zaterdag, april 15, 2006

Rechtvaardigen

In deze tuin in Israel staan de namen van de onderscheiden mensen gegraveerd op stenenAfgelopen week ging de telefoon. Zo rond een uur of zeven. “Zal wel weer zo’n televerkoper zijn”, dacht ik. Klaar om af te poeieren nam ik op. Een stem van een oudere dame sprak me toe. “U spreekt met de Ambassade van Israel” zei de stem. Verbaasd en benieuwd waar ze me voor nodig hadden (onderhandelingen met Hamas, de Mossad?) wachtte ik af wat ze zou gaan zeggen. De vriendelijke dame vroeg me om mijn adres. Ze wilde me namelijk een uitnodiging sturen. De ambassade was namelijk van plan mijn opa en oma te eren met de Yad Vashem onderscheiding. Ze hadden, volgens de geschreven uitnodiging die gisteren in de bus viel namelijk “Met gevaar voor eigen leven, joodse medeburgers beschermd en gered.”
Nu heb ik mijn opa en oma eigenlijk nooit gekend. Ze stierven geruime tijd voordat ik geboren was, maar verhalen over een onderduiker had ik wel eens langs horen komen. Ik herinnerde me iets over een schuilplek achter strobalen.
Ik belde mijn vader dus maar eens op. Als je voorouders gelauwerd gaan worden met de eretitel “Rechtvaardige onder de volken” wordt je interesse toch wat aangewakkerd.
Mijn vader vertelde dus over het Joodse jongetje dat uit Duitsland gevlucht was met zijn familie en dat onderdak kreeg bij mijn vader thuis. Daar, tussen de 9 koppen tellende kinderschaar zou hij niet opvallen. De koppies waren namelijk allemaal rond en de meesten hadden donker haar. Elke ochtend werden mijn vader en zijn broertjes om zes uur s’ochtends op pad gestuurd om te kijken of er misschien een razzia aan de gang was. Die begon altijd punktlich aan het begin van de dijk. In het geval van razzia konden de jongetjes niet langs de opgezette blokkade en moesten ze terug. Op die manier konden ze makkelijk iedereen waarschuwen. De vader en moeder en twee broertjes van het Duitse jongetje zaten namelijk bij twee andere families die aan dezelfde dijk woonden.
Aan het eind van de oorlog had de hele familie de oorlog overleefd. Iets waar mijn opa en oma en de andere families die onderdak boden best trots op waren. Nu, jaren later worden ze voorgedragen voor deze onderscheiding. Mijn voorouders (van beide kanten trouwens) waren dus moedige mensen. Iets om trots op te zijn. Maar op hetzelfde moment lijkt mijn eigen leven nogal onbelangrijk. Nog nooit heb ik zo’n moeilijk keuze hoeven te maken. Ik sta voor mijn eigen keuzes, mijn eigen principes, maar ze hebben me nog nooit in levensgevaar gebracht. Wat zou ik doen in zo’n situatie? Interessante vraag natuurlijk. Makkelijk om te zeggen dat je hetzelfde zou doen. Maar als die beslissing degenen die je lief hebt het leven zou kunnen kosten? Dat is toch echt andere koek. Ben blij dat ik die keuze niet hoef te maken. Laten we 5 Mei nog maar even blijven vieren.

9 Comments:

  • Ik heb respect voor die grootouders van je. Het is niet niets om je eigen leven het het leven van je familie op het spel te zetten om een andere te helpen. En eervolle taak, uiteindelijk stammen de meeste Nederlanders van het jodendom af.

    By Blogger Nessie, at 15 april, 2006  

  • Je eigen leven is wel degelijk belangrijk hoor. Je moet er in het hier en nu iets van maken en koesteren dat er mensen waren -zoals je opa en oma- die ervoor gezorgd hebben dat wij nu niet aan de Schnitzels zaten tijdens de paasdis. Zorgen in je naast omgeving dat zoiets niet meer mag gebeuren is óók een belangrijk levensdoel...

    By Blogger Takietaak, at 15 april, 2006  

  • Wat mooi, dapper en stoer! En of je zoiets ook zou doen, weet je pas als je er werkelijk mee te maken krijgt in een oorlogsituatie, denk ik...

    By Anonymous Maartje, at 15 april, 2006  

  • Ik ben er even stil van.

    By Anonymous Claudy, at 16 april, 2006  

  • Als je de keuze moet maken zou ik je de tip willen geven ditmaal de familietraditie wel voort te zetten ;).

    PS : Voor zo'n onderscheiding zou ik mijn 3 nog te halen elfstedenkruisjes blind ruilen.

    By Anonymous karel nakker, at 16 april, 2006  

  • Maar hoe weet je nu zeker dat het echt iemand was de ambassade? Ik vertrouw dat soort telefoontjes dus nooit. Maar dat zal dan wel weer aan mij liggen.

    By Anonymous Roelof, at 17 april, 2006  

  • Da's inderdaad wel weer eens wat anders dan Telsell. En bovendien levert het je een mooi schrijfsel op!

    By Anonymous Wiro, at 17 april, 2006  

  • @Roelof: Weet niet of dat telefoontje echt was, maar de uitnodiging van de ambassade die van de week in de bus viel ziet er wel bedriegelijk echt uit ;-)

    By Blogger ary, at 17 april, 2006  

  • hear hear!

    By Blogger Zeppo, at 17 april, 2006  

Een reactie posten

<< Home


 

 Subscribe in a reader