zaterdag, april 22, 2006

Once upon a time in the East

laf, maar in ieder geval niet lek gepriktVandaag had ik mijn eigen spaghettiwestern moment. Downtown Zwolle stond ik bij het oversteken van een drukke straat opeens oog in oog met mijn opponent. Ik dacht in het voordeel te zijn. De plaats waar ik de overkant probeerde te bereiken was namelijk net voor een rotonde. Daarbij moest de rode patserbak sowieso stoppen want de verkeerssituatie zat zodanig op slot dat hij onmogelijk verder kon. De voetgangersoversteekplaats was dus vrij en ik deed een moedige poging om mijn rechtervoet op het asfalt te zetten. Mijn rivaal was het daar niet mee eens en keek me van onder zijn baseball pet doordringend aan. Provocerend liet hij zijn motor ronken. Geschrokken trok ik mijn voet terug. De Ennio Morricone strijkers zwelden aan en hoorde ik daar een mondharmonica in de verte?
Ik was in ieder geval niet van plan om me zomaar de strop om mijn hals te laten glijden. Daarbij had ik K. aan mijn rechterhand en mijn mannelijkheid was dus in het geding. Vastbesloten stapte ik het asfalt op, maar daar was het puisterige jongere broertje van Lee van Cleef het niet mee eens en gaf gas. Nog net op tijd kon ik wegspringen. Hevig verontwaardigd riep ik hem wat scheldwoorden na en keek of ik ergens een losse baksteen zag liggen om door zijn achterruit te gooien.
Maar Petjesman was nog steeds in “the zone”. Hij keek me vanuit de file nog doordringender aan en liet zijn autoraampje zakken, klaar om elke provocatie van mijn kant met geweld te beantwoorden.
Dus bond ik in. Laf of verstandig? Mopperend liep ik verder en kromp nog even ineen toen K. zijn boze oog met een vrolijk gewuif beantwoordde. “Wat?”, reageerde K., op mijn geschrokken reactie.” Ik zwaai toch alleen maar? Mag dat tegenwoordig ook al niet meer?”

9 Comments:

  • Verstandig!
    Van K. trouwens ook, om te zwaaien. Why not?
    [ En wat betreft de baksteen en de (achter-)ruit: hoe dat precies moet, had je op mijn log kunnen leren, zoals je weet ;-) ]

    By Anonymous Claudy, at 23 april, 2006  

  • Ik had mijn hand naar mijn holster gebracht, met de elleboog iets wijd uitgebogen...

    By Anonymous petra, at 23 april, 2006  

  • Wel veel woorden om te zeggen dat je verloren hebt en ook nog je vriendin bent kwijtgeraakt... :-)

    By Anonymous Wiro, at 23 april, 2006  

  • Waarom weglopen en de confrontatie niet aangaan? Al was het alleen maar om je mannelijkheid te tonen voor K.

    By Anonymous Roelof, at 23 april, 2006  

  • Rolden er ook een paar balen hooi voorbij? Zonder voorbijrollende balen hooi is het immers niet compleet ;)

    By Anonymous Virginie, at 23 april, 2006  

  • Ik moet opeens aan een bierreclame denken.

    By Anonymous René, at 24 april, 2006  

  • Ik dacht aan het moment dat ik met Husbee en 4-jarige oudste een zebrapad over wilde steken (= VOORRANG), en er een paardentrailer met Mercedes aan kwam. Die leek te remmen. Toen gaffie gas (lag dat aan het ongure uiterlijk van Husbee destijds - hij zat immers 'in de oliebusiness-?)

    Husbee trok het kind op tijd voor de wielen van de Mercedes weg, haalde uit met zijn verstevigde laarzen en boorde de stalen neus in de achterdeur ervan.

    De bestuurder keek in het spiegeltje, Husbee keek vernietigend. Wat wassie mooi.....

    By Anonymous Vrouw van Oermensch, at 24 april, 2006  

  • Ben blij dat er nog echte mannen bestaan ;-)

    By Blogger ary, at 24 april, 2006  

  • Kort lontje sukkels en ander bewijsofielen . Leve de zwaaiers.
    K deed het enige juiste door te zwaaien om zo uit de agressie spriraal te komen.

    Mocht je zo iemand treffen en je deed het juiste maar voelt je verliezer denk dan: Elke Napoleon heeft zijn Waterloo.
    Uw spirituele kracht zal een flinke boost krijgen.
    Ying Yang Rechterwang.

    By Anonymous karel nakker, at 24 april, 2006  

Een reactie posten

<< Home


 

 Subscribe in a reader