woensdag, januari 17, 2007

Rituelen

Op mijn werk voel ik me wel eens als een antropoloog die het gedrag bestudeert van een net ontdekte stam indianen of bosnegers. Zo was ik gisteren wederom getuige van een vreemd ritueel dat opgevoerd werd door de vrouwen van het inheemse kantoorvolkje waar ik me enige jaren geleden bij heb aangesloten. Een van hen begon met een verhaal over een familielid met kloofjes tussen de tenen, een kwaaltje wat zich van kwaad tot erger ontwikkelde tot het veel ernstigere “wondroos”. Geïnteresseerd keken de andere dames van deze kantoorstam op van hun werk en spitsten de oren. Een van hen liep voorzichtig naar het territoriüm van de vertellende vrouw en wachtte geduldig, tot het moment waarop ze het verhaal van de eerste kon overtreffen. Zij kende namelijk ook iemand met wondroos, maar bij deze persoon was het geen eenmalige gebeurtenis, nee, deze persoon lag regelmatig met ijlende koorts op bed en ging niet op reis zonder antibiotica pillen. De rest van het vrouwvolk stond inmiddels in een kring om de vertelster heen en slaakte een lichte kreet van ontzetting. Na enige seconden van druk geroezemoes richtte het dominante vrouwtje van de groep zich op voor het ultieme verhaal. De rest van het vrouwelijk gedeelte van de kantoorstam viel stil en een lichte siddering van ontzag was voelbaar onder het stamvolk. Zij zou het ergste verhaal gaan vertellen. Iedereen wist het en na een klein moment van concentratie begon ze te vertellen over de persoon die ze kende, via een vriendin van een vriendin, die ook wondroos had en er nietsvermoedend mee doorliep. Maar voor deze arme man had het vretende bacterie geen genade en vloerde hem met een hersenbloeding.
De verteller van het gruwelverhaal keek een moment veelbetekenend om zich heen. De andere dames staarden haar vol ontzag aan en toen brak ik. Ik kon het niet meer aan. Als antropoloog kende ik ook mijn zwaktes en hypochondrie was er een van. Ik viel uit mijn rol en schreeuwde “Willen jullie nu eens eindelijk een keer ophouden met die verhalen over ziektes. Ik kan er niet meer tegen!”. Verschrikt stoof de groep uit elkaar, terug naar hun bureaus en ik schaamde me over mijn onprofessionele gedrag. Zou ik ooit het vertrouwen terugwinnen van het kantoorvolk?

15 Comments:

  • Dat kan nog wel even duren... langzaam weer opbouwen.

    By Anonymous pascal, at 17 januari, 2007  

  • Ze hebben vast wel respect voor je beperkingen!

    En dat is ook toevallig, van het weekend hoorde ik voor het eerst van wondroos (mijn bovenbuurman had het ook en kon weken niet lopen...maar hij is er gelukkig niet aan overleden ;-)).

    By Anonymous She, at 17 januari, 2007  

  • Ah Arme Ary.. je hebt het maar zwaar met ons.. Bij het lezen van je verhaal kwam ik tot de ontdekking dat ik je meer had moeten steunen gister.. mijn oortjes hadden ook liever naar een wat leuker verhaal geluisterd..

    By Anonymous Margreet, at 18 januari, 2007  

  • Ik zie daar een kloofje...maar don't worry, dat heelt vast wel ;-)

    By Anonymous Bee, at 18 januari, 2007  

  • Met deze aktie heb jij je in één klap naar de top van de hyrarchie geplaatst. Mijn complimenten Ary.

    En nu aan het werk !

    By Blogger Takietaak, at 18 januari, 2007  

  • LOL.. misschien moet je even op zoek naar een goed wondroos verhaal? Kent iemand er nog één voor Ary?

    ;)

    By Anonymous Bijzonder, at 18 januari, 2007  

  • Ary, ik ben trots op je!!!
    Het leven lijkt af en toe alleen nog maar uit ziektes en ellende te bestaan. Op TV is het al niet veel anders. Ik word er helemaal ziek van!! Uhh ???.

    By Anonymous Peter, at 18 januari, 2007  

  • Jammer dat ik vrij was :)

    By Anonymous karel nakker, at 18 januari, 2007  

  • ik ken iemand die een weblog heeft en die had eens een enorme wondr en dat uitte zich in.. en daarna is het helemaal uit de hand gelopen en.... echt dit overtreft alles gewoon....maar ik hou me in.... ik denk aan uw gevoelens *grin*

    By Blogger Paola, at 18 januari, 2007  

  • Er gaapt een kloof tussen jou en het klootjes-, eh..., kantoorvolk.

    By Anonymous Bob, at 19 januari, 2007  

  • @bob wees gerust Ary lult er af en toe ook lustig op los puur voor de klets. Vind het wel een beetje een burgelijke opmerking van je BOB beetje te makkelijk !

    By Anonymous karel nakker, at 19 januari, 2007  

  • mietje.

    By Anonymous gitaarman, at 19 januari, 2007  

  • Ernstig...ik ben het weer met Nakker eens.

    Maar welk een opluchting en vertrouwd gevoel...weer niet met gitaarman.

    ;-)

    By Anonymous Bee, at 19 januari, 2007  

  • Dacht ik even dat het dominante vrouwtje dat andere pulpvolk eens op de plaats wilde wijzen door uiterst streng te eisen dat zij weer aan het werk wilden gaan.
    Zie daar het begin van de teloorgang van ons zorgstelsel.

    By Anonymous Roelof, at 20 januari, 2007  

  • tip: maak het goed met ringworm (even googelen)
    het is een zeldzamen schimmel aandoening die ik ooit had, die je overgedragen kunt krijgen van je huisdier (én mijn huisarts én mijn dierenarts waren er zeer van onder de indruk) en waar je mysterieuze (denk: graancirkels) ringen van krijgt

    en dan maar kijken of iemand dáár nog overheen kan komen!

    By Blogger Zeppo, at 28 januari, 2007  

Een reactie plaatsen

<< Home


 

 Subscribe in a reader