dinsdag, november 07, 2006

Rotjochies

Een personage waar we vroeger veel last van hadden was: “het rotjochie”. Als mijn oudere zus en ik respectievelijk op onze fiets en ons stepje naar de kleuterschool reden stonden ze ons bij het viaduct op te wachten. Ik kan me niet zo goed meer herinneren wat ze met ons deden, maar het was in één woord verschrikkelijk.
Op de lagere school duurde de terreur gewoon voort. Rotjochies (meestal waren het “Openbaren”) wilden ons slaan, gooiden kluiten naar ons, of scholden ons gewoon uit. Als we wel eens te laat thuis kwamen en mijn moeder vroeg hoe dat nu kwam was het antwoord steevast: “rotjochies”. Zij hadden ervoor gezorgd dat we niet de kortste weg naar huis konden nemen. Een confrontatie met deze bullebakken moest namelijk tot elke prijs vermeden worden en als je toch een keer in een van hun hinderlagen liep, kon je het maar beter meteen op een huilen zetten. Iets wat ik daadwerkelijk een keer gedaan heb. Onder de indruk van zoveel vocaal geweld lieten ze me verbouwereerd gaan en ik rende weg, de vrijheid tegemoet. Lafaard als ik was. Maar ze hadden me in ieder geval niet te pakken.
Vandaag, op weg naar mijn werk reed ik opeens achter zo’n rotjochie. Het dikke jongetje van nog geen tien jaar oud, reed slingerend op zijn fiets. Hij vloekte en schold, maar het was niet duidelijk waarop. Misschien had hij pijn. Bovenop zijn hoofd, aan de linkerkant zat namelijk een groot plakkaat met gestold bloed, alsof hij zelf geraakt was door een kluit.
Toen ik hem probeerde te passeren reed ie me bijna in de flank. Woedend keek hij me aan en begon me uit te schelden. Waar hij me precies voor uitmaakte kon ik niet horen, want ik had mijn walkman op. De opzwepende retro disco zorgde ervoor dat zijn woorden geen doel raakten.
Toen ik hem voorbij reed keek ik nog eens achterom. Wat een klein klootzakje, maar eigenlijk had ik medelijden met hem. Ik vroeg me af wat er met hem gebeurd was. Van de trap gegooid door een agressieve ouder misschien? Hij deed me denken aan de jongetjes die ik tegenkwam op mijn stage, in het derde jaar van de Sociale Academie. Ze waren allemaal agressief. Scholden je om het minste en geringste verrot en zaten allemaal vol machteloze woede. Boos op de wereld, boos op hun ouders die ze in de steek hadden gelaten en boos op het leven zelf en wat moet je ook, als je nog maar net begint met je leven en alles zit meteen al tegen.
Even begreep ik het rotjochie.

11 Comments:

  • Zulke kinderen maak ik dagelijks mee. En het is moeilijk om dat soort kinderen te helpen, want ze zijn gewend dat niemand hen wil helpen. En daarom staan ze dat niet meer toe. En dat is mateloos frustrerend!

    By Anonymous bb, at 07 november, 2006  

  • Ik heb ook begrip voor (en soms medelijden met) rotjochies, maar we kunnen het niet tolereren dat ze anderen net zoveel ellende bezorgen als ze zelf hebben (gehad).

    By Anonymous She, at 07 november, 2006  

  • Misschien had ie een zesde zintuig die direct doorzag wat een galbak je eigenlijk bent ;) haha..
    Hoe verzin ik het..

    By Anonymous karel nakker, at 08 november, 2006  

  • Het kan natuurlijk ook een klein neefje van gitaarman zijn geweest !

    By Anonymous karel nakker, at 08 november, 2006  

  • Ik heb het er de laatste tijd regelmatig over: ik zie steeds meer rotjochies om me heen!! Ligt dat aan mij, of word ik (hoe jong ik ook ben) oud?

    By Anonymous Rose, at 08 november, 2006  

  • Dus het rotjochie heeft een slechte jeugd...hmmm...dat verklaart altijd een hoop misdraagsels...

    By Anonymous Maartje, at 09 november, 2006  

  • Rotjochies ... helaas van alle tijden ... frustrerend, wnat je kunt er, zoals bb al zei, vaak niet zo veel aan doen. Op het moment dat ze jou, of-nog erger- je kinderen eruitpikken is het begrip ver te zoeken...en zit je nog verder in die vicieuze cirkel opgesloten. Tja, kom dáár nog maar eens uit. Je hebt er sneller iets over gezegd dan aan gedaan...

    By Anonymous Bee, at 09 november, 2006  

  • de openbaren!

    hahaha
    een gezamelijke jeugdherinnering
    en ja
    meestal zijn ze vooral zielig, die rotjochies

    By Blogger Zeppo, at 09 november, 2006  

  • Dagelijkse kost, inherent aan het werk. Gelukkig proberen we er alles aan om de rottigheid weg te halen. En zelfs dan lukt het nog niet altijd.

    By Anonymous Roelof, at 09 november, 2006  

  • Rotjochies waren bij ons pestjochies, die met name aan psychologies oorlogsvoering deden. Iedere pauze en ieder speelkwartier (althans, in mijn beleving) kwamen ze om je heen staan om te vragen waar ze je van kenden. En met 'weet ik niet' namen ze geen genoegen. Sterker nog, ze kwamen nog ietsje dichterbij staan en vroegen het nog een keer, en nog een keer, en nog een keer...

    Zucht... eindelijk eens die frustratie van me af schrijven. Dank je wel! :-)

    By Anonymous Michel, at 10 november, 2006  

  • Waar 'vandiedingen' al niet goed voor is ;-)

    By Anonymous Bee, at 10 november, 2006  

Een reactie plaatsen

<< Home


 

 Subscribe in a reader