maandag, november 13, 2006

Bountyhunter

Vreemd genoeg had K. er dit jaar zin in. Gezamenlijk kochten we drie grote zakken chocola in die dezelfde avond nog hun weg moesten vinden naar gretig graaiende kinderhandjes.
Mijn motivatie voor Sint Maarten was iets minder. Ik was namelijk degene die keer op keer naar de deur zou moeten lopen om voor de twintigste keer “Elf November is de dag…” aan te horen. (Kennen ze geen andere liedjes?) Net als de kinderen zelf, wist ik tijdens het liedje meestal niet goed waar ik kijken moest en reageerde elke keer nogal schaapachtig als het liedje afgelopen was: “Nou dat was erg mooi gezongen hoor. Willen jullie een snoepje?” Telkens hoorde ik weer die smoezelige oude man naar boven komen, die de kinderen waarschijnlijk in de deuropening zagen staan.
Het grut leek mijn geschutter echter niet te horen want het bij het woord “snoepje” doken ze steevast als één man op de rode plastic schaal waarin we de zoetigheid aan het begin van de avond geleegd hadden. Een enkele keer hoorde ik een vreugdekreetje :“Hee, een Mars!” of “Ze hebben hier M&M’s”. Een jongetje die eigenlijk al iets te oud was om met z’n lampionnetje langs de deuren de gaan, roerde langdurig met z’n handen door het snoep. Hij leek op zoek naar wat. “Bounty, Bounty” hoorde ik hem binnensmonds mompelen. Uiteindelijk pakte hij een Twix en concludeerde ontevreden “De lekkerste dingen halen ze er altijd al van te voren uit”. Eigenlijk wilde ik hem aan z’n oren trekken om hem de goudkleurige candybar terug te laten leggen. Maar dat kon niet, want hij had gelijk.
Voordat het eerste groepje snoepsnaaiers aan de deur kwam, hadden we namelijk zorgvuldig alle Bounty’s uit de plastic kom gehaald. “Die krijgen ze niet”, zeiden we tegen elkaar, “die eten we lekker zelf op!”

10 Comments:

  • Als het aan mij had gelegen hadden we de deur helemaal niet opengedaan en al dat snoepgoed voor onszelf gehouden. Op de Bounty's na, bah.

    By Anonymous Roelof, at 13 november, 2006  

  • Wij hebben alleen maar Bounty's gekocht...en waren niet thuis zaterdagavond dus moeten we ze nu allemaal zelf opeten, heel naar :-)!

    By Anonymous Maartje, at 13 november, 2006  

  • In het dorp en de stad waar wij tot vorig jaar woonden, komen kinderen niet aan de deur. Toen H. en ik afgelopen "Halloween" door de wijk wandelden, zagen we tot onze grote schrik ineens massa's kinderen met lampionnen rondwandelen en aanbellen. Godzijdank sloegen ze onze straat over, want we hadden geen enkel snoepje in huis. En kinderen wegsturen met een mandarijn of appel schijnt absoluut not-done te zijn. Als ze voor Sint Maarten komen kun je daar misschien nog mee wegkomen (al denk ik nu misschien te goed over kinderen), maar kinderen die Halloween vieren eisen fastfood. Denk ik.

    Leuk dat je meedoet op Blog 2.0 trouwens!

    By Anonymous RN, at 14 november, 2006  

  • Wat erg, het knulletje had nog gelijk ook...
    (Welke sukkel zou de bounty's er trouwens in laten zitten?)

    By Anonymous Petra, at 14 november, 2006  

  • Volgend jaar laat ik me die kleine kindjes toch schrikken...
    Dat neem ik me ieder jaar al voor en toch gebeurt het niet of denk ik er te laat aan. Ooit komt het... He he he...

    I know what you did last automn...

    By Blogger Takietaak, at 14 november, 2006  

  • Ik heb echt nog nooit een fatsoenlijk Sint Maarten meegemaakt... *snikt*

    By Anonymous Rose, at 14 november, 2006  

  • 1 (een) minigroepje van 3 (drie) kinderen hadden we aan de dur.
    en een bak vol met bounties, marsen, snicker (nou ja, mini, maar toch...) en droptoffees.
    zitten we ons nog weken misselijk aan te eten.
    nee, sint maarten is zooo verleden tijd....

    By Blogger hansb, at 14 november, 2006  

  • Hahaha, zie dat helemaal gebeuren. Je moet staan wachten tot de jongelui uitgezongen zijn, en de jongelui wil zo snel mogelijk het lied afraffelen om maar zo snel mogelijk het lekkerste snoep in handen te krijgen.
    Lachen hoor.

    By Anonymous Diane, at 16 november, 2006  

  • Ik heb het dit jaar gemist, omdat ik die avond in de trein zat, op weg naar het zuiden des lands. Het kind en alle Woldiger kindjes met hem hebben het gemist, omdat ze een grote srortbui met hagel op hun dondertje kregen. Kind heeft zich tegoed gedaan aan de voorraad die bij ons klaar lag...ik doe me tegoed aan de gedachte dat het nu weer bijna een heel jaar duurt eer het weer zover is. Idioot gedoe, St Maarten.

    By Anonymous Bee, at 16 november, 2006  

  • Stortbui, that is...

    By Anonymous Bee, at 16 november, 2006  

Een reactie posten

<< Home


 

 Subscribe in a reader