wat doen jullie nou, vrijdag over een week?

    By Anonymous René, at 21 februari, 2007  

  • Haha, ja, doet mij terugdenken aan het weesgegroet, dat ik als mini-katholiekje opzei. 'Nu en tot in het uur van onze dood (oid)' werd in mijn geval: nu en in de natuur...al vond ik die dood dan wel weer dramatisch volgen. De vrucht van uw schoot, daar kwam ik helemaal niet uit. Appels en peren, ja, maar verder....

    By Anonymous Bee, at 21 februari, 2007  

  • De titel komt me bekend voor als oud-ex-gereformeerde. Mijn vrouw is katholiek. Veel leuker. We hebben een keer in Belgie een dobbelsteen met korte gebeden aangeschaft. De kinderen vinden het prachtig. De Heilige Geest vliegt hier over tafel.

    By Anonymous pascal, at 21 februari, 2007  

  • Als collega ex-gereformeerd-vrijg ken ik er natuurlijk ook een (afgezien van Here zegen .... en ik ga slapen ik ben moe ....):

    Oh Vader die ons leven voedt
    Kroon onze tafel met Uw zegen
    en spijs en drenk ons met dit goed
    van Uw milde hand verkregen
    Leer ons voor overdaad ons wachten
    Leer ons gedragen zoals't behoort
    Doe ons het hemelse betrachten
    Sterk onze zielen door Uw woord

    Een lyrisch volkje die gereformeerden. En toch ... het heeft wel wat.

    By Anonymous LeBrat, at 22 februari, 2007  

  • die laatste bad mijn oma ook altijd! haha.. toch blijf ik als nog steeds gereformeerde houden bij het 'Onze Vader', maar dan wel de versie in de huidige Nederlandse taal.. En evenals die versie van het Onze Vader, is ook 'ik ga slapen ik ben moe' vertaald naar de huidige Nederlandse taal.. ik baal er nog steeds van dat ik de ouderwetse versie als kind heb geleerd.. snapte er niets van..

    By Blogger Margreet de, at 22 februari, 2007  

  • Ik ken het gebed. Ik hoorde als kind "kleven kleven". Volgens mij mocht ik van God dan wel aan kauwgom denken, maar onder geen beding aan snot.

    By Blogger jack of hearts, at 22 februari, 2007  

  • Ik denk dat frequentie inderdaad weinig uitmaakt, de oprechtheid is een stuk belangrijker. Mensen die standaard bidden voor het eten, menen die het wel? Of is het een automatisme...

    By Anonymous Rose, at 23 februari, 2007  

  • Ken ze ook, de gewoontegebeden. Tegenwoordig bid ik in mijn eigen woorden en wanneer ik de behoefte voel (vaak van dankbaarheid). Lijkt mij oprechter dan een ingestudeerd riedeltje opzeggen, toch?

    By Anonymous Maartje, at 23 februari, 2007  

  • Ja, zo verbaast was ik, bij vrienden waar ze zomaar iedere dag hetzelfde baden (en dan niet eens het onze vader!).

    Alhoewel die standaard prevel dan ook wel iets bezwerends had dan ons op maat gebed....

    By Anonymous zeppo, at 25 februari, 2007  

Een reactie plaatsen

<< Home


 

 Subscribe in a reader