zondag, juni 10, 2007

Status aparte

“Tja, je weet hoe dat gaat”, zeg ik tegen zus B. met wie ik verzeild ben geraakt in een anderhalf uren durend telefoongesprek over mezelf, over de familie en over mezelf in relatie tot de familie, “Als zoon ben je toch instinctmatig op zoek naar de goedkeuring van je vader; the samesex parent, zoals Oprah het zou zeggen”
Nu deze “parent” samen met mijn moeder is overgestapt naar een kerk die nog een tikkeltje strenger is dan degene waar hij jarenlang lid van was, lijkt goedkeuring over een levensstijl waar op het ogenblik geen plaats is voor georganiseerde religie verder weg dan ooit.
“Maar volgens mij is hij wel trots op je hoor”, vervolgt zus B. “Laatst had hij het er nog over hoe goed je je tuintje voor elkaar had en dat terwijl je vroeger echt een hekel aan tuinieren had.” Ja, dat is natuurlijk wel leuk, maar bewondering voor kwaliteiten die ik zelf helemaal niet belangrijk vind, daar zit ik eigenlijk niet zo op te wachten, zeg ik tegen mijn zus. “Kijk, tien jaar geleden maakte ik de balans op van mijn leven. Ik had mijn studie niet afgemaakt, had een baan zonder status en was niet bepaald onder de indruk van mijn leven tot op dat moment. Dus gooide ik het over een andere boeg. Ik voerde wat gesprekjes met een professionele hulpverlener, verliet de kerk, veranderde van baan en stortte me in een relatie met de eerste en beste vrouw die zich aandiende (niet K. trouwens). Ik wachtte niet meer af tot het geluk zich eens een keer aan zou dienen, maar trok het er aan de oren bij. Nu was het mijn beurt.
En dát is waar ik zo graag die waardering voor zou hebben. Andere mensen die dicht bij me staan zien wel wat ik daarin bereikt heb”

Een dag later zitten K. en ik aan een tafel in een partytent op een tuinfeest van twee zussen en een broer die hun twaalfenhalf jarig huwelijkfeest graag met de rest van de familie willen vieren. De hapjes op ons bord zien er fantastisch uit, maar voordat we mogen aanvallen vraagt mijn zwager of we het eten op gepaste wijze kunnen beginnen. Op een A4 tje dat voor ons op de tafel ligt staan de liederen die gezongen moeten worden. De eerste psalm ken ik niet. Stond die vroeger ook in het liedboek? Als de rest van de familie inzet playback ik maar een beetje mee en ben me er meer als anders van bewust dat ik een “status aparte” heb. Ik hoor er wel bij, maar ook weer niet.
Die waardering voor mijn levensstijl van “the samesex parent” zet ik dan ook maar even uit mijn hoofd.

Labels:

18 Comments:

  • Wacht je nog op goedkeuring van vader of moeder over het leven dat je leidt, of over de beslissingen die je neemt?
    Overigens is die wens universeel, en worstelen velen met zo'n vraag, religieuze achtergrond of niet...

    By Anonymous Mink, at 10 juni, 2007  

  • Waarschijnlijk heb je een bepaalde goedkeuring wel.. (zie het fragment over het tuintje...iemand die jou niet waardeert cq 'goedkeurt', laat dat ook niet merken over 'mindere zaken' als een tuintje) ..maar bepaalde goedkeuringen krijg je nooit. Omdat je daarvoor te ver uit elkaar staat qua beleving. Maar heel eerlijk...is dat niet wederzijds? Dat is een interessante vraag...

    Jezelf worden is een enorm ingewikkeld proces, en heeft absoluut een prijs. Het is het één of het ander, lijkt het, en daar moet je het toch mee doen.

    Maarr...zoals je al zegt: mensen die dicht bij je staan, die zien absoluut hoe ver je bent gekomen. Het lijkt mij een heel goede weg, die je gaat...en je mag absoluut trots op jezelf zijn...en genieten van die kleine dingen waarin je vader trots op jou is, want dat zal hij zeker zijn. Het toont zich alleen nooit zoals je dat het liefst zou willen hebben.

    By Anonymous Bee, at 10 juni, 2007  

  • @ Mink: Ach, dat verlangen naar goedkeuring van je ouders is meer een instinctmatig iets. Ik leid toch wel het leven wat ik wil en het is als Bee zegt: jezelf worden heeft af en toe een prijs, een prijs die ik zeker bereid ben te betalen.

    By Blogger ary, at 10 juni, 2007  

  • Lastig hoor, zo'n gelovige familie als je daar zelf min of meer mee gebroken hebt. Denk dat Bee gelijk heeft, je krijgt het helaas niet altijd op de manier die je wenst. En het is voor je vader wrs gemakkelijker om positief over een tuintje te spreken dan over de rest, maar dat betekent niet per definitie dat die andere goedkeuring er niet is.

    By Anonymous She, at 10 juni, 2007  

  • Het is altijd moeilijk om te leven tussen twee 'maten'. Daarom heb ik in veel gevallen ook begrip voor de opstandigheid van jongeren uit andere culturen binnen onze samenleving. Ik wil hun gedrag niet goedpraten, maar beeld je eens in dat je thuis te horen krijgt dat 'dit' de norm is, en buiten dat 'dat' de norm is?

    Wijkt wellicht wat van het onderwerp af, maar goed. Als je je eigen weg maar volgt, en niet te veel wilt leven naar de wensen van een ander, komt het wel goed. Liefde gaat uiteindelijk boven regels en religie, dus jouw vader zal van je blijven houden, welk leven je ook leidt.

    By Anonymous Rose, at 10 juni, 2007  

  • Wacht niet op wat anderen je gee-e-ven.. Mensch durf te leeeee-ven !
    R.Shaffy

    By Anonymous karel nakker, at 11 juni, 2007  

  • de tuin is een metafoor voor het leven.

    en wees een vent: zing of zing niet.

    By Anonymous psycho gitaarman, at 11 juni, 2007  

  • @ psycho gitaarman: zingen of niet zingen is alleen voor mensen die zwart of wit denken.

    By Blogger ary, at 11 juni, 2007  

  • Je moet maar zo denken: zonder gereformeerd verleden geen jeugdtrauma. En waar had je het dan over moeten hebben.

    (En karel nakker: "Mensch Durf Te Leven" is van Dirk Witte en Jean-Louis Pisuisse.)

    By Anonymous René, at 11 juni, 2007  

  • @rene : normaliter had ik je uitgemaakt voor betweterig arrogante HAVOLUL ! Echter ben content met dit weetje.

    By Anonymous karel nakker, at 11 juni, 2007  

  • Hey hey, psycho gitaarman en Ary, wees eens een beetje lief voor elkaar, zo durft er geen zonnetje in jullie tuintje te landen...

    Ik hoop overigens niet dat je gelijk hebt, gitaarman, want in mijn tun is het prachtig qua diversiteit, maar tegelijkertijd weet ik qua onderhoud niet waar ik moet beginnen. (Oei, nu ik dit zo neerschrijf...wellicht hebt gij uw roeping gemist...)

    By Anonymous bemiddelbee, at 11 juni, 2007  

  • zing vecht huil bid lach werk en bewonder. Hey Nakker! das wel Shaffy!

    By Anonymous gitaarman, at 11 juni, 2007  

  • 1.zing 2.vecht 3.huil 4.bid 5.lach 6.werk en 7.bewonder ?
    1. kan niet zingen
    2. keer de ander wang toe
    3. huilen is voor vrouwtjes
    4. geloof in mezelf
    5. met de baas mee ?
    6. dat zou ik nu moeten doen
    7. hij bedoeld verwonder.

    By Anonymous karel nakker, at 11 juni, 2007  

  • @ nakker: ..en bedoelt is dan met een "t" (heb ook HAVO gedaan);-)

    By Blogger ary, at 11 juni, 2007  

  • Pfff...je kunt wel zien dat de temperaturen (iets teveel) gestegen zijn in de hete hoofden her en der... ;-)

    By Anonymous Bee - relaxt, at 11 juni, 2007  

  • Ary je slaat de plank volledig mis ! Kan ik het helpen dat de t en de d knoppies zo dicht bij elkaar op het toetsenbord zitten !

    By Anonymous karel nakker, at 11 juni, 2007  

  • Ik ben beter dan mijn vader, toch is mijn vader beter dan mij... weet ik nu.

    By Anonymous pascal, at 11 juni, 2007  

  • Ik zou gewoon je eigen leven leven.

    By Anonymous henriette, at 12 juni, 2007  

Een reactie plaatsen

<< Home


 

 Subscribe in a reader