zaterdag, oktober 07, 2006

Vliegangst deel 13, de simulator (slot)

Na onze nepvlucht naar Madrid, wilde M, de therapeut, van elk van ons weten hoe we de gesimuleerde vlucht ervaren hadden en wat ons moeilijkste moment was geweest. Iedereen biechtte op wanneer dat was en dat gaf ons ook een inzicht hoe verschillend onze problemen waren. De een voelde zich behoorlijk klote toen de deur sloot en de andere deed het bijna in z’n broek bij het stijgen, maar de zoutzakmethode had ons er allemaal wel doorheen gesleept. Daarbij was het natuurlijk ook nog niet echt, en dat speelde wel ergens in ons achterhoofd, hoe realistisch de bewegingen van de simulator ook mochten zijn.
Na de simulator brachten we een bezoek aan de hangars waar de vliegtuigen werden onderhouden. We bekeken de vliegtuigen van dichtbij, raakten de motoren aan en verbaasden ons erover hoe groot die eigenlijk zijn. In de ring van de motor kan een volwassen man staan en zelfs dan kan-ie de bovenkant van de ring niet aanraken. M. vertelde me dat je niet bang hoeft te zijn voor vogels die per ongeluk de motor in vliegen. Daar kunnen ze tegen (de motoren dan) en dat wordt uitgebreid getest met bevroren kippen. Dat laatste verhaal kwam me wat wonderlijk over. Ik moest aan de Schipholmedewerker denken die daar een uur lang bevroren kippen in een motor liep te gooien. Wat zou die s’avonds tegen z’n vrouw zeggen? (“Kunnen we vandaag niet eens wat anders eten dan kipfilet? Wat is er mis met een gehaktbal?”).
Natuurlijk mochten we nog even in een vliegtuig zelf kijken. Het nieuwste KLM type had t.v. schermpjes in de rug van de stoelen, zodat iedereen zijn eigen films kon zien en z’n eigen spelletjes kon spelen. De stoelen in de businessclass konden helemaal in de slaapstand worden gezet en waren zelfs voorzien van een massage optie. Een KLM piloot legde vervolgens in de cockpit uit waar de knopjes voor dienden en liet verder even zien waar de piloten slapen als ze een lange vlucht hebben. Met een klein laddertje liet hij een krap hokje met 6 bedden zien. Niets voor claustrofobische mensen dacht ik.
In de busrit terug riep M. alle deelnemers bij zich en evalueerde hoe iedereen zich voelde en stelde iedereen de vraag waar het allemaal om draaide. “Ga je straks mee naar Geneve?”
Mijn tijd was, wegens mijn aangepaste programma, nog niet gekomen, maar als mij op dat moment de vraag was gesteld had ik waarschijnlijk wel ja gezegd.
Benieuwd wanneer het zover zal zijn. Tot die tijd oefen ik nog maar even de zoutzak.

10 Comments:

  • En dan is het zover… echt vliegen… dan zit er een kind achter je die braakt… je ruikt de zure lucht… het vliegtuig komt even in een luchtzak… je hoort iemand zeggen: ‘oh, we storten neer…’ Het lichtje knippert:… ‘Fasten Your Seatbelts…’ en denk dan maar eens terug aan je cursus… prettig weekend.

    By Blogger Paul, at 07 oktober, 2006  

  • Wat een opbeurende reactie van Paul! Dan heeft niemand er meer zin in hoor....

    Het komt dus steeds dichterbij, het echte werk. Ik kan me voorstellen dat je er op de een of andere manier ook wel naar uitkijkt, omdat je al zo lang met de voorbereiding bezig bent. Maar misschien zie ik dat wel helemaal verkeerd. Ik wist trouwens niet dat piloten slapen tijdens lange vluchten. Maar op zich eigenlijk wel logisch.

    By Anonymous She, at 07 oktober, 2006  

  • Haha, ik krijg er meteen zin in na de reactie van Paul. Trouwens, volgens mijn vliegangstinstructeur bestaan luchtzakken niet.

    By Blogger ary, at 07 oktober, 2006  

  • En weer is bewezen dat wanneer je geconfronteerd wordt met je angst en je deze kan benoemen de angst voor 80% verdwijnt. Gaaf man, deze ontwikkeling. En nu doorzetten.

    As zondag is het mooi weer, Euromasten weer ?

    By Blogger Takietaak, at 07 oktober, 2006  

  • @Takietaak: Die Euromast laat ik vooralsnog maar even aan jou over ;-) Ik geloof dat ik nog liever ga vliegen.

    By Blogger ary, at 07 oktober, 2006  

  • "Trouwens, volgens mijn vliegangstinstructeur bestaan luchtzakken niet."

    Oh nee... wacht maar tot je er een keer in zit. Zo heb ik ooit een helse vlucht meegemaakt van Bombay naar Bangalore in India. Vreselijk...

    By Anonymous paul, at 08 oktober, 2006  

  • Zijn punt was dat er niet zoiets is als een luchtzak waarin je tientallen meters omlaag stort. Het gaat om turbulentie waar je enkele decimeters of hoogstens meters, naar beneden zakt. Waarschijnlijk voelt het aan alsof je tientallen meters omlaag stort.
    Zie deze link: http://www.hetweermagazine.nl/pages/artikelen/verkeer_nr5_2001.htm
    Trouwens, als het straks allemaal niet lukt, dat vliegen, zeg ik gewoon dat het aan Paul ligt. Die heeft me bang gemaakt ;-) Klinkt nu al als een goed excuus.

    By Blogger ary, at 08 oktober, 2006  

  • By Blogger ary, at 08 oktober, 2006  

  • Hm, dan zal ik het maar niet hebben over de vlucht van mijn broertje met Croatian Airlines (ik stond te kijken bij het opstijgen (op de grond)en moest mezelf dáárbij al aardig 'zoutzakken'.
    Afijn, maar ik heb zelf al wel een keertje heerlijk gevlogen, na TIG jaar angst, dus jou gaat het ook lukken!

    By Anonymous Bee, at 09 oktober, 2006  

  • Your style is so unique in comparison to other people I have read stuff from.
    I appreciate you for posting when you've got the opportunity, Guess I will just bookmark this page.

    my webpage: cellulite treatment

    By Anonymous Anoniem, at 06 juni, 2013  

Een reactie plaatsen

<< Home


 

 Subscribe in a reader