vrijdag, september 15, 2006

Onttrekking

Terug thuis dient het normale leven zich weer in al zijn absurditeit aan. Nietsvermoedend opende ik gisteren mijn mailbox en las een mailtje van mijn vader met de titel “onttrekking”. Nu weet ik zelf alles van onttrekking, want jaren geleden besloot ik de kerk, waar ik van kinds af aan lid van was geweest, de rug toe te keren. Ik was moe van de denkkaders die me daar werden opgelegd en vertrouwde het geloof van de dominee en mijn medekerkleden eigenlijk niet. Het geloof dat volgens hen bestond uit een zeker weten en een vast vertrouwen. Maar volgens mij kan je helemaal niets zeker weten. Je kan wel ergens in geloven en ergens een vast vertrouwen in hebben, maar mensen die zeggen dat ze iets zeker weten en van mij vinden dat ik dat ook eigenlijk moet doen, die vertrouw ik niet zo. Mijn eigen integriteit kwam destijds dus in het geding.
Iets waar mijn vader nu ook last van lijkt te hebben. Maar dan op een andere manier. In de nogal ingewikkelde mail gaf hij aan dat hij zich niet meer goed voelde bij de, volgens hem “interkerkelijke” koers die zijn kerk nu lijkt te varen. Als voorbeeld volgde er een aantal punten, die ik maar amper begreep en waarvan ik me niet zo goed kon voorstellen dat iemand zich daar zo druk over kan maken. Ik belde hem dus maar even op en in het gesprek dat volgde kon ik merken dat het hem allemaal heel hoog zat. Zo hoog dat hij eerder deze week, bij zijn afscheid van de kerkenraad, waar men hem met gebak feestelijk uitgeleide wilde doen, de bom liet barsten. Aan het eind van de vergadering, waarbij hij nog even het woord vroeg, las hij een verklaring op waarin hij, na een korte uitleg, aangaf per onmiddellijk de kerk te verlaten. Daarna voegde hij de daad bij het woord en fietste naar huis, de rest van de vergadering in opperste verbazing en shock achterlatend.
De dagen daarop breekt -excuses le mot- de pleuris uit als de diverse familieleden hun e-mail box openen. Niemand die dit had zien aankomen en hoe haalt-ie het in zijn hoofd? Kwaadheid voert de boventoon. Hoe kan hij dit ons aandoen en hoe moet dat nu met onze moeder? Die is namelijk helemaal niet van plan om haar geliefde kerk te verlaten. Daar zit haar familie, haar vrienden en kennissen. Daar voelt ze zich thuis.
K. , niet afkomstig uit een kerkelijk milieu en al helemaal niet uit Gereformeerd Vrijgemaakt kerkelijk milieu, ziet het allemaal gebeuren en verbaast zich over alle consternatie. “Het lijkt wel een groter drama dan toen je vader een hartaanval kreeg”, constateert ze verbaasd en ze heeft gelijk. Ik verbaas me er zelf ook over en ik begrijp zelfs mijn eigen gevoelens hierover ook eigenlijk niet. Wat moet ik hier eigenlijk van vinden? Eigenlijk zou het me als mede kerkverlater toch niet moeten schelen. Maar ik denk aan mijn moeder en hoe ze in de toekomst alleen de wekker zal moeten zetten op Zondagochtend en alleen de gang naar de kerk moet maken. Waarschijnlijk had ze zich haar oude dag toch iets anders voorgesteld.

15 Comments:

  • Wat een familiedrama. Gigantisch.
    Bah ! Waarom kan niet iedereen gewoon normaal doen..wat dat ook moge wezen.

    By Anonymous karel nakker, at 15 september, 2006  

  • Of iedereen inderdaad zijn eigen keuzes laten...maar het zal inderdaad niet eenvoudig zijn voor je moeder, dat kan ik me goed indenken.

    By Anonymous Bee, at 15 september, 2006  

  • Ik kan me heel goed voorstellen dat dit een ingrijpende gebeurtenis is. Het is tenslotte een hechte gemeenschap waar jouw vader zich nu opeens onverwachts van heeft losgemaakt. En het klinkt ook niet alsof er een weg terug is. Niet leuk voor je moeder, want die wordt er ook op aangekeken, maar ook niet leuk voor je vader, want die volgt zijn hart, maar beseft ook de consequenties en voelt zich daar misschien schuldig over. Moedig van hem. Helaas wordt moed minder gewaardeerd.

    By Anonymous She, at 15 september, 2006  

  • Ik was 23 toen ik voor het eerst in een hervormde kerk kwam. 25 toen ik me liet dopen en belijdenis deed. Daarna meteen lid van de kerkeraad (scriba), want jong en aanstormend. Na tien jaar was ik stuk gelopen op regeltjes en het feit dat een handjevol mensen al het werk moest doen. Toen ben ik er weer uitgestapt. Nu, 14 jaar later, speel ik wel eens met de gedachte weer een kerkdienst te bezoeken. Er knaagt een schuldgevoel.

    By Anonymous jan, at 15 september, 2006  

  • @jan: Misschien weet je dan nog een leuke nieuwe kerk voor mijn vader. Hij is nl nog op zoek. Moet wel iets zijn met strakke kaders.;-)

    By Blogger ary, at 15 september, 2006  

  • Ik ken het gevoel maar al te goed. Ook ik voelde me niet meer thuis in de 'doens & latens' van mijn kerk die toch wel als modern te boek staat. Maar ja, wat moet je als je je niet meer kunt confirmeren aan het woord, de mensen en de rituelen en langzaamaan jezelf kwijt begint te raken ? Op je gevoel afgaan en jezelf recht blijven aankijken in de spiegel is het aller belangrijkste in deze. Niet dat het allemaal wil zeggen dat het religieus gevoel plotsklaps verdwenen is en je je niet meer kunt houden aan normen en waarden zoals voorgeschreven. Juist je eigen weg volgen, naar je hart luisteren en er gewoon te zijn voor de ander om samen een draaglijk milieu te creeëren. Dat is het hogere doel in mijn opinie. En als je pa blijft praten met je moeder en zijn gevoelens bloot legt, komt begrip vanzelf..

    By Blogger Takietaak, at 15 september, 2006  

  • @Takie: Mooi gezegd.

    By Blogger ary, at 15 september, 2006  

  • Geloven en niet geloven. Zo individueel. De pest van kerken. Leuk als je elkaar vindt, maar individuele keuzes die 'niet passen' worden gelijk veroordeeld. Triest.

    By Blogger Moniekie, at 15 september, 2006  

  • De kerk maakt meer kapot, dan je lief is...

    By Anonymous paul, at 16 september, 2006  

  • de familie schilder bij jou thuis dus...

    gedoe:-(

    By Blogger Zeppo, at 18 september, 2006  

  • @ Zeppo: Als je de naam Schilder kent in deze context, moet je bijna ook wel op een of andere manier een ingewijde zijn.

    By Blogger ary, at 18 september, 2006  

  • Moeilijk voor allebei. Maar wel heel moedig van je vader. Het kost nogal wat om zo'n stap te zetten.

    By Anonymous Cornette, at 18 september, 2006  

  • mijn hemel, wat een toestand opeens.... daar moet het nodige aan vooraf zijn gegaan...jammer dat het zo geëxplodeerd is.... ik kan me voorstellen dat het in jullie gezin veel impact heeft....

    By Blogger Paola, at 19 september, 2006  

  • Hebben wij soms dezelfde vader?

    By Anonymous Anoniem, at 27 november, 2006  

  • Zou best kunnen, als jij mijn broer of een van mijn zussen bent.

    By Blogger ary, at 27 november, 2006  

Een reactie plaatsen

<< Home


 

 Subscribe in a reader