donderdag, juni 19, 2008

The Gipper

Met mijn specifieke roots (geref.vrijg.) vrees ik nog vaak met grote vreeze voor het hellende vlak. De gladde zeephelling waarop al menigeen zijn grip op het leven heeft verloren om al glibberend het verderf tegemoet te glijden. Als je niet uitkeek glee je van een feestje met bier en popmuziek , via complete bacchanalen waar iedereen het met iedereen deed, naar een plaatsje onder een brug met een naald in je linker- en een fles jonge jenever in je rechterhand. Het was dus uitkijken geblazen, oppassen waar je je voeten neerzette.
Maar als je het hellende vlak had ontweken was je er nog niet. Er was ook nog zoiets als verdwazing. Dat je een onschuldige hobby had die, zonder dat je er erg in had, zich ontwikkelde in iets waar je niet meer buiten kon. Sportverdwazing. Voordat je het wist had je het opgelopen. De ene dag speelde je nog nietsvermoedend een potje voetbal met de jongens in de buurt en een paar maanden later kon je geen uitzending van Studio Sport meer missen.
Toen ik vanmiddag met Nakker het pauzerondje liep, vroeg ik me even af of ik dat punt bereikt had. Drie weken geleden was er nog niets aan de hand en ondanks het feit dat de EK er aan kwam kon voetbal me eigenlijk gestolen worden. Ik kon me wel driehonderd dingen bedenken die ik belangrijker vond. Maar vandaag vroeg ik me tijdens onze wandeling af hoe het verder moest met onze jongens, nu het niet meer zeker was of onze beste verdediger Boulahrouz, wegens privé omstandigheden, de volgende wedstrijd wel zou meespelen.
Nakker en ik schetsten twee scenario’s. Of Khalid zou meedoen, bewondering afdwingen van de hele wereld en een heldenwedstrijd spelen, of hij zou niet meespelen wat zou resulteren in een speciaal soort motivatie bij het team. Het "win one for the Gipper” fenomeen. Uitleg in het kort (voor degenen die te lui zijn om het Wikipedia artikeltje te lezen): the Gipper was een beroemde Amerikaanse football speler die jong stierf en volgens de legende op zijn sterfbed zijn coach vroeg er een te winnen voor the Gipper, wat resulteerde in een miraculeuze overwinning op het team dat tot op dat moment ongeslagen was gebleven.
Oranje zou er ook een kunnen winnen voor the Gipper, Boulahrouz. Ik kreeg er al helemaal een warm gevoel van. Totdat ik de stem van Freek de Jonge door mijn hoofd hoorde echoën: “het is maar een spelletje…..-elletje”.
Ik leek de realiteit even kwijt. Even leek ik te zijn uitgegleden over de groene zeep. Verdwaasd bedacht ik me dat ik het feit dat hij een kind was kwijtgeraakt even voor het gemak opzij had geschoven voor een spelletje dat opeens zo belangrijk had geleken als de slag bij Heiligerlee terwijl ik me nog zo had voorgenomen om daar niet in te trappen.
“Het is maar een spelletje” is nu dus mijn mantra. Ik herhaal (en adem door de neus): “het is maar een spelletje”.

Labels:

8 Comments:

  • Ja, het is maar een spelletje, laten we vooral niet vergeten. Over een week gaat al het oranje weer de bak in.

    By Anonymous Pascal, at 19 juni, 2008  

  • Tja...dat moet je ook niet doen, he, feestjes met bier en popmuziek. (euh...sorry...tzal het slaapgebrek zijn...)

    By Anonymous WaakCat, at 20 juni, 2008  

  • 'Het is maar een spelletje?' Laten we vooral niet vergeten dat deze strove kant nog wal raakt binnen de context waarbinnen dit spelletje plaats vind.

    Nationale saamhorigheid, het gesprek van de dag in heel europa en een economische groeistuip na het winnen van die beker.

    Laten we winnen, winnen voor Bouhla! Winnen voor ons allen die straks weer als trotse Nederlanders door de straten gaan. Hebben we Rita ook niet meer nodig. Rust in de tent!

    By Anonymous herman, at 20 juni, 2008  

  • @ Herman: Je hebt een punt, hoewel ik niet helemaal zeker of ik aan nationale saamhorigheid toe ben. Ik ben meer van het individu.

    By Blogger ary, at 20 juni, 2008  

  • ik denk dat veel mensen hetzelfde gevoel hebben als jij, maar dat niemand in deze tijd van saamhorigheid dat echt uitspreekt. ik zou niet meer gaan voetballen maar aan de zijde van mijn vrouw blijven. zelfs als ze in al haar overmoedigheid zou zeggen: ga toch lekker spelen . . .

    By Anonymous jan, at 20 juni, 2008  

  • N.a.v. de reactie van Jan: ik ben dus niet de enige die de opmerking van Van Basten, over het feit dat Bouhla wel begrijpt dat hij moet spelen, idioot vindt. Naar zijn vrouw ermit. En daar blijven. En Van Basten in de sloot. En lang genoeg onder houden. Doeme toch.(Vrij naar Tante Annie)

    By Anonymous Cat, at 20 juni, 2008  

  • Ik hoop dat je wel een beetje hebt kunnen slapen zaterdagavond!

    By Anonymous She, at 24 juni, 2008  

  • Ik voel veel voor Cat's stelling. We speelden als verlamden, zaterdag. Zou..?

    By Anonymous Mink, at 24 juni, 2008  

Een reactie plaatsen

<< Home


 

 Subscribe in a reader